II SAB/Ke 79/22

SENTENCJA Sygn. [...] II SAB/Ke 79/22 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE P. D. pismem z 26 sierpnia 2022 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Prokuratora w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej, o którą zwrócił się wnioskiem z 14 lipca 2022 r. dotyczącej wysokości osiąganego przez prokuratora Prokuratury - R. S. wynagrodzenia brutto za poszczególne miesiące w 2021 i 2022 r. Wnioskodawca zwrócił się o przekazanie ww. informacji drogą elektroniczną na adres: [...]@wp.pl. Skarżący zarzucił Prokuratorowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 14 dni, poprzez ich niezastosowanie polegające na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z 14 lipca 2022 r. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał w szczególności, że Prokurator pismem z 27 lipca 2022 r. wprawdzie odpowiedział na ww. wniosek, jednak nie udostępnił żądanej informacji, wobec czego upłynął termin ustawowy. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że jego wniosek jest nadużyciem prawa i nie został złożony w celu publicznym, a w celu prywatnym. Jednocześnie wskazał, że jego wniosek dotyczy informacji o wysokości wynagrodzenia za pracę osoby prokuratora, który nie prowadził sprawy i nie wykonywał żadnych czynności w sprawie, w której oskarżono wnioskodawcę o przestępstwo. Nadto skarżący zarzucił, że organ nie wykazał, aby żądane informacje miały zostać wykorzystane "w celach prywatnych" i nie uzasadnił, w jaki sposób wnioskodawca mógłby wykorzystać je do zakończonej w prokuraturze sprawy, w której jest stroną. Zarzucił, że organ nie wydał decyzji o odmowie udostepnienia informacji publicznej, choć żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. W odpowiedzi na skargę Prokurator wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Nadto organ wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach spraw, tj.: 1) wniosku skarżącego z 7 grudnia 2021 r. i odpowiedzi organu z 23 grudnia 2021 r. na ten wniosek (sygn. [...] 6.2021); 2) wniosków skarżącego z 17 grudnia 2021 r. i 17 listopada 2021 r. oraz odpowiedzi organu na wniosek z 26 listopada 2021 r., a także zawiadomienia P. D. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z 16 grudnia 2021 r. i odpowiedzi organu z 30 grudnia 2021 r. (sygn. [...] 9.2021); 3) wniosku skarżącego z 29 grudnia 2021 r. i odpowiedzi organu z 12 stycznia 2022r. na ww .wniosek, skargi na bezczynność z 18 stycznia 2022 r. i odpowiedzi organu z 7 lutego 2022 r. na skargę oraz wyroku WSA w Kielcach z 22 marca 2022 r. sygn. akt II SAB/Ke [...] z uzasadnieniem (sygn. [...] 10.2021); 4) wniosku skarżącego z 29 grudnia 2021 r., odpowiedzi organu z 12 stycznia 2022r. na ten wniosek (sygn. [...]); 5) wniosku skarżącego z 11 stycznia 2022 r., odpowiedzi organu z 24 stycznia 2022 r. na ww. wniosek (sygn. [...]); 6) wniosku skarżącego z 11 stycznia 2022 r., odpowiedzi organu z 21 stycznia 2022 r. (sygn. [...]); 7) wniosku skarżącego z 4 lutego 2022 r., w tym z pismami przesyłającymi ten sam wniosek do Prokuratury z innych jednostek prokuratury (łącznie 8 egz.); rachunków dotyczących pobytu służbowego i odpowiedzi organu z 15 lutego 2022 r. (sygn. [...]); 8) wniosku skarżącego z 16 lutego 2022 r., w tym z pismami przewodnimi z innych jednostek prokuratury (łącznie 5 egz.) i odpowiedzi organu z 2 marca 2022 r. (sygn. [...]); 9) pisma P. D. z dnia 14 lutego 2022 r. (sygn. [...]); 10) wniosku skarżącego z 16 marca 2022 r., pisma przewodniego Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód w K. z 21 marca 2022 r. przesyłającego ten sam wniosek, odpowiedzi organu z 28 marca 2022 r. na ten wniosek, skargi P. D. na bezczynność z 4 kwietnia 2022 r., odpowiedzi organu na skargę z 14 kwietnia 2022 r., odpisu wyroku WSA w Kielcach z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 37/22 (3016-4.Ip.12.2022); 11) wniosku skarżącego z 23 marca 2022 r., pisma z Prokuratury Rejonowej w K. z 31 marca 2022 r.; postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa z 25 lutego 2022 r.; zażalenia na to postanowienie z 25 marca 2022 r., odpowiedzi organu z 5 kwietnia 2022 r. na ww. wniosek (sygn. [...]); 12) wniosku skarżącego z 28 marca 2022 r. i odpowiedzi organu z 4 kwietnia 2022 r. (sygn. [...]); 13) wniosku skarżącego z 31 marca 2022 r. i odpowiedzi organu z 7 kwietnia 2022 r. (sygn. [...]); 14) wniosku skarżącego z 5 kwietnia 2022 r. i