I SA/Ke 409/11

SENTENCJA Dnia 3 października 2011 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. i M. P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego za 2010r. p o s t a n a w i a zwolnić J. P. i M. P. od kosztów sądowych. UZASADNIENIE J. P. i M. P. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] uchylającą decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...]., nr [...] w sprawie odmowy J. P. zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. J. P. zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2011r. została wezwana do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi i w odpowiedzi na powyższe zarządzenie złożyła wraz z M. P. wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. J. P. i M. P. nie dopełnili tego wymagania, w związku z tym pismami z dnia 19 sierpnia 2011r. Sąd przesłał urzędowe formularze PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionych w/w formularzy w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. J. P. i M. P. w zakreślonym w wezwaniu terminie w dniu 21 września 2011r. złożyli wniosek sporządzony na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 30 września 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odrzucił skargę M. P. z uwagi na fakt, że M. P. nie był strona postępowania administracyjnego i po jego stronie nie występuje interes prawny do wniesienia skargi. J. P. i M. P. w złożonym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oświadczają, że pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym utrzymują się z dochodu uzyskiwanego z tytułu świadczenia z KRUS otrzymywanego przez J. P. w kwocie 1028zł kwartalnie oraz z dochodu uzyskiwanego przez M. P. z gospodarstwa rolnego – nie wskazują wysokości tego dochodu. Jako posiadany majątek skarżący wskazują dom wielkości 120m², nieruchomość rolną wielkości 6,93ha oraz budynki gospodarcze. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza akt administracyjnych oraz złożonego przez J.P. i M. P. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, iż w obecnej sytuacji materialnej nie są w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.