IV SA/Wr 617/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA (del.) Tomasz Judecki po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 25 lipca 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 25 lipca 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia skarżącego z obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt jego wstępnej W. B. w domu pomocy społecznej. W skardze na ww. decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu ukończenia postępowania skargowego. Skarżący nie sporządził uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy tym, przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. m.in. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Z kolei trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to następstwa, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. m.in. postanowienia NSA: z 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09 oraz z 19 maja 2011 r., II OZ 415/11; CBOSA). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie wyżej powołanego przepisu, sąd jest związany zawartym tam, zamkniętym katalogiem przesłanek, których wykazanie jest rzeczą wnioskodawcy. Ten zaś, powinien starannie oraz rzeczowo umotywować swój wniosek, wskazując na konkretne okoliczności uprawdopodabniające, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione i konieczne, ze względu na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy przy tym ogólny wywód strony. Argumenty zawarte we wniosku winny być odniesione do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych danych obrazujących sytuację życiową lub majątkową strony (por.: postanowienie NSA z 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, pub. Lex nr 575347). Tylko tak umotywowany wniosek umożliwia bowiem sądowi dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione. Jak wskazuje się w orzecznictwie: sąd musi dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowego wyjątku od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt II FZ 1504/14, Lex nr 1538986). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania ich weryfikacji, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża w tym względzie stronę wnioskującą o udzielenie ochrony tymczasowej. Brak jest również podstaw, aby od sądu żądać poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest zatem wystarczające, samo tylko sformułowanie przez wnioskodawcę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżanego aktu prawnego, bez wskazania jakichkolwiek jego podstaw faktycznych, odwołujących się do okoliczności wskazujących na zaistnienie po stronie wnioskodawcy niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wskutek wykonania tego aktu. Strona skarżąca nie przytoczyła żadnych faktów, ani też nie przedłożyła żadnych dowodów, mogących posłużyć merytorycznej ocenie sformułowanego przez nią wniosku, co czyni go w istocie nie poddającym się sądowej weryfikacji i przemawia za jego abstrakcyjnym charakterem. Sąd uznał więc, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła związku przyczynowo-skutkowego między wykonaniem zaskarżonej decyzji, a wyrządzeniem jej znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku uchylenia przez sąd zaskarżonego aktu prawnego. Przekonanie strony skarżącej o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia także uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, że kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero merytorycznie rozpoznając skargę. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono w tenorze postanowienia.