I SA/Rz 475/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na czynność Starosty D. z dnia 30 października 2019 r. nr (....) w przedmiocie odmowy przyznania dotacji oświatowej 1) stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, 2) zasądza od Starosty D. na rzecz skarżącego M. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi S. T. (dalej: strona/organ prowadzący/skarżący) jest czynność Starosty [...] z dnia 30 października 2019 r. nr WE.4331.34.2019 w przedmiocie odmowy przyznania dotacji. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. S. T. jako osoba prowadząca Szkołę [...] w [...] (dalej: Szkoła), w dniu 30 września 2019 r. wniósł do Starostwa [...] w [...] o wypłatę dotacji za kwalifikacyjne kursy zawodowe (dalej także jako KKZ), przedkładając jako załącznik do wniosku zaświadczenie Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w K. o uzyskaniu świadectwa potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie przez słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Skarżący zawnioskował o wypłatę dotacji na: 1) 53 słuchaczy KKZ w zakresie kwalifikacji R.26. Wykonanie kompozycji florystycznych, 2) 9 słuchaczy KKZ w zakresie kwalifikacji Z.04. Świadczenie usług opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej, Pismem z dnia 30 października 2019 r. Starosta [...]poinformował stronę, że odmawia wypłaty dotacji na słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, które realizowane były przez Szkołę [...] w [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ dotujący wskazał, że zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2203 ze zm.) prowadzone przez osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego oraz osoby fizyczne szkoły ponadpodstawowe prowadzące kwalifikacyjne kursy zawodowe otrzymują na każdego słuchacza kursu, który zdał egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie w zakresie danej kwalifikacji, dotację z budżetu powiatu w wysokości stanowiącej sumę kwoty przewidzianej w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu na takiego słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego, który uczestniczył w kursie, oraz kwoty przewidzianej w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu na takiego słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego, który zdał ten egzamin, pod warunkiem że organ prowadzący szkołę: 1) przekaże powiatowi informację o planowanej liczbie słuchaczy kwalifikacyjnego kursu zawodowego nie później niż do dnia 30 września roku bazowego, 2) przekaże dane do systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września roku bazowego; przepisy art. 33 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, 3) udokumentuje uzyskanie świadectwa potwierdzającego kwalifikację w zawodzie w zakresie danej kwalifikacji przez słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia wyników egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie przez okręgową komisję egzaminacyjną; na wniosek organu prowadzącego szkołę okręgowa komisja egzaminacyjna wydaje niezwłocznie zaświadczenie o uzyskaniu świadectwa potwierdzającego kwalifikację w zawodzie w zakresie danej kwalifikacji przez słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego. Ponadto jak wskazał organ, stosownie do zapisów art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 949 ze zm., dalej: Prawo oświatowe) kwalifikacyjne kursy zawodowe mogą być prowadzone przez: 1) publiczne i niepubliczne szkoły prowadzące kształcenie zawodowe, z wyjątkiem szkół artystycznych - w zakresie zawodów, w których kształcą, oraz w zakresie innych zawodów przypisanych do branż, do których należą zawody, w których kształci szkoła; 2) publiczne i niepubliczne placówki kształcenia ustawicznego i centra kształcenia zawodowego; 3) instytucje rynku pracy, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prowadzące działalność edukacyjno-szkoleniową; 4) podmioty prowadzące działalność oświatową, o której mowa w art. 170 ust. 2, posiadające akredytację, o której mowa w art. 118. Z powyższego przepisu zdaniem organu wynika, że Szkoła [...] w [...], może prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe w zakresie zawodów, w którym kształci, oraz w zakresie innych zawodów przypisanych do branż, do których należą zawody, w których kształci szkoła. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 13 marca 2017 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego (Dz. U. z 2017 poz. 622 ze zm.): 1) kwalifikacja - Wykonanie kompozycji florystycznych realizowana jest w ramach zawodu Florysta; 2) kwalifikacja - Świadczenie usług opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej realizowana jest w ramach zawodu Opiekun medyczny. Wskazał dalej organ, ze jak wynika z dokumentacji urzędu, znajdują się w niej potwierdzenia zgłoszenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych prowadzonych przez Szkołę [...] w [...] (poprzednio [...] w [...]), z których wynika, że KKZ były realizowane w okresie od 29 września 2018 r. do 12 maja 2019 r.. Na podstawie danych przekazanych przez Szkołę do systemu informacji oświatowej (SIO) wg stanu na dzień 30 września 2018 r. ustalił organ, że w/w szkoła nie prowadziła kształcenia w zakresie zawodów przypisanych do w/w kwalifikacji, co potwierdza złożone przez Szkołę sprawozdanie SIO: Zestawienie zbiorcze z dnia 3 października 2018 r. - spis na dzień 30 września 2018 r. Starosta powołał się także na stanowisko Ministerstwa Edukacji Narodowej wyrażone w piśmie z dnia 6 marca 2019 r. zgodnie z którym w praktyce możliwa jest sytuacja, gdy szkoła policealna nie prowadzi obowiązkowych zajęć edukacyjnych wskazanych w ramowym planie nauczania, jednak prowadzi zajęcia w ramach kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Np. z powodu zbyt małej liczby kandydatów w szkole o okresie nauczania wynoszącym 1 rok nie utworzono oddziału w kolejnym roku szkolnym, ale w dalszym ciągu realizowane są zajęcia w ramach wcześniej rozpoczętych kwalifikacyjnych kursów zawodowych. W świetle powołanych wyżej przepisów, w opinii ministerstwa, do czasu zakończenia kształcenia w ramach tych kursów nie można w takiej sytuacji uznać, że szkoła zaprzestała działalności. Szkoła, nie powinna jednak organizować nowych kwalifikacyjnych kursów zawodowych do czasu uruchomienia kształcenia w zawodzie, tj. utworzenia oddziału szkolnego. Stosownie bowiem do postanowień art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego kwalifikacyjne kursy zawodowe mogą prowadzić szkoły prowadzące kształcenie zawodowe (niepubliczne o uprawnieniach szkół publicznych) w zakresie zawodów, w których kształcą, oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody. Z brzmienia tego przepisu wynika, że szkoła policealna, która nie prowadzi kształcenia w zawodzie (tj. nie prowadzi obowiązkowych zajęć edukacyjnych wskazanych w ww. ramowym planie nauczania), nie jest uprawniona do organizowania i prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, organ dotujący stwierdził, że Powiat [...] nie jest zobowiązany do wypłaty dotacji na słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, którzy zdali egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie w zakresie danej kwalifikacji w okresie działalności szkoły policealnej organizującej, kwalifikacyjne kursy zawodowe niezgodnie z art. 117 ust 2 pkt 2 Prawa oświatowego. W skardze na opisaną wyżej czynność odmowy wypłaty wnioskowanej dotacji skarżący zarzucił naruszenie między innymi przepisu art. 31 u.f.z.o. oraz art. 117 ust. 2 Prawa oświatowego. W jego ocenie ostatni z wskazanych przepisów w żadnym przypadku nie uzależnia możliwości prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych od faktycznego prowadzenia zajęć w systemie szkolnym. Jedyny warunek jaki musi spełniać szkoła to mieć uprawnienia do kształcenia w określonych zawodach. Przepis ten nie przewiduje konieczności faktycznego prowadzenia działalności w określonym obszarze. Ponadto skoro szkoła może prowadzić kształcenie w formie szkolnej bo ma do tego stosowne uprawnienia, to tym bardziej może prowadzić zajęcia w ramach kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do nieuzasadnionej dyskryminacji szkół, które ze względu np. na brak frekwencji w zakresie nauczania w formie szkolnej nie mogłyby prowadzić kursów zawodowych choć posiadałyby ku temu uprawnienia. Podniósł także, że działalność szkoły w zakresie kwalifikacyjnych kursów zawodowych nie jest działalnością akcesoryjną. Zgodnie bowiem z brzmieniem przepisu art. 109 ust. 1 Prawa oświatowego jest to również podstawowa forma działalności dydaktyczno-wychowawczej szkoły. Z ostrożności skarżący podkreślił także, że we wcześniejszych okresach zajęcia w formie szkolnej były prowadzone. Zostały one wznowione od dnia 2 lutego 2019 r. Odnosząc się z kolei do treści pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej, na które powołał się starosta zarzucił, że jego treść nie wskazuje w sposób jednoznaczny na brak możliwości skutecznego ubiegania