odpowiedzi organu z 11 kwietnia 2022r. (sygn. [...]); 15) wniosku skarżącego z 20 czerwca 2022 r. i odpowiedzi organu z 4 lipca 2022 r. (sygn. [...]); 16) wniosku skarżącego z 6 lipca 2022 r., pisma Prokuratury Rejonowej w S. z 13 lipca 2022 r. z załącznikami i odpowiedzi organu z 20 lipca 2022 r. (sygn. [...]); 17) wniosku skarżącego z 14 lipca 2022 r. i odpowiedzi organu z 27 lipca 2022 r. (sygn. [...]); 18) wniosku skarżącego z 14 lipca 2022 r. i odpowiedzi organu z 27 lipca 2022 r. (sygn. [...]); 19) wniosku skarżącego z 27 lipca 2022 r. i odpowiedzi organu z 8 sierpnia 2022 r. (sygn. [...]); 20) pism P. D. z 21 czerwca 2022 r. do Prokuratora oraz do Prokuratora Regionalnego w K. wraz z pismem przewodnim Prokuratury Regionalnej w K. z 23 czerwca 2022 r. i odpowiedzi organu z 6 lipca 2022 r. na to pismo (sygn. [...]). W uzasadnieniu swojego stanowiska Prokurator wyjaśnił, że pod sygn. [...] rozpoznawano - w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, zwanej dalej "u.d.i.p.") - wniosek P. D. z 14 lipca 2022 r. o przekazanie informacji dotyczących wysokości osiągniętego przez prokuratora R. S. wynagrodzenia brutto za poszczególne miesiące 2021 i 2022 r. Pismem z 27 lipca 2022 r. udzielono wnioskodawcy odpowiedzi, że wniosek ten stanowi nadużycie prawa do udostępnienia informacji publicznej, wobec powyższego stwierdzono brak podstaw do udostępnienia żądanej informacji. Pismo to zostało przesłane wnioskodawcy tego samego dnia drogą elektroniczną, czyli z zachowaniem terminu wskazanego w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W piśmie tym wskazano, że istnieje powiązanie pomiędzy skierowaniem przeciwko P. D. 31 grudnia 2021 r. aktu oskarżenia w sprawie o sygn. [...], a wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie Prokuratury Rejonowej w K. o sygn. [...] i kierowanymi przez skarżącego pozostałymi wnioskami o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Wskazano, że analizowany wniosek z 14 lipca 2022 r. stanowi nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej poprzez próbę korzystania z tej instytucji do osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, w tym prawo do przejrzystego państwa i jego struktur, przestrzegania prawa, jawności administracji i wydatków publicznych. Wyjaśniono, że wniosek służy jedynie załatwieniu indywidualnego interesu wnioskodawcy i w tej sytuacji nie dotyczy informacji publicznej. Organ ocenił, że przedmiotowy wniosek ma na celu wywołanie dolegliwości u jego adresata, utrudnienie funkcjonowania instytucji, stanowi swoistą represję wobec prokuratora udzielającego odpowiedzi niezgodnej z oczekiwaniami wnioskodawcy i przede wszystkim złożony został na tle indywidualnych postępowań oraz zdarzeń z nimi związanych, a tym samym nie ma na uwadze uzyskania informacji o sprawie publicznej w celach, jakie legły u podstaw ustawy. Podstawą rozpoznania wniosku z 14 lipca 2022 r. były ustalenia poczynione w toku sprawy o sygn. [...] Prokuratura pod sygn. PO IV Ds. 5.2019 przeprowadziła bowiem śledztwo przeciwko P. D. podejrzanemu o szereg przestępstw z 234 k.k. i 233 § 1 k.k. popełnionych na szkodę prokuratorów i sędziów z obszaru całego kraju. Zarzutami objęto 243 przestępstwa kwalifikowane z art. 234 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz 117 przestępstw kwalifikowanych z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Śledztwo to zostało zakończone skierowaniem 31 grudnia 2021 r. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w R.. W związku z powyższym śledztwem P. D. złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez prokuratora referenta. Jego zawiadomienie przesłano do rozpoznania do Prokuratury Rejonowej w K., gdzie zarejestrowano je pod sygn. [...] Po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego prokurator Prokuratury Rejonowej w K. D. Kusek wydał 25 lutego 2022 r. postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa wobec ustalenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Następnie P. D. złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez prokuratora D. K. w toku prowadzenia ww. postępowania o sygn. [...], które przekazano do Prokuratury Rejonowej w S., gdzie sprawę zarejestrowano pod sygn. [...] W tej sprawie 7 czerwca 2022 r. prokurator wydał postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa wobec ustalenia, że czynu nie popełniono. Następnie P. D. złożył wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zarejestrowany pod sygn. [...], w którym żądał podania wysokości osiągniętego przez prokuratora D. K. wynagrodzenia brutto za poszczególne miesiące za lata pracy na stanowisku asesora i analogicznie za lata pracy na stanowisku prokuratora do maja 2022 r. Odpowiedzi na ten wniosek udzielił Zastępca Prokuratora Robert Słowakiewicz pismem z 4 lipca 2022 r. W piśmie tym wskazał, że rozpatrywany wniosek stanowi nadużycie prawa do udostępnienia informacji publicznej i stwierdził brak podstaw do udostępnienia żądanej informacji. W dniu 14 lipca 2022 r. P. D. złożył wniosek rozpatrywany w niniejszej sprawie o sygn. [...] Organ podniósł w szczególności, że równolegle z ww. postępowaniami P. D. kierował do Prokuratury Okręgowej liczne wnioski (w okresie od początku 2021r. do 27 lipca 2022 r. - łącznie 18 wniosków) w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczące prokuratorów referentów wymienionych wyżej spraw. Podkreślił, że skarżącego cechuje uporczywość w składaniu kolejnych wniosków, co obrazuje ilość i treść tych wniosków oraz fakt przekazywania ich niekiedy za pośrednictwem kilku innych podległych lub nadrzędnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Wobec powyższego Prokurator wskazał, że odmówiono skarżącemu udzielenia żądanej informacji z uwagi na to, że jego wniosek został złożony w celu innym niż troska o dobro publiczne i stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, na co wskazano w udzielonej pismem z 27 lipca 2022 r. odpowiedzi. Zdaniem organu, nadużycie prawa podmiotowego do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy dany podmiot wnioskuje o udostępnienie informacji publicznej w celu innym niż chęć zachowania jawności życia publicznego, czy uzyskania informacji mającej znaczenie dla większej liczby osób. Nadużycie to z reguły ma miejsce wówczas, gdy żądana informacja ma znaczenie indywidualne, będąc istotną tylko z perspektywy wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe Prokurator wskazał, że nadużycie prawa do informacji publicznej w omawianym przypadku polega na wykorzystaniu prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do tzw. pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji), wykorzystaniu do potrzeb prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, a także wykorzystaniu dla szykanowania osób nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokajania prywatnych animozji. Nadto organ stwierdził, że rozpatrzenie wniosku nastąpiło w terminie wskazanym w ustawie i nie można uznać, że nie podjęto czynności w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p. Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a.") na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i § 3 p.p.s.a, a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju. W przypadku skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej Sąd bada zatem, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych oraz, czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Zaistnienie bezczynności związane jest natomiast z brakiem podjęcia przez zobowiązany organ określonych w ustawie, odpowiednich czynności ostatecznie zmierzających do rozpoznania wniosku. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. W świetle tych regulacji przyjąć należy, że informacją publiczną są wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. W konsekwencji, informacje dotyczące wysokości osiąganego wynagrodzenia brutto na stanowisku asesora lub prokuratora stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie omawianej ustawy, jako informacje odnoszące się do organizacji i zasad funkcjonowania organu, co zresztą jest w sprawie bezsporne. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział wówczas, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj., gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W zasadzie więc odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, a nie zwykłym pismem, jak w niniejszej sprawie, chyba że z uwagi na nadużycie prawa do informacji publicznej, odmowy jej udzielenia w takiej formie nie można zakwalifikować jako bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący wnioskiem z 14 lipca 2022 r. zwrócił się do Prokuratora o udzielenie informacji publicznej dotyczącej wysokości osiąganego przez Prokuratora Prokuratury - R. S. wynagrodzenia brutto za poszczególne miesiące w 2021 i 2022 r. Pismem z 27 lipca 