II SA/Ol 815/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE D.S., w skardze na decyzję ustalającą obowiązek poniesienia przez nią kosztów świadczeń opieki zdrowotnej w wysokości "[...]" zł, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że nie posiada środków do uiszczenia należności. Ponadto, nie zważono okoliczności sprawy, ograniczając się do stwierdzenia braku dokonania wstecznego zgłoszenia ubezpieczenia w terminie 30 dni od dnia poinformowania o podjęciu postępowania administracyjnego, gdy w jej przypadku w biegu powyższego terminu "[...]", a inne okoliczności podniesione w zarzutach skargi przemawiać mogły za brakiem zobowiązania do poniesienia kosztów leczenia. Możliwość obecnego ściągnięcia należności zaprzeczałaby ponadto sensowi korzystania z prawa do sądowoadministracyjnego zweryfikowania prawidłowości postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zatem strona nie może ograniczyć się w złożonym wniosku do samego żądania, lecz powinna precyzyjnie wskazać na poparte dowodami zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, wymóg ten nie został spełniony. Skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że nie posiada środków, by zadośćuczynić żądaniu określonemu w zaskarżonej decyzji. Nie wykazała swojej sytuacji materialnej i wpływu, jaki będzie miało na nią wykonanie zaskarżonej decyzji. Z kolei, argumentacja dotycząca zachodzących w jej ocenie przesłanek prowadzących do uchylenia zaskarżonej decyzji, jest dla rozstrzygnięcia w kwestii wstrzymania wykonania decyzji bez znaczenia. W niniejszym postępowaniu Sąd nie ocenia bowiem prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Skoro zatem strona nie uwiarygodniła, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, postanowiono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.