się o dofinansowanie w sytuacji braku równoległego prowadzenia zajęć w formie szkolnej i kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 397/19 w którym to wyroku Sąd rozpoznając jego skargę i oceniając podobne zagadnienie dotyczące odmowy wypłaty dotacji uznał, że aby organizować i prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe szkoła nie musi faktycznie prowadzić także zajęć lekcyjnych w tych zawodach. Wystarczające jest tutaj spełnienie samych wymogów formalnych do prowadzenie tego rodzaju działalności. Już bowiem spełnienie tych wymogów jest równoznaczne z uznaniem, że dany podmiot prowadzi kształcenie zawodowe - w zakresie zawodów w których kształci. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] podtrzymał w całości swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 894/19, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Starosty [...] z dnia 30 października 2019 r. nr WE.4331.34.2019 polegającej na odmowie wypłaty dotacji na słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Sąd I instancji rozpoznając sprawę po raz pierwszy dokonując wykładni przepisu art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego stwierdził, że jego rozumienie zaprezentowanie przez Starostę [...] jest nieprawidłowe. Starosta stoi bowiem na błędnym stanowisku, że szkoła [...], która nie prowadzi faktycznie kształcenia w zawodzie w formie zajęć szkolnych nie jest uprawniona do organizowania i prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Tymczasem z treści omawianego przepisu, zdaniem w/w Sądu, takiego stanowiska nie można jednak wywieść. Przez niepubliczną szkołę o uprawnieniach szkoły publicznej prowadzącej kształcenie zawodowe należy bowiem rozumieć szkołę, która ma uprawnienia do prowadzenia tego rodzaju działalności. Zatem aby organizować i prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe szkoła nie musi faktycznie prowadzić także zajęć lekcyjnych w tych zawodach. Wystarczające jest tutaj spełnienie samych wymogów formalnych do prowadzenia tego rodzaju działalności. Już bowiem spełnienie tych wymogów jest równoznaczne z uznaniem, że dany podmiot prowadzi kształcenie zawodowe - w zakresie zawodów w których kształci. O braku uprawnień do prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych można mówić w sytuacji gdy szkoła zaprzestaje kształcenia w danym zawodzie lub nie dokonuje naboru do danego zawodu. Z nadesłanych Sądowi akt nie wynika zaś żeby któraś z tych sytuacji miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wobec spełnienia przez skarżącego warunków brak było zatem podstaw do odmowy wypłaty dotacji na słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, które realizowane były przez Szkołę. Od powyższego wyroku Starosta [...] wniósł skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego polegające na jego błędnej wykładni skutkującej uznaniem, iż szkoła [...] może prowadzić podlegające dotacji kwalifikacyjne kursy zawodowe nawet w przypadku, gdy nie prowadzi kształcenia w zakresie zawodów do których odnoszą się kwalifikowane kursy zawodowe. NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2024 r. sygn. akt I GSK 1161/20 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 894/19 i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd II instancji stwierdził, ze WSA w Rzeszowie stwierdzając bezskuteczność zaskarżonej czynności dokonał błędnej wykładni przepisu art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego, uznając że niepubliczne szkoły o uprawnieniach szkół publicznych prowadzące kształcenie zawodowe - w zakresie zawodów, w których kształcą oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody, mogą prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe bez faktycznego prowadzenia zajęć w tych zawodach. Takie zrozumienie omawianego przepisu uznał za niewłaściwe i nadmiernie rozszerzające, bowiem wskazany przepis w sposób jasny i jednoznaczny wskazuje podmioty uprawnione do prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Treść tego przepisu nie stwarza wątpliwości interpretacyjnych co do użytych zwrotów. Zwrot "w zakresie zawodów, w których kształcą" ma inny zakres znaczeniowy od zwrotu "w zakresie zawodów, do kształcenia których posiadają uprawnienia". Tymczasem wyrok Sądu I instancji w istocie zrównał oba te sformułowania. Zdaniem NSA "w zakresie zawodów, w których kształcą" oznacza w sposób oczywisty wymóg realnego, rzeczywistego prowadzenia kształcenia. [...] szkoły o uprawnieniach szkół publicznych