II GSK 1393/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędziowie NSA Małgorzata Rysz (spr.) del. WSA Dariusz Dudra Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Spółki z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 lutego 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2126/11 w sprawie ze skarg M. Spółki z o.o. w B. na decyzje Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]; nr [...]; w przedmiocie obowiązku uiszczenia kosztów badań laboratoryjnych oraz kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Spółki z o.o. w B. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2012 r. oddalił skargi M. T. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzje Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2011 r.: nr [...] w przedmiocie zobowiązania przedsiębiorcy do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych oraz nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu uniemożliwienia organowi Inspekcji Handlowej przeprowadzenie kontroli oraz wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiadających jakości handlowej. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2010 r. inspektorzy [..] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu stawili się w należącej do skarżącej hurtowni celem przeprowadzenia kontroli urzędowej na podstawie art. 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 165 z 30.04.2004 r., s. 1; sprostowanie: Dz. U. L 191 z 28.05.2004 r., s. 1; ze zm. – dalej jako: rozporządzenie (WE) 882/2004), art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm. – dalej: ustawa o jakości handlowej) oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 ze zm. – dalej: ustawa o Inspekcji Handlowej). Obecny na miejscu zatrudniony w przedsiębiorstwie skarżącej dyrektor naczelny stwierdził, iż nie jest upoważniony do jej reprezentowania w trakcie kontroli oraz argumentował, iż kontrola powinna być zapowiedziana. Inspektorzy opuścili teren hurtowni, po czym ponownie przybyli do hurtowni należącej do skarżącej w asyście funkcjonariuszy Policji. W obecności członka zarządu, rozpoczęli kontrolę, która trwała od dnia [...] października do dnia [...] listopada 2010 r. W toku kontroli pobrano do badań laboratoryjnych próbki, m.in. czekolady gorzkiej "T. [...] a`100g", oznaczonej datą minimalnej trwałości, numerem partii produkcyjnej oraz nazwą i adresem producenta, które udokumentowano w "Protokole pobrania próbki produktu nr [...] z dnia [...] października 2010 r.". Jednocześnie z tej samej partii i w tych samych ilościach pobrano, zabezpieczono i przekazano kontrolowanemu w celu przechowania, dodatkowe próbki kontrolne. Badania przeprowadzone przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w O. wykazały, że pobrana próbka nie odpowiadała wymaganiom jakości handlowej określonym w § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych (Dz. U. Nr 214. poz. 1813 ze zm.). Stwierdzono przekroczenie dozwolonego dodatku ekwiwalentu tłuszczu kakaowego – CBE (tj. tłuszczów roślinnych, innych niż kakaowy). Z tytułu przeprowadzenia badań laboratoryjnych próbek dyrektor Laboratorium w O., dokonał obliczenia wysokości należności pieniężnej na kwotę 644,68 zł. Następnie pismem z dnia [...] listopada 2010 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej poinformował skarżącą o wynikach badań laboratoryjnych przedmiotowej czekolady oraz o prawie do złożenia wniosku o zbadanie próbek kontrolnych. Skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącą o zwolnieniu próbek kontrolnych przedmiotowej czekolady. Skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. zwróciła się o przeprowadzenie dowodu z pisma T. Sp. z o.o z siedzibą w P. z dnia [...] stycznia 2011 r. na okoliczność, że badania, których kosztami strona miała zostać obciążona, są niezgodne z europejskimi normami, a więc nie mogą stanowić podstawy jakichkolwiek wiążących ustaleń czy rozstrzygnięć w jakimkolwiek postępowaniu. Ponadto złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownych badań zakwestionowanego produktu z uwzględnieniem prawidłowej procedury wymaganej dla tego typu badań. Następnie pismem z [...] lutego 2011r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu ze sprawozdania z badań produktu wykonanych w laboratorium [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na zlecenie T. Sp. z o.o. [...] WIIH żądanie strony uznał za bezzasadne, po czym decyzją z [...] lutego 2011 r. nr akt: [...] zobowiązał skarżącą do uiszczenia kwoty 644,68 zł stanowiącej równowartość kosztów prowadzonych badań laboratoryjnych czekolady gorzkiej. Skarżąca złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, odwołanie od ww. decyzji. Decyzją z [...] marca 2011 r. [...] WIIH uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. Następnie pismem z [...] marca 2011 r. organ pierwszej instancji zwrócił się z prośbą do Laboratorium w O. o przeanalizowanie pism producenta T. Sp. z o.o. oraz sprawozdania z badań wykonanych na zlecenie producenta w laboratorium [...] Sp. z o.o. oraz o zajęcie stanowiska w kwestii błędu pomiaru. W piśmie z [...] kwietnia 2011 r., Laboratorium w O. scharakteryzowało metodę zastosowaną do oznaczania zawartości CBE w kwestionowanej czekoladzie oraz przedstawiło opinię dotyczącą niepewności pomiaru. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] zobowiązał skarżącą do uiszczenia kwoty 644,68 złotych stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych czekolady gorzkiej. Jednocześnie decyzją z [...] maja 2011 r. nr akt: [...], organ pierwszej instancji, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o jakości handlowej wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 6.000 zł z tytułu uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w dniu [...] października 2010 r. oraz wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego nieodpowiadającego jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej. Skarżąca złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odwołania od obu ww. decyzji. Rozpoznając przedmiotowe odwołania Prezes UOKiK podjął dwa następujące rozstrzygnięcia: a/ z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymujące w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu (dalej też jako [...] IIH) z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], którą zobowiązano skarżącą do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek czekolady gorzkiej [...] "T." w kwocie 644,68 złotych, b/ z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] uchylające w całości decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], wymierzającą skarżącej karę pieniężną w wysokości 6.000 zł z tytułu uniemożliwienia organowi Inspekcji Handlowej przeprowadzenia urzędowej kontroli w dniu [...] października 2010 r. oraz wprowadzenia do obrotu artykułu rolno- spożywczego nieodpowiadającego jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej, tj. partii 408 opakowań czekolady gorzkiej [...] "T.", o wartości 1.020 złotych, i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Na powyższe decyzje skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 1. Decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] skarżąca zarzuciła: - naruszenie prawa procesowego - art. 77 ust. 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, - naruszenie prawa materialnego - art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej - poprzez uznanie, iż kwestionowany produkt nic spełnia wymogów określonych w przepisach odrębnych, a przedsiębiorca jest obowiązany uiścić równowartość kosztów przeprowadzonych badań, - naruszenie prawa procesowego - art. 138 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania, które stało się bezprzedmiotowe, - naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, w której w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nastąpiło zaniechanie zawiadomienia skarżącej o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na co najmniej 7 dni przed terminem uniemożliwienie stronie wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu, zadawania pytań świadkom, biegłym i stronom oraz złożenia dalszych wyjaśnień, - naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, w której w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nastąpiło naruszenie prawa procesowego poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia stronie zapoznania z zebranym materiałem dowodowym, - naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, w której w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nastąpiło naruszenie prawa procesowego poprzez nieprzeprowadzenie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia postępowania. Natomiast decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] zarzuciła: - naruszenie prawa procesowego - art. 77 ust. 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, - naruszenie prawa materialnego - art. 40a ust. 1 pkt 1 oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - poprzez uznanie, iż przedsiębiorca wypełnił dyspozycję wskazanych przepisów, tj. uniemożliwił przeprowadzenie kontroli oraz by wprowadził do obrotu z konsumentami towary handlowe nieodpowiadające jakości handlowej określonej w odrębnych przepisach, - naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. oraz 105 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania, które jest bezprzedmiotowe, - naruszenie prawa procesowego - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w sprawie pomimo zaistnienia przesłanki zawieszenia w nim