VI SA/Wa 2058/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2022 r., nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych oraz zakazu wykonywania działalności objętej wpisem 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2021 r. ; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz skarżącej M. H. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M. H. (dalej: "skarżąca", "strona") jest decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia 19 maja 2022 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Dolnośląskiego z dnia 23 września 2021 r. znak: [...] o wykreśleniu z rejestru M. H. oraz zakazaniu jej wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych prowadzonego przez marszałka Województwa Dolnośląskiego przez okres 3 lat. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. W ramach kontroli przestrzegania warunków wykonywania działalności organizatora turystyki Marszałek Województwa Dolnośląskiego ustalił, że Strona nie przedłożyła dokumentu aktualnej gwarancji ubezpieczeniowej - termin obowiązywania poprzedniej gwarancji to 17 września 2021 r. W związku z czym, Organ I instancji pismem z 6 września 2021 r. zwrócił się do Strony na adres : "M. H. [...]" z wezwaniem do przedłożenia dokumentu aktualnego zabezpieczenia finansowego w terminie 2 dni od dnia doręczenia wezwania. W wezwaniu zwrócono uwagę, że na przedsiębiorcy, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2139 – zwanej dalej "ustawą o imprezach turystycznych"), ciąży obowiązek przedłożenia dokumentu potwierdzającego posiadane zabezpieczenie finansowe na wypadek niewypłacalności nie później niż 14 dni przed upływem terminu obowiązywania zabezpieczenia finansowego, a sankcją za nieprzedłożenie ww. dokumentu, mimo wezwania, jest zakaz prowadzenia działalności gospodarczej objętej wpisem przez okres 3 lat. Wezwanie zostało doręczone Pani D. z oznaczeniem, iż przesyłkę doręczono pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu. W dniu 23 września 2021 r. Organ I instancji wydał decyzję nr [...] wykreślającą Stronę z prowadzonego przez siebie rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych (zwany dalej: rejestrem) oraz zakazującą wykonywania działalności objętej wpisem do tego rejestru przez okres 3 lat. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Strona mimo wezwania nie przedstawiła organowi dokumentu posiadanego zabezpieczenia finansowego w wymaganej prawem formie a brak aktualnego zabezpieczenia finansowego na wypadek niewypłacalności jest rażącym naruszeniem ww. ustawy (art. 31 pkt 6) i działaniem ze szkodą dla zbiorowego interesu podróżnych. Organ wyjaśnił, iż nieusunięcie przez Stronę naruszeń warunków, wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru, w wyznaczonym przez organ terminie, powoduje wydanie decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem do rejestru - na podstawie art. 30 ust. 7 pkt. 1 lit c ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Decyzja została wysłana na adres: "M. H. [...]" i doręczona Pani B. z oznaczeniem, iż przesyłkę doręczono pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu. W dniu 30 września 2021 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego Wydziału Turystyki wpłynęła gwarancja ubezpieczeniowa w związku z działalnością wykonywaną przez organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych z dnia 14 września 2021 r. wystawiona dnia 14 września 2021 r. na rzecz M. H. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...]. W § 2 ust. 1) Gwarancji określono, iż Beneficjentem Gwarancji jest Marszałek Województwa Dolnośląskiego a w § 4 ust. 1 określono, iż Gwarancja obowiązuje od 18 września 2021 r. do dnia 17 września 2022 r. Skarżąca w piśmie z dnia 28 grudnia 2021 r. skierowała do Ministra Sportu i Turystyki wiadomość mailową, do której załączyła pismo (opatrzone datą 27 grudnia 2021 r.) zawierające prośbę o zniesienie zakazu wykonywania działalności. W treści pisma Strona podała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie określonym we wpisie do rejestru od 2005 r., zatrudnia pracowników, a w okresie pandemii utrzymała stanowiska pracy, sama zmieniając zawód na ten czas i kontynuując pracę poza firmą po to, aby po pandemii móc wrócić do swojego dotychczasowego zajęcia - turystyki. Co roku wg. Strony jej biuro wykupowało gwarancję turystyczną oraz rozliczało niezbędne składki na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny (dalej jako: "TFG"). We wrześniu 2021 r., jak w latach poprzednich, Strona wykupiła gwarancję ubezpieczeniową, aby przedłużyć koncesję organizatora turystyki. Gwarancja ubezpieczeniowa została podpisana 15 września 2021 r., poprzednia była ważna do 17 września 2021 r. Strona napisała, że niestety w związku ze skróconym czasem pracy biura, z pracą zdalną pracowników, z jej pracą na etacie w zupełnie innym miejscu, nie dotrzymała terminu złożenia właściwych dokumentów w Urzędzie Marszałkowskim i zrobiła to po terminie - w dniu 30 września 2021 r. Chcąc rozliczyć składki na TFG w dniu 23 grudnia 2021 r., z powodu blokady dostępu, pracownica zobaczyła, że w CEIDG widnieje zakaz wykonywania działalności gospodarczej w zakresie określonym we wpisie do rejestru organizatorów turystyki. W konsekwencji prowadzonych ustaleń oraz pisma strony z 2 lutego 2022 r. Minister Sportu i Turystyki stwierdził, że Strona wniosła odwołanie od decyzji Organu I instancji pismem z dnia 28 grudnia 2021 r., czyli dwa miesiące od dnia doręczenia decyzji Stronie, co zgodnie żart. 129 § 2 k.p.a. stanowi uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W dniu 21 lutego 2021 r. Organ odwoławczy skierował do Strony wiadomość mailową z prośbą o wskazanie adresu do korespondencji. Strona w wiadomości tego samego dnia wskazała jako adres: ul. [...]