mogą zatem prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe w zakresie zawodów, w których kształcą oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody. W wytycznych dla sądu I instancji NSA polecił w szczególności odnieść się do obu istotnych dla rozstrzygania przesłanek, a mianowicie czy występująca o dotację z tytułu prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych szkoła skarżącego: po pierwsze uczyniła to w zakresie zawodów, w których kształci, po wtóre w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Rzeszowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona czynność była już przedmiotem oceny przez sądy administracyjne, w tym przez Sąd II instancji, w związku z czym ramy kognicji tut. Sądu rozpoznającego obecnie skargę, zostały ograniczone rozstrzygnięciem NSA zapadłym wcześniej w sprawie. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena ta wiąże z tym zastrzeżeniem, że o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Sąd stwierdzając brak takich relewantnych zmian stanu faktycznego czy prawnego nie ma możliwości odstąpienia od oceny i wskazań zawartych w wyroku. NSA w Warszawie w wyroku z dnia 17 maja 2024 r. (sygn. akt I GSK 1161/20) zakwestionował stanowisko przyjęte przez WSA w Rzeszowie w poprzednim wyroku co do wykładni przepisu art. 117 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego, wedle którego niepubliczne szkoły o uprawnieniach szkół publicznych prowadzące kształcenie zawodowe - w zakresie zawodów, w których kształcą oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody, mogą prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe bez faktycznego prowadzenia zajęć w tych zawodach. Według stanowiska NSA, wiążącego obecnie w sprawie, niepubliczne szkoły o uprawnieniach szkół publicznych mogą prowadzić kwalifikacyjne kursy zawodowe w zakresie zawodów, w których kształcą oraz w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody, co oznacza wymóg realnego, rzeczywistego prowadzenia kształcenia. Do spełnienia takiego wymogu nie jest wystarczające posiadanie uprawnień do prowadzenia takiego kształcenia. Przesądzenie powyższej kwestii, w sposób zbieżny ze stanowiskiem organu , nie prowadzi wszak do pełnej oceny żądania skarżącego jako prowadzącego Szkołę [...] w [...] oraz prezentowanego przezeń stanowiska. Mianowicie KKZ były prowadzone przez Szkołę od 29 września 2018 r. do 12 maja 2019 r. ale jak wywodzi skarżący, w międzyczasie rozpoczął nauczanie szkolne w zakresie zawodów objętych kursami zawodowymi. W toku postępowania sądowoadministracyjnego, na etapie postępowania międzyinstancyjnego, do odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, skarżący dołączył dokumenty w postaci pierwszych stron dzienników lekcyjnych [...] [...] w [...] na rok szkolny 2018/2019 semestr pierwszy od 2 lutego 2019 r. do 16 czerwca 2019 r. w specjalnościach (zawodach) florysta i opiekun medyczny oraz szkolne plany nauczania w zawodach florysta i opiekun medyczny. Odwołując się do tych dokumentów skarżący twierdzi, że od 2 lutego 2019 r. prowadzi również zajęcie w formie szkolnej w zawodach opiekun medyczny (Z.04) i florysta (R.26). Rzecz jednak w tym, że owe dokumenty nie pozwalają na jednoznaczne rozstrzygnięcie, czy takie nauczanie rzeczywiście było prowadzone i czy odpowiednie dane zostały przekazane organowi dotującemu i udostępnione w Systemie Informacji Oświatowej. Brak w tym zakresie jakiejkolwiek wypowiedzi organu, nie pozwala Sądowi zająć stanowiska co do tych okoliczności, które notabene były treścią wytycznych Sądu ad quem, wedle których Sąd I instancji jest zobowiązany ocenić czy występująca o dotację z tytułu prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych szkoła skarżącego: po pierwsze uczyniła to w zakresie zawodów, w których kształci, po wtóre w zakresie obszarów kształcenia, do których są przypisane te zawody. Pozytywne ustalenia w powyższym zakresie, a więc przyjęcie przez organ dotujący, że Szkoła skarżącego rzeczywiście rozpoczęła realizację kształcenia w formie szkolnej w zawodach, co do których wcześniej rozpoczęła prowadzenie kwalifikacyjnych kurów zawodowych, otwiera dopiero możliwość dokonania oceny co do prawa organu prowadzącego szkołę o ubieganie się o dotację oświatową na słuchaczy KKZ zgodnie z art. 31 u.f.z.o. Dotychczas brak w tym zakresie oceny własnej organu dotującego i analizy przepisów prawa w oparciu o które takie stanowisko zajmuje. Organ koncentrował się wyłącznie na interpretacji art. 117 