określonej, tj. z uwagi na fakt, iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, - naruszenie prawa procesowego - art. 79a ust. 1 oraz art. 80a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niezastosowanie, poprzez uznanie, iż dopuszczalne było wszczęcie kontroli i wykonywanie czynności kontrolnych pod nieobecność przedsiębiorcy, - naruszenie prawa procesowego - art. 79a ust. 9 oraz art. 80a ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z naruszeniem art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 63 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię i nietrafne zastosowanie, poprzez uznanie, iż dopuszczalne było wszczęcie kontroli wykonywanie czynności kontrolnych pod nieobecność przedsiębiorcy, w obecności pracownika nieupoważnionego do uczestnictwa w kontroli. Organ wniósł o oddalenie obydwu skarg, podtrzymując argumentacje zawartą w skarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając wyrok z dnia 6 lutego 2012 r. w pierwszej kolejności uznał, że skarga na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, że w myśl art. 27 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej próbki produktów pobiera się w celu ustalenia, czy produkt spełnia wymagania jakościowe i bezpieczeństwa określone w przepisach odrębnych lub dokumentach normalizacyjnych lub czy jego jakość odpowiada jakości deklarowanej przez przedsiębiorcę. W myśl art. 28 ust. 1 równocześnie z pobraniem próbki produktu należy pobrać i zabezpieczyć dodatkową próbkę produktu z tej samej partii w ilości odpowiadającej ilości pobranej do nadań (próbka kontrolna). Próbka kontrolna jest przechowywana przez kontrolowanego do czasu jej zwolnienia przez wojewódzkiego inspektora, w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech charakterystycznych produktu (art. 28 ust. 2). Badania pobranych próbek produktów i próbek kontrolnych przeprowadzają laboratoria kontrolno-analityczne Inspekcji, obecnie włączone w skład Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Sąd podniósł, że skarżąca mając możliwość wystąpienia z wnioskiem o przebadanie próbki kontrolnej, zrezygnowała z przysługującego jej prawa uznając tym samym prawidłowość przedstawionych jej wyników badań. Sąd podzielił stanowisko organu, że tam gdzie obowiązują procedury kontrolne określone w prawie nie jest dopuszczalne przyjmowanie innych, gdyż wypaczałoby to sens prowadzonych kontroli. Dlatego też zasadnie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie uznał żądania strony w kwestii dopuszczenia sprawozdań z badań wykonanych na zlecenie producenta, jako dowodów mających istotne czy decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji, gdy strona zrezygnowała z badań próbek kontrolnych. Sąd wskazał, że warunki jakim musi odpowiadać laboratorium wykonujące analizę próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych, zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004. Zgodnie z postanowieniami art. 12 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 – właściwy organ wyznacza laboratoria, które mogą przeprowadzać analizę próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych. Laboratoria te muszą funkcjonować, podlegać ocenie i być akredytowane zgodnie z normami europejskimi dotyczącymi akredytacji laboratoriów badawczych, przy czym akredytacja i ocena laboratoriów badawczych może odnosić się do pojedynczych badań i zestawów badań (art. 12 ust. 3 rozporządzenia). Realizując postanowienia art. 12 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, zostały wyznaczone laboratoria, które mogą przeprowadzać analizę próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych. Należy podkreślić, że akredytacja to postępowanie, w którym upoważniona jednostka wydaje formalne potwierdzenie, w którym oświadcza, że organizacja lub osoby są kompetentne do wykonywania określonych zadań. W Polsce upoważnioną jednostką akredytującą jest Polskie Centrum Akredytacji (zwane dalej PCA). Laboratorium UOKiK w O. posiada natomiast certyfikat akredytacji PCA nr AB 433, który dowodzi, że niniejsze laboratorium spełnia wymagania zawarte w normie PN-EN ISO/IEC 17025:2005: "Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących", a tym samym posiada wdrożony system jakości i spełnia wszystkie niezbędne warunki dla uznania jego kompetencji w zakresie wykonywanych badań. Ponadto zgodnie z pismem Laboratorium Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z siedzibą w O. z dnia [...] stycznia 2011 r., metoda badawcza PB - 45 wyd. 1 z dnia 29 września 2009 roku na wykrywanie i ilościowe oznaczanie ekwiwalentów tłuszczu kakaowego (CBE) oraz tłuszczu mlecznego (MF) w czekoladzie metodą chromatografii gazowej jest objęta zakresem akredytacji PCA. Sąd uznał wobec tego za