III SA/Wa 692/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ostatecznej i ustalanie wysokości podatku od nieruchomości na 2011 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K.B. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ostatecznej i ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2011 rok. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Prezydent W. decyzją z [...] lipca 2016 r. orzekł o uchyleniu w całości ostatecznej decyzji Prezydenta W. z [...] marca 2011 r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2011 r., oraz ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2011 r. w wysokości 4.062,00 zł. Z akt sprawy wynika, że w dniach [...] lutego 2016 r. – [...] marca 2016 r., na podstawie upoważnienia wystawionego [...] lutego 2016 r. przez Skarbnika [...] W., organ podatkowy przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie: ustalenia stanu własności, stanu posiadania oraz podstaw opodatkowania gruntów, budynków i budowli położonych na terenie W., w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2015 roku. W wyniku przeprowadzonej kontroli, organ podatkowy ustalił, że od dnia [...] lutego 2010 r. na podstawie umowy sprzedaży udokumentowanej aktem notarialnym skarżący jest właścicielem zabudowanej nieruchomości, stanowiącej działkę położoną w W. przy ul. [...], o powierzchni 1.226 m2. Na podstawie jawnej informacji z rejestru gruntów prowadzonej przez Prezydenta W. ustalono, że przedmiotowa nieruchomość została sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi) i objęta jest księgą wieczystą [...]. Natomiast zgodnie z danymi zawartymi w rejestrze gruntów (budynki), skarżący jest właścicielem trzech budynków posadowionych na ww. nieruchomości, a mianowicie: 1) O funkcji budynki biurowe, budynek trzykondygnacyjny, podpiwniczony, o powierzchni zabudowy 178,00 m2, 2) o funkcji inne budynki niemieszkalne, budynek jednokondygnacyjny (garaż), o powierzchni zabudowy 56 m2, 3) o funkcji inne budynki niemieszkalne, budynek jednokondygnacyjny (gospodarczy), o powierzchni zabudowy 56 m2. Na podstawie pisma skarżącego z dnia 4 marca 2016 r. w zakresie wykorzystania gruntów ustalono następujące podstawy opodatkowania gruntów: – okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 października 2014 r.: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 97,00 m2, grunty pozostałe - 1.129,00m2; – okres od 1 listopada 2014 r. do 31 grudnia 2015 r.: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 47,00 m2, grunty pozostałe - 1.179,00m2. Na podstawie ustaleń kontroli, zawartych w protokole kontroli spisanym w dniach [...] marca 2016 r., na które składają się dane z ewidencji gruntów, budynków i lokali, okazane dokumenty źródłowe, pisemne informacje składane przez skarżącego i wyjaśnienia wynika, że w 2014 r. skarżący winien w składanych informacjach wykazywać następujące przedmioty i podstawy opodatkowania: działalność gospodarcza (grunty), grunty pozostałe, działalność gospodarcza (budynki), budynki pozostałe, działalność gospodarcza (budowle). Organ podatkowy wskazał, że pozostająca więc w aktach dokumentacja, na podstawie której organ podatkowy wydawał decyzje - informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia 12 października 2010 r. - korzystała z domniemania prawdziwości danych w niej zgłoszonych, do momentu przeprowadzenia przez organ podatkowy czynności kontrolnych i je weryfikujących. Organ stwierdził, że skarżący nie zgłaszając do opodatkowania podstaw opodatkowania zgodnych ze stanem rzeczywistym (podstawami ustalonymi przez kontrolujących), naruszył tym samym art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014, poz. 849 ze zm., dalej: "ustawa podatkowa"). Następnie, w wyniku wznowionego postępowania organ pierwszej instancji, w oparciu o dane uzyskane w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej, ustalił wysokość podatku od nieruchomości na 2011 r. w wysokości 4.062,00 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, który zakwestionował zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Skarżący wskazał, że przedmiotowy budynek od 1940 r. pełnił funkcję budynku mieszkalnego i w 2007 r. w ewidencji gruntów nastąpiła zmiana na funkcję "budynek biurowy". Skarżący zaznaczył, iż wiadomość o tej kwalifikacji pozyskał w wyniku kontroli podatkowej. Po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z [...] stycznia 2020 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu SKO sprawy ustaliło następujący stan faktyczny: W przedmiotowej