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe, którego wiążąca obecnie w sprawie interpretacja nie rozstrzyga wątpliwości skarżącego, czy i jaki wpływ na uprawnienie do wypłaty dotacji na słuchaczy kursów, ma wdrożenie, już po rozpoczęciu KKZ, nauczania szkolnego w zakresie tych samych zawodów czy w obszarze kształcenia do którego przypisane są te zawody. Stanowisko organu, że dotacja jest nienależna gdyż Szkoła nie prowadziła kształcenia w szkole [...] w zawodach, do których przypisane są realizowane kwalifikacje ani w obszarach kształcenia, do których przypisane są te zawody jest w świetle powyższych okoliczności jest dowolne i arbitralne, a poza tym nie poparte żadną argumentacją prawną. Wypowiedź pełnomocnika organu na rozprawie, że aprobata stanowiska skarżącej prowadzi do absurdalnych rezultatów, bo nawet uruchomienia kształcenia w zawodzie, tj. utworzenia oddziału szkolnego w ostatnim dniu kursów zawodowych, uprawniałoby do otrzymania dotacji na KKZ, pomija, że równie do absurdalnych rezultatów prowadziłaby odmowa przyznania dotacji w odwrotnie skrajnej sytuacji, to jest gdyby uruchomienie kształcenia w danym zawodzie nastąpiło dzień po rozpoczęciu kwalifikacyjnych kursów zawodowych w tym zawodzie (lub w obszarze kształcenia do którego jest przypisany). Należy jednocześnie wyjaśnić, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do merytorycznego rozstrzygania spraw administracyjnych, co oznacza, że nie może zastępować ani wyręczać organów administracji publicznej w realizacji powierzonych im zadań w tym zakresie. To do organów administracyjnych, w tym wypadku Starosty, należy prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i zastosowanie prawidłowo zinterpretowanego przepisu prawnego. Postępowanie sądowo-administracyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego. W tym postępowaniu sąd administracyjny jedynie kontroluje działania organu administracji i opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym przez organy i poddanym stosownej ocenie. Kontrola sądowo-administracyjna w sprawach administracyjnych, sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań organów administracji publicznej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (por. np. wyroki NSA z 23 października 2019 r. o sygn. akt II FSK 1556/19, z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 108/2012 czy z 21 lutego 2012 r., o sygn. akt II OSK 2320/10) Warto zauważyć, że w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 4 września 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 385/20, w którym oddalono skargę S.T. na czynność Starosty [...] z dnia 7 maja 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania dotacji oświatowej z tytułu analogicznych kwalifikacyjnych kursów zawodowych prowadzonych w jego Szkole w okresie od 24 marca 2018 r. do 9 grudnia 2018 r. kwestia "krzyżowania" się okresów prowadzenia kursów zawodowych i kształcenia szkolnego nie występowała. Fakt rozpoczęcia zajęć szkolnych w zawodach w zakresie których odbywały się KKZ po zakończeniu kursów (czy też prowadzenie takiego kształcenia wcześniej, ale zakończonego przed rozpoczęciem kursów) był irrelewantny dla oceny tamtej sprawy. W przekonaniu tut. Sądu organ negatywnie rozstrzygając żądanie strony (w tym wypadku odmawiając przyznania dotacji), powinien wskazać stronie przesłanki, jakimi się kierował, oraz odnieść się w pełni do argumentacji strony przedstawionej w złożonym w trybie 31 b w zw. art. 33 ust. 1 pkt. 4 u.f.z.o. wniosku. Zobowiązuje go do tego, m.in. ,zawarta w art. 6 k.p.a. zasada praworządności oraz w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli, zgodnie z którą, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także wynikająca z art. 11 k.p.a. zasada przekonywania, zobowiązująca organy administracji publicznej do wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Działanie organu będzie zgodne z tymi zasadami tylko wtedy, gdy swoje stanowisko należycie uzasadni, odnosząc się do wszystkich aspektów sprawy i wyjaśni co do podstawy prawnej swojego działania. Mając więc na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uwzględnił skargę i stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Tok dalszego prowadzenia postępowania organu w ramach ponownego rozpoznania sprawy wynika bezpośrednio z przedstawionych wyżej rozważań. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na tę kwotę składa się zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w wysokości 480 zł.