II FSK 1565/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 7 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 26/09 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 listopada 2008 r. nr ... w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 26/09 oddalił skargę B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 listopada 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną wniosła skarżąca, działając przez pełnomocnika, doradcę podatkowego. Pełnomocnik na podstawie art. 113, art. 117, art. 175 § 3 pkt 1 oraz art. 177 § 1 zaskarżył w całości powyższy wyrok i zarzucił mu naruszenie: - art. 145 § 1 pkt a ustawy sądowej poprzez błędne zastosowanie art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1a, art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, - art. 145 § 1 pkt b ustawy sądowej w związku z naruszeniem art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, - art. 145 § 1 pkt c ustawy sądowej w związku z naruszeniem art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o sformalizowanym charakterze. Ze względu na sformalizowany charakter skarga kasacyjna jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.)). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Artykuł 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, materialne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymagania co do skargi kasacyjnej wskazane w art. 176 p.p.s.a. po słowie "oraz" stanowią tzw. elementy konstrukcyjne omawianego środka zaskarżenia. Braki w zakresie elementów konstrukcyjnych nie podlegają sanacji. Nie można ich w szczególności uzupełniać przy zastosowaniu trybu określonego w art. 49 p.p.s.a. Ten tryb dotyczy bowiem wyłącznie wymagań podanych w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. (braków formalnych), do których nawiązuje art. 176 tylko w części poprzedzającej słowo "oraz". W konsekwencji obarczona nieusuwalnymi brakami w zakresie elementów konstrukcyjnych skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 302/04, Przegląd Podatkowy 2005/2/60, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 1/04, Lex nr 158083). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że prawidłowe sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej wymaga wskazania jaki konkretnie przepis prawa został naruszony, na czym to naruszenie polegało oraz, gdy chodzi o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wykazania możliwości istotnego wpływu podanego naruszenia na wynik sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04 i z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 495/06). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zawarcie wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany jest niezbędne do wyznaczenia jej granic, w ramach, których podlega ona rozpoznaniu przez ten sąd (art. 183 p.p.s.a.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona w tej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia opisanych wyżej wymagań dotyczących elementów konstrukcyjnych, jakimi musi cechować się ten środek zaskarżenia. Skargę kasacyjną, będącą przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny sporządził doradca podatkowy R. M.. Przygotowując ją nie tylko nie wskazał czy wnosi o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, ale także wskazał na artykuły bez powołania jakiej ustawy one dotyczą (art. 113, art. 117, art. 175 § 3 pkt 1 oraz art. 177 § 1). Nie pozwala to zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej. Sąd ten bowiem nie może jedynie domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować, czego skarżąca oczekuje żądając rozstrzygnięcia. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a.