2022 r. Prokurator udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższy wniosek, stwierdzając, że wniosek ten stanowi nadużycie prawa do udostępniania informacji publicznej. Nie było w sprawie kwestionowane, że Prokurator jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, a nadto, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku. Kwestią sporną było natomiast to, czy wniosek skarżącego stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w wyroku wydanym w sprawie ze skargi P. D. sygn. akt II SAB/Ke 69/22, który to pogląd Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela, o nadużyciu prawa do informacji można mówić wówczas, gdy wykorzystuje się je w sposób sprzeczny z celem, który legł u podstaw jego ustanowienia, warto zwrócić uwagę na - najogólniej pojęty - cel prawa do informacji publicznej. A zatem celem prawa do informacji jest przede wszystkim zapewnienie transparentności życia publicznego, jawności i przejrzystości działań podejmowanych przez orany władzy państwowej i inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Z drugiej strony ma ono zapewnić wpływ obywateli na poczynania władzy w takim zakresie, w jakim jest to istotne z punktu widzenia realizacji standardów demokratycznego państwa prawnego. W związku z tym celem prawa do informacji publicznej (zarówno konstytucyjnego, jak i wyrażonego w ustawie) nie jest zaspokajanie czy też realizacja indywidualnych potrzeb w postaci pozyskiwania informacji, co prawda mających charakter publiczny, wykorzystywanych jednak m.in. w celach zawodowych, komercyjnych lub służących celowej dezorganizacji funkcjonowania państwa (zob. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle, wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005 r., pod red. J. Górala, R. Hau: J. Trzcińskiego, Warszawa 2005, s. 141 i 147). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (por. wyroki NSA: z 20 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5882/21; z 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14; z 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16). Zasadniczo w doktrynie prawniczej oraz w orzecznictwie konstrukcja nadużycia prawa do informacji publicznej pojawia się w kontekście: 1. wykorzystania prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji); 2. wykorzystania dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych; 3. wykorzystania dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 481/19). W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji, a w konsekwencji brak jest jakichkolwiek ograniczeń zarówno co do liczby, jak i jakości żądanej informacji. Taki stan rzeczy powoduje jednak, że w praktyce bardzo często dochodzi do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają z ustawy, ani tym bardziej z Konstytucji RP oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa, składającego się z leżących u jego fundamentów wartości i zasad aksjologicznych. W każdym indywidualnym przypadku zachowanie podmiotu wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być zatem oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale również przez pryzmat celów wynikających z ustawy i Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej z 14 lipca 2022 r. był kolejnym wnioskiem (pismem) o udzielenie informacji złożonym przez skarżącego do organu. Analiza akt sprawy potwierdza, że wniosek, o który chodzi w tej sprawie, skarżący złożył tuż po tym, jak wystosowana została do niego przez R. S. (Zastępcę Prokuratura) odpowiedź z 4 lipca 2022 r. na wniosek z 20 czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej (dotyczącej podania wysokości osiągniętego przez prokuratora D. K. wynagrodzenia brutto za poszczególne miesiące za lata pracy na stanowisku asesora i wynagrodzenia za lata pracy na stanowisku prokuratora do maja 2022 r.). Wniosek z 20 czerwca 2022 r. dotyczący wynagrodzenia prokuratora D. K. został złożony w trybie u.d.i.p. po tym, jak prokurator ten postanowieniem z 25 lutego 2022 r. odmówił wszczęcia śledztwa z zawiadomienia skarżącego o czyn z art. 231 § 1 k.k. w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez prokuratora w trakcie posiedzenia w przedmiocie rozpoznania zażalenia P. D. na postanowienie o zastosowaniu środków zapobiegawczych w stosunku do skarżącego w sprawie PO IV [...] Trudno zatem nie dostrzegać zależności czasowej pomiędzy śledztwem prowadzonym pod sygn. akt PO IV [...] przeciwko P. D. podejrzanemu o szereg przestępstw z art. 234 k.k. i art. 233 § 1 k.k., popełnionych na szkodę prokuratorów i sędziów z obszaru całego kraju, zakończonym skierowaniem 31 grudnia 2021 r. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w R., a nadto wydanym przez P. D. Kuska w sprawie o sygn. [...] ww. postanowieniem z 25 lutego 2022 r. o odmowie wszczęcia śledztwa z zawiadomienia skarżącego, a przystąpieniem do składania wniosków o udzielenie informacji publicznej - również w tej sprawie. Skarżący od początku 2021 r. do 27 lipca 2022 r. złożył, jak wyjaśnił organ, 18 wniosków o udzielenie informacji publicznej, w sprawach szczegółowo wymienionych w odpowiedzi organu na skargę. Wnioski w powyższych sprawach dotyczyły żądania różnego rodzaju informacji, obejmujących kwestie t.j.: udziału prokuratora w czynnościach procesowych, kosztów podróży służbowych, w tym przejechanych kilometrów, rozliczenia paliwa, kosztów noclegów oraz godzin wyjazdów i powrotów, kopii życiorysu i dyplomu ukończenia studiów, przebiegu drogi zawodowej, także danych adresowych prokuratora, czy innych związanych z prowadzonym przeciwko P. D. postępowaniem Prokuratury w sprawie o sygn. akt PO IV [...] Na większość z tych wniosków zobowiązany organ – jak wskazał - udostępnił skarżącemu informacji w trybie u.d.i.p. Powyższe wskazuje na to, że skarżący próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji. Złożony w niniejszej sprawie wniosek ma na celu wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie funkcjonowania Prokuratury. W przekonaniu Sądu, wniosek skarżącego obiektywnie nie służy jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie tylko nie prowadzi do poprawy funkcjonowania urzędu prokuratorskiego, a wręcz przeciwnie, ma stanowić dla niego dokuczliwość. W istocie więc wniosek nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych, a godzi w realizację tych zadań. Postępowanie skarżącego prowadzi do zagrożenia wynikającego z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa do informacji osób, które chcą je realizować zgodnie z jego istotą. Opisane nadużycie absorbuje bowiem organ, jego siły i środki, co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa. Realizacja prawa do informacji publicznej nie może jednak służyć zaspokojeniu indywidualnych potrzeb wnioskodawcy, uwarunkowanych dotyczącymi go postępowaniami prowadzonymi przez podmiot zobowiązany. Stosowanie trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej dla realizacji takiego celu nie było zamierzeniem ustawodawcy i nie podlega ochronie prawnej, również w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. I OSK 2777/16). A na taki cel działania skarżącego wskazują dokumenty zebrane w aktach sprawy. Nie ma zatem znaczenia to, że prokurator którego dotyczy wniosek, nie prowadził postępowania dotyczącego skarżącego. W ocenie Sądu, skala wykorzystywania przez skarżącego instytucji dostępu do informacji publicznej uzasadnia stanowisko Prokuratora, że wniosek skarżącego stanowi przejaw nadużywania prawa do informacji publicznej. Zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę między korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji, a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane. Obywatelskie prawo dostępu do informacji publicznej nie ma bowiem charakteru absolutnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 799/12, czy wyrok WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 732/19). Podsumowując, stwierdzić trzeba, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej realizują zapewnioną w Konstytucji RP ochronę prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Z takiej ochrony nie może jednak korzystać podmiot, który wykorzystuje prawo do informacji do celów innych niż zamierzone przez ustawodawcę. To oznacza, że w takim przypadku nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie nie stosuje się zasad udzielania informacji publicznej uregulowanych tą ustawą. Stąd tryb odmowy udostępnienia informacji w formie decyzji administracyjnej nie ma zastosowania w przypadku uznania – tak jak w kontrolowanej sprawie - że strona nadużyła prawo do informacji publicznej. Organ może zatem reagować na wniosek świadczący o nadużyciu prawa do informacji publicznej wyłącznie pismem, nie dopuszczając się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z tych przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.