prawidłowy pogląd organu, zgodnie z którym badania laboratoryjne przeprowadzono w Laboratorium Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z siedzibą w O. w sposób rzetelny, a ich wyniki w sposób bezdyskusyjny wykazały nieprawidłowości w zakresie jakości handlowej przedmiotowej partii towarów. Nie budziła również wątpliwości Sądu prawidłowość ustalonej w niniejszej sprawie wysokości kosztów przeprowadzonych badań, bowiem wysokości tej skarżąca nie podważała. Brak było – zdaniem Sądu I instancji – również podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na brak skierowania do skarżącej zawiadomienia dotyczącego umożliwienia zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., bowiem skarżąca na etapie postępowania odwoławczego miała możliwość (z której skorzystała) podniesienia wszelkich zarzutów wobec rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Ponadto w wyroku z dnia 23 stycznia 2012 r. nie uwzględniono skargi na decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe. Sąd uznał, że Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w sposób nieuprawniony wymierzył skarżącej spółce łączną karę pieniężną z tytułu stwierdzenia dwóch naruszeń, stypizowanych osobno w art. 40a ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o jakości handlowej. Także prawidłowo organ odwoławczy skonstatował, że konieczna jest ponowna analiza odnośnie możności uznania zachowań osób reprezentujących skarżącą jako wypełniających znamiona czynu z art. 40a ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej. Nałożenie na podstawie tego przepisu kary pieniężnej może bowiem nastąpić w sytuacji uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, podczas gdy w niniejszej sprawie kontrola została przeprowadzona, co potwierdzają zapisy stosownych protokołów kontroli i przesłuchań świadków. Jednocześnie dopiero w toku ponownie przeprowadzonego postępowania możliwa będzie ocena działań zatrudnionego w skarżącej spółce dyrektora naczelnego w kontekście argumentacji podnoszonej w skardze co do zakresu posiadanego przez niego upoważnienia w korelacji do podejmowanych wobec kontrolerów czynności. Zasadnie więc organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem właściwej oceny każdego z naruszeń. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka M. T. zaskarżając wyrok WSA w z dnia 6 lutego 2012 r. w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 1) art. 125 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania w sprawie, do czasu zakończenia postępowania, którego rozstrzygniecie miałoby wpływ na treść zaskarżonego wyroku; a następnie oddalenie skargi; 2) art. 161 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez nieumorzenie postępowania w zakresie, w jakim stało się bezprzedmiotowe, pomimo zaistnienia zdarzenia, w następstwie którego przestała istnieć sprawa sądowo administracyjna, a następnie oddalenie skargi; 3) art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż nie zawiadomienie strony o terminie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przez organ I Instancji nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, a następnie oddalenie skargi; 4) art. 134 § 1 p.p.s.a oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, poprzez nieuwzględnienie, iż organ I Instancji dokonał błędnej wykładni prawa materialnego, w postaci błędnej wykładni art. 27 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, poprzez przyjęcie, iż przepis ten nie obliguje organu I Instancji do rozważenia możliwości przeprowadzenia badań próbki kontrolnej kwestionowanego produktu z urzędu, a jedynie na wniosek strony; Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a, zarzucono naruszenie prawa materialnego: 1) art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 oraz art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 1-3 ustawy o Inspekcji Handlowej – poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż norma prawna wynikająca z ww. przepisów ustanawia: - niewzruszalne domniemanie prawne – że wyniki badań przeprowadzonych w laboratorium akredytowanym stanowią niemożliwy do skutecznego podważenia przez stronę "dowód legalny" oraz niewzruszalne domniemanie faktyczne – iż wyniki badań przeprowadzonych w laboratorium akredytowanym są prawidłowe, zaś strona nie może zwalczać tych wyników w toku postępowania poprzez przedstawienie wyników badań, wskazujących na dochowanie przez stronę norm jakości określonych odrębnymi przepisami; 2) a skutkiem powyższego, naruszenie art. 40 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o jakości handlowej - poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż przedsiębiorca wypełnił dyspozycję wskazanych przepisów, tj. że uniemożliwił przeprowadzenie kontroli oraz by wprowadził do obrotu z konsumentami towary handlowe nie odpowiadające jakości określonej w odrębnych przepisach oraz: 3) naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej – poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż przedsiębiorca jest zobowiązany uiścić na rzecz organu kwotę stanowiącą równowartość kosztu przeprowadzonych badań. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: — uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji; — zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniosła o: — przeprowadzenie dowodu z dokumentu: kopii decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie, sygn. akt [...] ([...]), na okoliczność: - umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w dniu [...] października 2010 r.; - występowania przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu; bezprzedmiotowości postępowania w sprawie uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli; — przeprowadzenie dowodu z akt postępowania Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie, sygn. akt [...] ([...]), na wyżej wskazane okoliczności oraz na okoliczność, iż ww. decyzja jest prawomocna w zakresie, w jakim umarza postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu uniemożliwienia kontroli. Spółka M. T. wniosła ponadto o rozważenie przez Sąd możliwości wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym w trybie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, celem zbadania zgodności z art. 2 i art. 45 Konstytucji – przepisów art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 oraz art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 1-3 ustawy o Inspekcji Handlowej, w zakresie, w jakim ich wykładnia prowadzi do ustanowienia domniemań prawnych i faktycznych uniemożliwiających stronie skuteczne zakwestionowanie wyników badań przeprowadzonych przez laboratorium akredytowane na podstawie odrębnych przepisów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu. W wypadku powołania jako podstawy kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie "uzasadnieniem tego zarzutu powinno być wyjaśnienie dlaczego przepis przyjęty za podstawę prawną nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jak przepis sąd powinien zastosować" (por. wyrok NSA z 14 października 2005 r., I FSK 107/05; Lex 187825). O błędzie w subsumpcji można zatem mówić dopiero wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wyczerpujący i prawidłowy. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i która nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Wobec takich regulacji poza sporem pozostaje okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia). Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej o charakterze procesowym w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zaskarżony wyrok zapadł w sprawie prowadzonej pod jedną sygnaturą, ale wynikało to z połączenia dwóch odrębnych spraw, w których zapadały odrębne decyzje administracyjne oraz wniesiono od każdej z nich osobne skargi do sądu pierwszej instancji. "Zarządzenie o połączeniu kilku oddzielnych spraw do łącznego rozpoznania lub również rozstrzygnięcia ma charakter techniczny i jest podyktowane ekonomią procesową. Nie pozbawia ono połączonych spraw ich odrębności i nie zmienia faktu, że są samodzielnymi sprawami. Wyrok powinien zawierać osobne rozstrzygnięcie co do każdej z połączonych spraw ( T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis. Warszawa 2008, str. 414 i powołane tam orzecznictwo). Konsekwencją tego powinno być wyodrębnienie w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących każdej z połączonych spraw. Zaskarżony wyrok spełnia ww. warunki, albowiem ujmuje w sposób przejrzysty rozstrzygnięcia dotyczące poszczególnych decyzji odnosząc się do ich numerów. Tak samo jest zbudowane uzasadnienie wyroku, poszczególne rozstrzygnięcia Sąd omawia w osobnych punktach nie pozostawiając wątpliwości, które rozważania dotyczą której z zaskarżonych decyzji. Nie można natomiast powiedzieć tego samego o skardze kasacyjnej, zarzuty zostały postawione "zbiorczo", bez wskazania której z osobnych spraw dotyczą, co w niektórych sytuacjach uniemożliwia ich przypisanie do poszczególnych rozstrzygnięć. W szczególności dotyczy to zarzutów naruszenia przepisów postępowania zawartych w pkt III a) 1-2 petitum skargi kasacyjnej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej postępowanie sądowe należało zawiesić, do czasu zakończenia postępowania, którego rozstrzygnięcie miałoby wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a następnie oddalić skargę, z kolei w punkcie drugim skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 161 § 1 p.p.s.a. (bez wskazania który punkt) w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez nieumorzenie postępowania w zakresie w jakim postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a następnie oddalenie skargi. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej oraz dołączonego do niej postanowienia Prezesa UOKiK numer DIH- 023 – 18(8)/12/MJ/DŁ) zdaje się wynikać, że zdarzeniem, z którym autor skargi kasacyjnej łączy potrzebę zawieszenia postępowania oraz jego umorzenia jest dalsze toczenie się postępowania administracyjnego po wydaniu zaskarżonej do WSA decyzji Prezesa Urzędu Ochrony i Konkurencji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr DIH-1/36/2011, uchylającej decyzję WIIH, objętej częścią drugą wyroku WSA. W uzasadnieniu tym skarżący wskazuje również, że "z uwagi na fakt, iż w prowadzonym od nowa postępowaniu organ II instancji w sposób prawomocny umorzył postępowanie w przedmiocie uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, postępowanie przed Sądem w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i winno ulec umorzeniu ", co wydaje się wskazywać, że chodzi o zawieszenie i umorzenie postępowania sadowego w przedmiocie decyzji wymierzającej skarżącej karę pieniężną z tytułu uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli. Takiemu rozumieniu intencji skarżącej przeczy jednak końcowa część uzasadnienia zarzutów objętych pkt III a 1-2 skargi kasacyjnej, gdzie jej autor podał: "Powyższych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozważył w ogóle, nie odnosząc się ani do możliwości zaistnienia przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania, ani też przesłanek jego ewentualnego umorzenia w części objętej pkt I uzasadnienia zaskarżonego wyroku". Trzeba podkreślić, że w pkt I uzasadnienia wyroku WSA nie odnosił się w ogóle do decyzji w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu uniemożliwienia organowi przeprowadzenia urzędowej kontroli, ta część uzasadnienia dotyczyła bowiem w całości decyzji nr DIH-1/35/2011 w przedmiocie zobowiązania skarżącej do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek czekolady gorzkiej. Wobec takiego postawienia zarzutów oraz wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany skargą kasacyjną, nie jest uprawniony do ich uzupełniania czy też dokonywania "wykładni", zarzuty te nie mogły zostać uwzględnione. Jeśli chodzi o zarzut zawarty w pkt III a) 3 skargi kasacyjnej - naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., to w jego uzasadnieniu wskazano, że dotyczy on rozstrzygnięcia w przedmiocie zobowiązania strony do uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych kwestionowanego produktu. Podano, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż niezawiadomienie strony o terminie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przez organ I instancji nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzut ten także nie spełnia warunków wymaganych dla formułowania zarzutów skargi kasacyjnej. Artykuł 145 § 1 p.p.s.a. zawiera trzy punkty, z których jeden (pkt 1) zawiera trzy podpunkty, każdy z punktów i podpunktów obejmuje odrębne normy prawne. Brak sprecyzowania którą z norm, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną naruszono, uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu. Jako chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Art. 151 p.p.s.a. określa jedno z możliwych rozstrzygnięć sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Zgodnie z tym przepisem, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga podlega oddaleniu, jeśli zaskarżonemu aktowi lub czynności nie można postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego ani materialnego. Sąd jest zobowiązany do oddalenia skargi, jeśli z przeprowadzonego postępowania rozpoznawczego wynika, że kontrolowana decyzja została podjęta bez naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, względnie gdy stwierdzone uchybienia nie dają podstaw do uwzględnienia skargi. NSA nie może zatem zakwestionować wyroku oddalającego skargę jedynie z tej przyczyny, iż Sąd I instancji nie uwzględnił skargi, oceniając okoliczności sprawy w sposób dający podstawę do wyciągnięcia takich właśnie wniosków (inaczej niż chciała tego skarżąca). Z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie jasno wynika, że Sąd I instancji nie dostrzegł istotnych uchybień zarówno w kwestii naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi a strona miała możliwość, z której skorzystała, podniesienia wszelkich zarzutów wobec rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego na etapie postępowania odwoławczego. Tym samym, prawidłowo WSA w Warszawie zastosował jako podstawę podjętego rozstrzygnięcia przepis art. 151 p.p.s.a. Zarzut naruszenia prawa procesowego zawarty w pkt III a 4 (mający związek z rozstrzygnięciem zawartym części pierwszej wyroku), również zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć bowiem trzeba, że art. 134 § 1 p.p.s.a. wyznacza granice rozpatrzenia sprawy przez sąd I instancji. Treść tego unormowania pozwala zaś na sformułowanie wniosku, że regulację tą można naruszyć tylko wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w nim (tj. postępowaniu sądowym) dowody, które zostały przez Sąd pominięte względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów Sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (tak też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2006 r. I FSK 56/06). Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi, ponadto również i w tym wypadku strona stawiając zarzut powinna wskazać jaki wpływ uchybienie przepisowi prawa procesowego mogło mieć na wynik sprawy, czego nie uczyniła. Niezależnie od tego należy wskazać, że istotą tego zarzutu jest tolerowanie przez Sąd pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej w postaci przyjęcia, że przepis ten nie obliguje organu I instancji do rozważenia możliwości przeprowadzenia badań próbki kontrolnej kwestionowanego produktu z urzędu, a jedynie na wniosek strony. Przede wszystkim jednak autor skargi kasacyjnej nie podaje na czym opiera swoje przekonanie, że organ dokonał takiej wykładni wskazanego przepisu, a próżno jej szukać w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy też decyzji organu pierwszej instancji. Fakt nieprzeprowadzenia badań próbki kontrolnej, w tym wypadku, z urzędu, nie świadczy o dokonaniu błędnej wykładni art. 29 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, zgodnie z którym badanie pobranej w toku kontroli próbki kontrolnej przeprowadza się na wniosek lub z urzędu. Z przepisu tego nie wynika obligatoryjność dokonania tych badań. Strona, po zawiadomieniu jej pismem [..] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 26 listopada 2010r. o wynikach badań laboratoryjnych zakwestionowanej czekolady gorzkiej nie zażądała przeprowadzenia badań próbki kontrolnej ( badania te zaczęła kwestionować już po zwolnieniu próbki) a organ mając jednoznaczne wyniki z Laboratorium Kontrolno – Analitycznego Urzędu Ochrony Konkurencji i Konkurentów w O. również nie miał podstaw do wykonania tego badania, co nie jest przecież jednoznaczne z przyjęciem, że takiej potrzeby dokonania badań z urzędu nie mógł wyrazić w innym wątpliwym przypadku. Jak słusznie podniósł Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi na skargę kasacyjną, przeprowadzenie dodatkowych badań ( próbki kontrolnej) łączy się z dodatkowymi kosztami dla strony, zatem w przypadku braku wątpliwości organu co do rzetelności dotychczasowych wyników takie działanie organu można by uznać za nadużycie swoich uprawnień. Stwierdzając zatem, że zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego są bezzasadne, należy ustosunkować się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, w kolejności odpowiadającej rozstrzygnięciom Sądu pierwszej instancji dotyczącym poszczególnych kontrolowanych decyzji. Skarżąca w zakresie decyzji obciążającej ją kosztami badań laboratoryjnych próbek czekolady gorzkiej kwestionuje wykładnię art. 12 rozporządzenia (WE) Nr 822/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 27 ust. 1 i 28 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej polegającą na przyjęciu iż norma wynikająca z ww. przepisów ustanawia niewzruszalne domniemanie prawne oraz faktyczne, z których wynika, że wyniki badań przeprowadzonych w laboratorium akredytowanym stanowią niemożliwy do skutecznego podważenia przez stronę dowód legalny oraz, że strona nie może zwalczać tych wyników w toku postępowania przez przedstawienie wyników badań, wskazujących na dochowanie przez nią norm jakości. Należy zauważyć, że również ten zarzut nie do końca spełnia wskazane na wstępie wymagania, gdyż nie wskazuje z którą jednostką redakcyjną art. 12 rozporządzenia Nr 822/2004 autor skargi kasacyjnej wiąże jego błędną wykładnię. Ponadto zarzut ten nie odzwierciedla rzetelnie stanowiska Sądu pierwszej instancji, z którym polemizuje. Sąd pierwszej instancji wskazując na znaczenie dowodu z badań akredytowanego laboratorium nie twierdził jednocześnie, że dowód ten nie może być w żaden sposób podważony czy zakwestionowany. Naczelny Sąd Administracyjny podziela natomiast stanowisko zajęte w zaskarżonym wyroku, akceptujące odmowę dopuszczenia dowodu z badań wykonanych na zlecenie producenta czekolady dla podważenia badania przeprowadzonego przez Laboratorium UOKiK w O.. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji w kwestii istnienia procedury ukierunkowanej na podważenie wyników badań dotyczących jakości żywności wprowadzonej do obrotu, poprzez przeprowadzenie badań kontrolnych z wykorzystaniem próbki kontrolnej, o której mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej. Takie jest bowiem zadanie próbki kontrolnej, którą pobiera się równocześnie z próbką produktu z tej samej partii towaru. Co więcej, przepis art. 28 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej można traktować jako nawiązanie do legalnej (formalnej) teorii dowodów, nakazującej w omawianej sytuacji wykorzystanie próbki kontrolnej jako materiału badawczego dla przeprowadzenia badań i ekspertyz mających na celu podważenie wcześniejszego badania organu. Skorzystanie przez stronę z tego samego źródłowego materiału dowodowego, z jakiego wcześniej skorzystał organ przeprowadzający badanie, jest rozwiązaniem racjonalnym, nie stwarzającym stronie zbędnych utrudnień dla dochodzenia swoich racji, a zarazem chroniącym zasadę prawdy materialnej. Takie podejście w pełni mieści się w ramach konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Natomiast, gdyby miałoby być inaczej, jak tego domagała się skarżąca, wówczas nie ma żadnej pewności w jaki sposób i z jakiej partii towaru została pobrana próbka na potrzeby przeprowadzenia badania kontrolnego, weryfikującego wcześniejsze badanie organu. Jest niesporne, że badania wykonane przez producenta czekolady w niniejszej sprawie były przeprowadzone w oparciu o inną partię towaru, niż zakwestionowana u skarżącej w toku kontroli – była to bowiem próbka produktu pochodząca bezpośrednio od producenta. Zatem takie badania, gdyby miano je dopuścić jako materiał dowodowy w sprawie, nie mogłyby zostać uznane za adekwatny przeciwdowód dla przeprowadzonych w akredytowanym laboratorium badań innych partii towaru. "Reasumując, próbka kontrolna towaru o której mowa w art. 28 ustawy o Inspekcji Handlowej, która jest pobierana równocześnie z próbką produktu w celu przeprowadzenia przez organ badania jakości produktu, co do zasady stanowi jedyny materiał źródłowy dla przeprowadzenia badania kontrolnego w celu zweryfikowania wyniku wcześniejszego badania organu" – takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2012r. w sprawie II GSK 916/11 opubl. LEX nr 1225708, które NSA w niniejszym składzie w całości podziela. W konsekwencji uznać należy, iż prawidłowo obciążono skarżącą kosztami badań laboratoryjnych produktów niespełniających wymagań określonych w odrębnych przepisach, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej. Nie jest również trafny zarzut dotyczący części wyroku mającej za przedmiot decyzję opisaną w pkt II uzasadnienia tegoż wyroku. Sąd akceptując decyzję organu II instancji, o charakterze procesowym (uchylającą decyzję [...] WIIH) nie twierdził, że przedsiębiorca uniemożliwił przeprowadzenie kontroli oraz by wprowadził do obrotu z konsumentami towary handlowe nieodpowiadające jakości określonej w odrębnych przepisach. W tej ostatniej kwestii Sąd pierwszej instancji w ogóle się nie wypowiadał, natomiast w sprawie uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli uznał za słuszne stanowisko organu, że konieczna jest ponowna analiza odnośnie możliwości uznania zachowań osób reprezentujących skarżącą pod kątem wypełnienia znamion czynu z art. 40a ust. 1 pkt. 1 ustawy o jakości handlowej. Stwierdził też, że nałożenie na podstawie tego przepisu kary pieniężnej może nastąpić w sytuacji uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, podczas gdy w niniejszej sprawie kontrola została przeprowadzona. Zatem, w świetle tego co stwierdził Sąd pierwszej instancji należy uznać, że zarzut opisany w pkt III b 2 petitum skargi kasacyjnej jest zupełnie nieadekwatny do tego stanowiska i jest całkowicie bezzasadny. Poczynione dotychczas rozważania pozwalają nadto stwierdzić zbędność wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, o rozważenie czego wnioskowała strona skarżąca w skardze kasacyjnej. Z art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 102, poz. 643) o Trybunale Konstytucyjnym wynika, że "sąd może przedstawić pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem". Z samego brzmienia tego przepisu jasno wynika, że nie obliguje on sądu, a jedynie umożliwia przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego, i to w sytuacji, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Ponadto wystąpienie z pytaniem prawnym o zgodność z Konstytucją art. 12 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 było również niedopuszczalne, albowiem Trybunał Konstytucyjny nie orzeka o zgodności aktów prawa wtórnego, wydanych przez właściwe organy Unii Europejskiej z Konstytucją RP (art. 188 Konstytucji RP, art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym). Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.