I SA/Wr 518/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi S. A. na Wojewodę D. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 131/20 postanawia: odrzucić skargę. 2 UZASADNIENIE S. A., reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia 25 sierpnia 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administarcyjnego we Wrocławiu skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 131/20 w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę D. Wyrokiem tym Sąd m.in. stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązał Wojewodę D. do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. W skardze wniesiono o: stwierdzenie, że organ nie wykonał ww. prawomocnego wyroku; stwierdzenie, że niewykonanie wyroku miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.); przyznanie Skarżącemu na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Z akt sprawy wynika, że skarga została poprzedzona skierowanymi przez Skarżącego do Wojewody D. dwukrotnymi wezwaniami do wykonania wyroku (pisma z dnia 21 maja 2020 r. i 12 sierpnia 2020 r.). W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi zauważając jednocześnie, że odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 131/20 wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 9 września 2020 r., a zatem termin do wykonania wyroku zaczął bieg w dniu 10 września 2020 r. Tymczasem, wezwania do wykonania wyroku, a także skarga na niewykonanie wyroku, zostały wniesione przed tym terminem. Wobec tego, w ocenie organu, określony w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) warunek wezwania do wykonania wyroku w odpowiednim terminie, nie został spełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z treści przywołanego uregulowania prawnego wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W kwestii tej, w orzecznictwie sądowym i literaturze prawniczej utrwalonej jest stanowisko, że warunek uprzedniego pisemnego wezwania właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, jest spełniony, jeżeli wezwanie organu nastąpiło po doręczeniu organowi administracyjnemu orzeczenia sądowego ze stwierdzeniem prawomocności wraz z aktami sprawy (por. np. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2706/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl; vide także J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, teza 7 do komentarza dotyczącego art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tak też: T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, teza 23 do komentarza dotyczącego art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie bowiem z treścią art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Stosowanie zaś do art. 286 § 1 p.p.s.a. po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Podkreślić należy, że przepis art. 286 p.p.s.a. konstytuuje zasadę "realnej możliwości" wykonania wyroku sądowego. Organ musi bowiem dysponować aktami sprawy w sposób możliwy do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem aktami kompletnymi. W niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 131/20 stwierdzając przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D., zobowiązał organ do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. Zwrot akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku nastąpił w dniu 9 września 2020 r. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, termin ten liczy się od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Z akt sprawy tymczasem wynika, że zarówno pierwsze jak i dugie wezwanie do wykonania ww. wyroku, wystosowane zostały przed wskazanym dniem 9 września 2020 r. Pisma Skarżącego w tym przedmiocie z 21 maja 2020 r. i z 12 sierpnia 2020 r. wpłynęły bowiem do organu – odpowiednio – 25 maja 2020 r. i 14 sierpnia 2020 r. Również sama skarga została wniesiona przed zwrotem akt do organu. Nie ulega więc wątpliwości, że przesłanka dopuszczalności skargi w postaci uprzedniego – ale wystosowanego w odpowiednim czasie - pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku nie została w sprawie spełniona. W konsekwencji, nie doszło do skutecznego wezwania organu do wykonania wyroku, a zatem skargę należało uznać za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Wobec powyższego, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzekł jak w sentencji. ----------------------- 2