sprawie, na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, organ pierwszej instancji, przeprowadził kontrolę podatkową, w wyniku, której stwierdził rozbieżność w zakresie określenia wymiaru podatku od nieruchomości. Różnica w opodatkowaniu istniejąca pomiędzy deklaracją skarżącego, a wynikiem kontroli dotyczy kwestii związanej z kwalifikacją budynku, zajętego pod prowadzenie działalności gospodarczej. SKO wskazało, że z akt sprawy (protokołu kontroli z [...] marca 2016 r.) wynika fakt wykorzystywania budynku na cele działalności gospodarczej przy czym powierzchnia deklarowana przez skarżącego, jest mniejsza niż powierzchnia, którą ustalono w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia w wyniku wznowienia, decyzji w podatku o nieruchomości i naliczenia podatku, zgodnie z ustaleniami dokonanymi w toku przeprowadzonej kontroli. Organ odwoławczy dokonał ponownego przeliczenia wysokości podatku i nie znalazł podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. SKO wskazało, że z zawartej w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "ordynacja podatkowa") zasady prawdy obiektywnej wynika, iż obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża organ podatkowy. Przepis art 187 § 1 ordynacji podatkowej, będący rozwinięciem tej zasady, nakłada na organ obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Jak podkreśliło SKO, obowiązek zebrania całego materiału dowodowego oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. SKO wskazało, że dokonując rozpatrzenia materiału dowodowego organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art 191 ordynacji podatkowej, tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania. W opinii SKO, swobodna ocena dowodów, by nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny, m.in. logiki, doświadczenia życiowego, wszechstronności oraz jest dokonywana wyłącznie z punktu widzenia znaczenia dowodów i ich wartości dla konkretnej sprawy. Zatem SKO po przeanalizowaniu treści zaskarżonej decyzji, a także czynności podejmowanych przez organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania podatkowego stwierdził, że organ wypełnił obowiązki wynikające z wymienionych przepisów. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zebrał wszystkie dowody i dokonał ich oceny nie wykraczając poza ramy swobodnej oceny dowodów. Jak wskazało SKO, w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono powierzchnię wykorzystywaną dla celów działalności gospodarczej, zaś organ podatkowy przyjął do opodatkowania prawidłowe powierzchnie gruntów i budynków oraz w sposób prawidłowy obliczył należny podatek. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., pismem z dnia 21 lutego 2020 r., skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej skarżący, podniósł że SKO wydając decyzję nie wzięło pod uwagę dostarczonego przez skarżącego pisma z dnia 24 marca 2017 r. opisującego i korygującego błędny wpis w wypisie z rejestru gruntów i budynków, które opisywało całą sytuację wraz z związanymi z przedmiotowym postępowaniem błędami. Jak wskazał skarżący, SKO opierając się zatem na cząstkowych danych nie wzięło pod uwagę stanu rzeczywistego i opierało się na błędnych danych. Ponadto skarżący wskazał, że nie można również uznać za w pełni zasadne twierdzenia, że strona nie zgłaszając do opodatkowania podstaw opodatkowania zgodnych ze stanem rzeczywistym naruszyła art. 6 ust. 6 ustawy podatkowej. Skarżący wskazał, iż ostatnie zawiadomienie o zmianie w danych ewidencji gruntów i budynków posiadał z dnia 25 września 2007 r., w którym to zawiadomieniu wyraźnie jest wskazane "Opisy użytków" jako tereny mieszkaniowe, a nie biurowe. Zdaniem skarżącego, wydaje się więc zasadnym, że organ pierwszej instancji popełnił błąd przy zbieraniu wszystkich dowodów i dokonując ich oceny wykroczył poza ramy swobodnej oceny dowodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). W tym miejscu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z treścią art. 15zzs4 ust. 2 tej ustawy, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Natomiast w myśl ust. 3 ww. art. 15zzs4 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzenie w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy, zostało wydane w niniejszej sprawie 6 listopada 2020 roku (zarządzenie k. 28 akt postępowania sądowego). Mając na uwadze wskazane wyżej przepisy i kryteria oceny zaskarżonej decyzji administracyjnej, określone w przepisach ppsa sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że zaskarżona decyzja SKO odpowiada prawu. Na wstępie należy przytoczyć treść przepisów ustawy podatkowej, mających zastosowanie w niniejsze sprawie. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy podatkowej, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Artykuł 3 ust. 1 pkt 1 ) ustawy podatkowej stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. W myśl art. 4 ust. 1 tej ustawy, podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z treścią art. 5 ustawy podatkowej, rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł 4 od 1 m2 powierzchni, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych - 3,38 zł 5 od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,30 zł od 1 m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,51 zł 7 od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,06 zł 9 od 1 m2 powierzchni użytkowej, Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 ustawy podatkowej, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem sądu, okoliczności niniejszej sprawy (w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia) nie są sporne i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Poza sporem pozostaje, że skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Skarżący jest bowiem właścicielem tej nieruchomości. Potwierdzeniem tej okoliczności jest znajdująca się w aktach sprawy – zawarta w formie aktu notarialnego - umowa sprzedaży z [...] lutego 2010 roku. Również poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie fakt zabudowania przedmiotowej nieruchomości, jak i powierzchnia przedmiotowych budynków. Wynika ona zarówno z treści ww. aktu notarialnego (umowy sprzedaży), jak i pozostałych zgromadzonych w sprawie dokumentów. Wreszcie – powierzchnia budynków znajdujących się na nieruchomości została wskazana przez samego skarżącego w piśmie z 4 marca 2016 roku, złożonym organowi podatkowemu w toku prowadzonej przez niego kontroli podatkowej. W decyzji organu pierwszej instancji, zaaprobowanej przez organ odwoławczy, powierzchnia zarówno gruntów, jak i zabudowań została wskazana w wielkości zgodnej ze wskazaną przez skarżącego i wynikającą z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Prawidłowość decyzji w tym zakresie nie może zatem budzić żadnych wątpliwości. Zaznaczyć przy tym należy, że w toku postępowania w niniejszej spawie, skarżący nie podważał przyjętej do opodatkowania powierzchni gruntów, czy budynków. Niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji skarżący wiąże z niezasadnym – w jego ocenie – opodatkowanie części gruntów i budynków podwyższoną stawką przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Argumentacja skarżącego jest dość lakoniczna w tym zakresie. Skarżący powołuje się na zmianę w ewidencji gruntów i budynków – w zakresie odnoszącym się do rodzaju zabudowań, dokonaną w 2017 roku. Odnosząc się do stanowiska skarżącego w pierwszej kolejności należy wskazać, że zapisy w ewidencji według jej stanu z 2017 roku nie mogą stanowić podstawy do ustalenia podatku od nieruchomości za 2011 rok. Tylko dane ujawnione w ewidencji według stanu na dany rok podatkowy mają znaczenie i są brane pod uwagę przez organ podatkowy przy ustalaniu podatku za ten rok podatkowy. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki zatem dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni położonych na tych gruntach budynków nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, mają one charakter wiążący dla organu podatkowego przy wymiarze podatku od nieruchomości. Dodać należy, że dane z ewidencji gruntów wiążą organy podatkowe określające wysokość podatku do czasu ich zmiany dokonanej w trybie przewidzianym przepisami Prawa geodezyjnego kartograficznego. Mając na uwadze powyższe podkreślić zatem należy, że od reguły przewidzianej w art. 21 p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1014/10). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (oprócz przytoczonych powyżej także: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08) i sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje go za własny. Niezależnie od powyższych uwag należy wskazać, że podnoszone przez skarżącego okoliczności odnoszące się do funkcji zabudowań znajdujących się na należącej do niego nieruchomości (jako mieszkalnych) – w okolicznościach niniejszej sprawy – nie mogą stanowić podstawy podważenia zaskarżonej decyzji. Przypomnieć należy, że – jak wynika z okoliczności sprawy ( w tym twierdzeń samego skarżącego) – w 2011 roku część budynków znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości była wykorzystana przez spółkę