II SA/Wa 293/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE M. P. oraz Naczelna Rada Adwokacka reprezentowana przez adwokata M. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Postanowieniem z dnia 12 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Naczelnej Rady Adwokackiej z siedzibą w [...] na ww. decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Następnie M. P. oraz Naczelna Rada Adwokacka reprezentowana przez adwokata M. P. złożyli w Sądzie Apelacyjnym w [...] wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku Naczelnej Rady Adwokackiej z siedzibą w [...] wydał postanowienie z dnia 23 kwietnia 2015 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. M. P. oraz Naczelna Rada Adwokacka reprezentowana przez adwokata M. P. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem w dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I OZ 591/15 oddalił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednak, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie uznał, że skargę, a następnie wniosek o przywrócenie terminu, wniosła wyłącznie Naczelna Rada Adwokacka. Stwierdził, że w skardze wyraźnie podano, że jest ona wnoszona w imieniu adw. M. P. (który złożył wcześniej wniosek o udostępnienie informacji publicznej) oraz w imieniu Naczelnej Rady Adwokackiej, reprezentowanej przez adw. M. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. odmówił działającemu osobiście M. P. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. P. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt I OZ 1286/15 uchylił zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. odrzucił wniosek M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej nie została doręczona stronie postępowania – M. P., zatem nie ma podstaw do tego by badać wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem warunkiem skutecznego wniesienia skargi do Sądu jest uprzednie otrzymanie przez stronę rozstrzygnięcia w sprawie, a następnie wniesienie skargi w ww. terminie, w trybie przewidzianym w art. 54 § 1 ppsa, tj. za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż decyzja organu z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] nie została działającemu osobiście M. P. prawidłowo doręczona. Kwestie doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym podlegają ściśle określonym regułom. Zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] nie została skutecznie doręczona działającemu w sprawie osobiście M. P. Wspomniana decyzja (jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru) została prawidłowo doręczona jedynie pełnomocnikowi Naczelnej Rady Adwokackiej – adwokatowi M. P. Fakt, że działający w sprawie osobiście M. P. mógł zapoznać się z treścią przedmiotowej decyzji nie ma znaczenia prawnego. Do chwili wydania niniejszego orzeczenia, przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona ww. skarżącemu. Z powyższego faktu wynika, że nie rozpoczął się jeszcze bieg terminu na zaskarżenie tej decyzji do sądu administracyjnego. Natomiast złożona przez M. P. skarga jest przedwczesna, a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym stanie sprawy obowiązkiem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] będzie dokonanie doręczenia decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] działającemu w sprawie osobiście M. P. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.