I SAB/Wr 13/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi D. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, sierpień, listopad i grudzień 2013 r. oraz styczeń, maj, czerwiec i lipiec 2014 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej D. B. kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE D. B. (dalej: Skarżąca), reprezentowana przez adwokata, pismem z 12 września 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: DIAS) dotyczącego decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. (dalej: NDUCS) z [...] r. nr [...]. Do skargi załączono pismo z 6 września 2019 r. stanowiące ponaglenie na bezczynność zaistniałą podczas prowadzenia postępowania odwoławczego przez DIAS od ww. decyzji NDUCS oraz dowód nadania tego pisma w dniu 7 września 2019 r. w placówce pocztowej (nr przesyłki [...]). Ponaglenie skierowano do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W odpowiedzi na skargę, DIAS wskazując, że skarga została wniesiona następnego dnia po złożeniu ponaglenia, czyli przed rozpatrzeniem ponaglenia - wniósł o jej odrzucenie. DIAS wniósł także, z ostrożności procesowej, o oddalenie skargi. Skarga została zarejestrowana jako skarga na bezczynność (sygn. akt I SAB/Wr 10/19). Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 23 października 2019 r., wykonano odpis tej skargi wraz z załącznikami, którą zarejestrowano pod sygn. akt I SAB/Wr 13/19, jako skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez DIAS. Na wezwanie Sądu z 29 października 2019 r., Skarżąca uiściła kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Następnie, w wykonaniu zarządzenia z 2 grudnia 2019 r., wezwano pełnomocnika Skarżącej od usunięcia braku formalnego tej skargi przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia we właściwym organie - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na ww. wezwanie, pełnomocnik Skarżącej przedłożył dowód nadania przesyłki do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o numerze [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl § 2 powołanego przepisu, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: O.p.), na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia; 2) dyrektora izby administracji skarbowej, jeżeli sprawa dotyczy rozpatrywania odwołań od decyzji, o których mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, wydanych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego; 3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby administracji skarbowej. Z treści powołanych przepisów wynika, że w przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, niezbędne jest złożenie ponaglenia do właściwego organu. Wskazać też trzeba, że skargę obejmującą zarówno bezczynność jak i przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten sam organ, traktuje się jako dwie, odrębne skargi. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez DIAS. Skarga ta, jak wynika z akt sprawy, nie została jednak poprzedzona ponagleniem w tym zakresie. Złożony na wezwanie Sądu dowód nadania ponaglenia w placówce pocztowej (numer przesyłki [...]), nie dotyczy bowiem przewlekłego prowadzenia postępowania odwoławczego przez DIAS, lecz bezczynności DIAS w tym postępowaniu. Okoliczność tę potwierdza znajdujące się już w aktach sprawy ponaglenie oraz taki sam numer przesyłki wskazany na załączonym do tego ponaglenia dowodzie nadania. Przyjąć zatem należało, że Skarżąca nie wykazała, by przed wniesieniem przedmiotowej skargi wyczerpała tryb o jakim mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Z tego też względu wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kwoty uiszczonego wpisu sądowego orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).