E. sp. z o.o. w W., na podstawie umowy (określonej jako umowa dzierżawy) zawartej ze skarżącym. Z treści tej umowy zawartej [...] lutego 2010 roku (której kopia znajduje się w aktach sprawy) wynika, że część budynku, o powierzchni 76,5m2 została przekazana ww. najemcy na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Umowa ta została rozwiązana [...] października 2014 roku. Kopia dokumentu potwierdzającego tę okoliczność (zatytułowanego: "Umowa rozwiązująca") również znajduje się w aktach niniejszej sprawy. Dodatkowo należy wskazać, że we wspomnianym już piśmie z 4 marca 2016 roku skarżący potwierdził fakt zawarcia ww. umowy, jak i powierzchnię będącą przedmiotem tej umowy, przekazaną najemcy. W świetle takich okoliczności niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości prawidłowość zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej. Sama ta okoliczność nie oznacza jednak, że nie może mieć miejsca opodatkowanie wg wyższej stawki przewidzianej związanej z działalnością gospodarczą. Poza sporem przecież pozostaje, że część nieruchomości stanowiącej jego własność, była w 2011 roku w posiadaniu najemcy będącego przedsiębiorcą i wykorzystywana przez niego w prowadzonej działalności gospodarczej. Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2014 roku, w sprawie sygn. akt II FSK 925/12, definicja wskazana w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej nie wymaga już, żeby to właściciel nieruchomości prowadził działalność gospodarczą. Ważne jest jedynie, aby posiadacz (w rozpoznawanej sprawie najemca) prowadził działalność gospodarczą w wynajmowanym lokalu. Należy również zwrócić uwagę – w ślad za ww. orzeczeniem - że w świetle powołanej wyżej treści art. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy podatkowej, istotnym jest jedynie, by część budynku zajęta była na prowadzenie działalności gospodarczej. Zauważyć należy, że także w sytuacji gdy budynek mieszkalny jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej – obowiązuje podwyższona stawka podatku. Skoro zatem część budynku skarżącego (nawet gdyby stanowił on budynek mieszkalny) była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez najemcę - spółkę E. sp. z o. o., to uzasadnione było ustalenie w tej części podwyższonej stawki podatku od nieruchomości zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy podatkowej. Z tych przyczyn podnoszone przez skarżącego okoliczności związanej z ujawnionym w ewidencji rodzajem zabudowy, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W ocenie sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu również w zakresie, w jakim odnosi się ona do zastosowanych przez organ pierwszej instancji stawek podatku od nieruchomości (poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji). Uwzględnione przez organy podatkowe stawki podatku są bowiem zgodne ze stawkami podatku ustalonymi w uchwale Rady m. st. Warszawy nr XCIV/2745/2010 z 9 listopada 2010 roku. Wysokość stawek podatku nie była również kwestionowana przez skarżącego w toku postępowania w niniejszej sprawie. W ocenie sądu nie ma również podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji SKO w zakresie w jakim odnosi się ona do opodatkowania budowli. Istnienie budowli na nieruchomości skarżącego zostało prawidłowo ustalone w toku postępowania w sprawie, w szczególności w toku przeprowadzonych oględzin. Istnienie budowli, a także ich wartość zostały potwierdzone przez skarżącego w powoływanym już jego piśmie z 4 marca 2016 roku. W decyzji z [...] lipca 2016 roku organ pierwszej instancji dla potrzeb ustalenia podatku od budowli przyjął ich wartość wskazaną przez skarżącego (por. tabela na stronie 5 decyzji z [...] lipca 2016 roku). W ocenie sądu, w świetle przedstawionych wyżej okoliczności niniejszej sprawy, za słuszne należy uznać stanowisko organów podatkowych, że nie dokonując zgłoszenia do opodatkowania nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą oraz budowli, skarżący naruszył przepis art. 6 ust. ustawy podatkowej. Zgodnie z jego treścią, osoby fizyczne, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. W niniejszej sprawie odnosi się to w szczególności do braku zgłoszenia do opodatkowania budowli znajdujących się na nieruchomości. W ocenie sądu, w świetle przedstawionej wyżej argumentacji, nie ma podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Zdaniem sadu odpowiada ona prawu. W konsekwencji, skarga – jako niezasadna – została oddalona na podstawie art. 151 ppsa. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.