. Pismem z dnia 2 marca 2022 r. Organ II instancji zawiadomił Skarżącą w trybie art. 15 zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2021 poz. 2095 t.j.), o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zawiadomienie wysłano na adres: "[...] M. H. [...]". Rozpoznając złożony przez Skarżącą wniosek postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2022 r. przywrócono termin do wniesienia odwołania przez Stronę skarżącą. Decyzją z 19 maja 2022 r. nr [...] Minister Sportu i Turystyki rozpoznając sprawę jako organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Marszałka Województwa Dolnośląskiego z dnia 23 września 2021 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Organ II instancji wskazał, m.in., iż że nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, a także podziela zdanie i argumentację Organu I instancji, w zakresie w jakim Organ I instancji stwierdził, że nieprzedłużenie, mimo wezwania, aktualnego dokumentu zabezpieczenia finansowego (umowy gwarancji ubezpieczeniowej) stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania działalności, co powoduje konieczność wydania decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c w zw. z art. 31 pkt 6 ustawy o imprezach turystycznych w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru i wydanie zakazu wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat. Decyzję skierowano na adres Skarżącej "[...] M. H. [...]". Skarżąca w ustawowym terminie zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie i wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj., a) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nie wyjaśnienie czy wezwanie do przedłożenia dokumentu aktualnego zabezpieczenia finansowego zostało skutecznie doręczone do adresata; b) art. 75 k.p.a. poprzez zignorowanie faktu, że jako dowód powinno zostać dopuszczone wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności zaś zeznania świadków; c) art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w ten sposób, że organ nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania a w konsekwencji naruszenie przez organy obu instancji: - art. 10 § 1 k.p.a. statuującego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. - art. 8 k.p.a. statuującego zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. - art. 9 k.p.a. statuującego zasadę informowania; d) art. 42 i 43 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie; e) art. 45 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy Skarżąca nie należy do kręgu podmiotów, którym w postępowaniu administracyjnym można było doręczyć pismo w lokalu siedziby firmy, do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism; f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 30 ust.7 pkt 1 lic. c w zw. z art. 31 pkt 6 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (dalej jako: "ustawa o imprezach turystycznych"), przez ich zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, w którym nie doszło do spełnienia przesłanek określonych w powołanych przepisach, a to poprzez stwierdzenie, że skarżąca w sposób rażący naruszyła warunki wykonywania działalności, co stanowiło podstawę do wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru i wydaniu zakazu prowadzenia działalności, w sytuacji gdy wezwanie organu do przedłożenia aktualnego dokumentu zabezpieczenia nie zostało skutecznie doręczone skarżącej; b) art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 i ust. 5 ustawy o imprezach turystycznych poprzez błędne uznanie, że doszło do jego naruszenia, podczas gdy strona posiadała ważną gwarancję przez cały okres prowadzenia działalności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wskazane w zaskarżonym rozstrzygnięciu oraz wskazał na bezzasadność podnoszonych w skardze zarzutów. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził bowiem, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje: Wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty polegające na naruszeniu przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz naruszeniu przepisów prawa materialnego tj. art. art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. b i c w zw. z art. 31 ustawy o imprezach turystycznych, okazały się uzasadnione. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 dalej ,,ppsa") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 ppsa). Jak wynika natomiast § 3 lit. c) art. 145 § 3 ppsa w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 tego przepisu, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zagadnień procesowych, których naruszenie w ocenie Sądu determinowało uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, iż organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych oraz w zw. z art. 15 zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2021 poz. 2095 t.j. z 2.11.2021 r. – mający zastosowanie w sprawie, zwanej dalej "o zwalczaniu COVID-19"). Zgodnie z treścią wskazanych wyżej przepisów kpa organy administracyjne podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 kpa), prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 kpa), są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) oraz oceniają sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z powoływanym przez organy obu instancji przepisem art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych, Organizatorzy turystyki oraz Przedsiębiorcy ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych są obowiązani przedłożyć Marszałkowi Województwa kopię posiadanego zabezpieczenia finansowego nie później niż 14 dni przed upływem terminu obowiązywania umowy lub gwarancji poprzedniej. Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju. - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Stosownie zaś do ust. 3 w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienie terminu. Mając na uwadze, iż zdarzenia stanowiące podstawę działań organu miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, bowiem stan epidemii został ogłoszony od 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491 z późn. zm.) i trwał do 16 maja 2022 r. w związku z jego odwołaniem na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1027, stwierdzić należy, iż wskazany wyżej tryb postępowania znajdować winien zastosowanie także w razie uchybienia terminu z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o imprezach turystycznych. Przewidziany w powyższym przepisie termin stanowi bowiem termin zawity, z niezachowaniem którego ustawa wiąże ujemne skutki dla strony. Stwierdzając zatem uchybienie przez skarżącą rzeczonego terminu - z uwagi na brak odpowiedzi na wezwanie organu do nadesłania dokumentu potwierdzającego posiadane zabezpieczenie finansowe, które jak wynika z ustaleń co do poprzedniego okresu kończyło się 17 września 2021 r. (vide Gwarancja ubezpieczeniowa z roku 2020 w aktach sprawy) a w konsekwencji orzekając o wykreśleniu Skarżącej z przedmiotowego rejestru oraz orzeczeniu zakazu wykonywania przedmiotowej działalności na okres 3 lat, organ powinien w pierwszej kolejności zawiadomić stronę o tym uchybieniu wyznaczając jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Dopełnienie tego obowiązku było tym bardziej istotne, że wezwanie skierowane do skarżącej jak i wydana w jego następstwie decyzja organu I instancji skierowane były na adres firmy i odbierane były przez inne bliżej nieokreślone osoby a zatem doręczenia następowały w trybie ich domniemanego doręczania skarżącej, które to domniemanie z uwagi na stan epidemii oraz powoływane okoliczności zostało w ocenie Sądu skutecznie zakwestionowane. Tym samym w ocenie Sądu zaniedbania organów obu instancji w powyższym zakresie stanowiły naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego które zważywszy na późniejsze wydarzenia (powoływanie okoliczności braku doręczeń oraz przedłożenie przedmiotowej gwarancji ubezpieczeniowej w dniu 30 września 2021 r. tj. 13 dni przed upływem poprzedniej gwarancji ubezpieczeniowej) miały zasadniczy wpływ na wynik sprawy co uzasadniało uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie przez organy orzekające w sprawie. Uzasadniając natomiast umorzenie postępowania administracyjnego Sąd wyjaśnia, iż zważywszy na brak prawidłowego trybu powiadomienia o prawach i skutkach doręczenia wezwania z dnia 6 września 2021 r. (wskazane wyżej zaniechania co do powiadomienia o upływie terminu i możliwości złożenia wniosku o jego przywrócenie w terminie 30 dni) oraz jednoczesne złożenie gwarancji ubezpieczeniowej w dniu 30 września 2021 r. ze skutkiem od dnia 18 września 2021 r. kolejne wzywanie do wykonania czynności materialnej już dokonanej (w przypadku uwzględniania przy ewentualnym ponownym badaniu okoliczności wskazywanych przez skarżącą do co do braku skutecznego doręczenia wezwania) w ocenie Sądu pozbawione byłoby sensu w realiach tej sprawy. Podobnie ewentualne złożenie wniosku o przywrócenie terminu w przypadku naprawienie trybu postępowania obu organów przy ewentualnym ponownym ustalaniu stanu faktycznego w kontekście postanowienia z dnia 4 kwietnia 2022 r. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania Skarżącej (sytuacja analogiczna bowiem doręczenie wezwania i decyzji organu I instancji nastąpiło na ten sam adres do rąk nieokreślonych osób w okresie stanu epidemii) w świetle zasady zaufania określonej w art. 8 kpa, także należało uznać za bezprzedmiotowe. Wskazać przy tym należy, iż mając na uwadze wskazane wyżej naruszenia procesowe oraz przedłożenie przedmiotowej Gwarancji ubezpieczeniowej w terminie 13 dni od dnia ustania ważności poprzedniej gwarancji z jednoczesnym zachowaniem ciągłości zabezpieczenia interesów klientów Skarżącej, nie można uznać, iż przedsiębiorca turystyczny nie usunął naruszeń warunków wymaganych do wykonywania działalności organizatora turystyki lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych w wyznaczonym przez marszałka województwa terminie (art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. b ustawy o imprezach turystycznych) lub rażąco naruszył warunki wykonywania działalności organizatora turystyki lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych o których mowa w art. 31 omawianej ustawy (art. 30 ust. 7 pkt 1 lit. c ustawy o imprezach turystycznych). Tym samym zaskarżona decyzji jak i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały w ocenie Sądu za naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego co skutkować musiało umorzeniem postępowania administracyjnego w sprawie. W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 tej ustawy, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji, eliminując z obrotu decyzje obu instancji. Z kolei dostrzegając wskazaną podstawę umorzenia postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., rozstrzygnął o tym w punkcie drugim wyroku. Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie w punkcie trzecim wyroku o zasądzeniu od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Zasądzone koszty postępowania 697 zł zgodnie z wnioskiem skargi obejmowały zwrot wpisu sądowego oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 497 zł.