II FSK 3578/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi D.Z. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 880/06 oddalającego skargę kasacyjną E.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Go 425/05 w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 28 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2002 r. postanawia: 1) odrzucić skargę o wznowienie postępowania, 2) zwrócić D.Z. z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 526 (słownie: pięćset dwadzieścia sześć) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia 15 listopada 2013 r. (data stempla pocztowego) D.Z. - zwana dalej "Skarżącą", spadkobierczyni E.P., wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 880/06, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Go 425/05, którym to wyrokiem oddalono skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 28 lipca 2004 r., w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2002 r. Podając, że podstawę wznowienia stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09, uznający za niekonstytucyjny art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, wskazano, że uzasadnia to wznowienie postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Dalej wniesiono o uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 880/06 i uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 listopada 2005 r., I SA/Go 425/05, uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 28 lipca 2004 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia 23 lutego 2004 r. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że podstawą wznowienia, w oparciu o 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09, który orzekł, iż art. 20 ust. 3 jest niezgody z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżąca nadmieniła, że art. 272 § 2 P.p.s.a. stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stanowi o niezgodności danego przepisu z Konstytucją. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga Skarżącej o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 270 P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w przepisach art. 271-285 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym od prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, ale jednocześnie jest pismem strony w rozumieniu art. 45 P.p.s.a., powinno więc odpowiadać wymogom określonym w art. 46 P.p.s.a., powinno też być sporządzone przez jedną z osób wymienionych w art. 175 w związku z art. 276 P.p.s.a., a ponadto powinno zawierać wszystkie te elementy, które zostały wyszczególnione w art. 279 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r., I GSK 359/05). Przepis art. 276 zdanie drugie P.p.s.a. stanowi bowiem, że gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175 P.p.s.a., co oznacza, że skargę o wznowienie może sporządzić wyłącznie adwokat lub radca prawny, zaś w sprawach podatkowych również doradca podatkowy. Ograniczeń tych nie stosuje się, gdy skargę o wznowienie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem oraz w przypadku prokuratora oraz Rzecznika Praw Obywatelskich (postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 87/07). W rozpoznawanej sprawie decydujące jest to, że Skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania sporządzoną przez siebie osobiście i nie wykazała, że należy do grupy osób wyżej wymienionych. Fakt ten, a więc posiadanie uprawnień do wykonywania wyżej wymienionych zawodów musi być udokumentowany wraz ze złożeniem skargi lub przed upływem terminu do wniesienia skargi. Jak już bowiem nadmieniono powyżej, skarga o wznowienie postępowania powinna pochodzić od osoby uprawnionej. Wymóg ten ma charakter materialnoprawny i jako taki nie podlega sanowaniu (postanowienie NSA z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt FSK 371/04). Ponadto stosownie do art. 278 P.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W przedmiotowej sprawie Skarżąca domagała się wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 880/06. Skarga o wznowienie wniesiona została w dniu 15 listopada 2013 r., a więc niewątpliwie po upływie wskazanego wyżej pięcioletniego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w związku z upływem terminu, wskazanego w art. 278 P.p.s.a., do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, jak również, że skarga o wznowienie nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie art. 276 zdanie 2 P.p.s.a w zw. z art. 175 P.p.s.a., co spowodowało konieczność odrzucenia skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania, działając na podstawie art. 278 w zw. z art. 280 § 1 P.p.s.a. oraz art. 276 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 175 § 1 P.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi o wznowienie postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.