II SA/Wa 1569/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia miejsca pełnienia służby postanawia -odrzucić skargę- UZASADNIENIE E. P., [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] o ustaleniu jej z dniem [...] kwietnia 2009 r. miejsca pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jednocześnie art. 5 pkt 2 p.p.s.a. wyłącza właściwość sądów administracyjnych w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wyjaśnić, że samo ustalenie policjantowi miejsca pełnienia służby, bez zmiany jego stanowiska służbowego i uposażenia, stanowi jedynie wykonywanie władzy kierowniczej właściwego przełożonego w sprawach osobowych i wynika z podległości służbowej, a zatem nie ma podstaw do wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 3 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) przepisów kodeksu nie stosuje się do postępowania w sprawach wynikających z podległości służbowej pracowników organów i jednostek organizacyjnych wymienionych w pkt 1, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W rozpoznawanej sprawie brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby wydawanie decyzji w tym przedmiocie. Skoro zatem rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem ani innym aktem lub czynnością wymienioną w art. 3 § 2 p.p.s.a., to nie jest dopuszczalne jego zaskarżenie do sądu administracyjnego. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.