II SA/Rz 617/08

SENTENCJA Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, Ł.W. i J. W., o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionych na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] lipca 2008r., nr [...], podjętą w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Ł. i J. W. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wymieniony wniosek złożono w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 617/08, dotyczącej skargi wyżej wymienionych na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Sprawa ze skargi Ł. W. i J. W. nie została zakończona przed WSA w Rzeszowie. Skarżący są obowiązani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego z tytułu wniesienia skargi w wysokości 500 zł. Pozostałe koszty sądowe niniejszej sprawy mogą wiązać się z koniecznością uiszczenia opłat kancelaryjnych czy wpisów sądowych należnych z tytułu wnoszonych środków zaskarżenia. Stwierdzono, co następuje: wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie zarówno w całości jak i w części. Skarżący nie udowodnili, że nie są w stanie ponieść kosztów sądowych z uwagi na grożący uszczerbek w wydatkach koniecznych (np. żywność, lekarstwa, opłaty za utrzymanie lokalu mieszkalnego). Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie swego bieżącego utrzymania lub utrzymania rodziny. Z względu na rodzaj rozstrzygnięcia wniosku stron skarżących wypada też nadmienić, że obowiązek wykazania tego stanu spoczywa na stronie domagającej się przyznania prawa pomocy. Rodzina skarżących składa się z dwóch osób. J. i Ł. W. żyją samotnie i nie mają nikogo na swym utrzymaniu. Rodzina zamieszkuje w domu o pow. 110m². Dysponuje nieruchomością rolną o pow. 21a oraz oszczędnościami na kwotę 500 zł. Łączne dochody rodziny zostały podane w wysokości 4 281,48 zł. brutto. Skarżący posiadają samochód osobowy wyprodukowany w roku 2000. Skarżący załączyli do wniosku kserokopie dokumentów świadczących o swych złym stanie zdrowia. Opisane powyżej okoliczności dotyczące majątku oraz dochodów rodziny W. nie uprawniają do zwolnienia od kosztów sądowych. Sytuacja skarżących jest na tyle dobra, że pozwoli im bez najmniejszego uszczerbku ponieść koszty niniejszego postępowania. Posiadane zdolności majątkowe rodziny nie pozwalają dostrzec jakiegokolwiek zagrożenia dla minimalnego poziomu życia. Rodzina jest w stanie uiścić wpis sądowy oraz pozostałe koszty postępowania z 1) posiadanych oszczędności, pokrywającym w całości wymagany wpis, 2) dochodów czterokrotnie przekraczającym minimalne wynagrodzenie, 3) oszczędności, jakie można poczynić poprzez nieużywanie samochodu osobowego. Należy tu nadmienić, iż koszty utrzymania samochodu osobowego nie są kosztami niezbędnymi, podlegającymi ochronie poprzez treść art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. J. W. i Ł. W. są w podeszłym wieku i cierpią niestety na poważne choroby. Jednakże koszty ich leczenia nie mogą znacząco ciążyć na budżecie rodziny gdyż opieka medyczna w Polsce jest opieką bezpłatną. Poziom dochodów wnioskujących jest na tyle wysoki, że pozwala bez ograniczeń dokonywać zakupu niezbędnych dla ich stanu zdrowia leków. Należy też dostrzec, iż strony nie starały się przekonać, że sytuacja rodziny jest na tyle wyjątkowa, że wymaga wsparcia ze środków publicznych. W uzasadnieniu wniosku wskazano jedynie na okoliczności wydania decyzji przez organy nadzoru budowlanego. Z pewnością nie są to motywy mogące świadczyć o niedostatku rodziny W.. Reasumując, sytuacja materialna wnioskodawców w kontekście przesłanek prawa pomocy nie wymaga pomocy ze strony organów państwa. Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 245 § 3 i 4, art. 246 § 1 pkt 1 i 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.