II OSK 1206/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska- Filipowicz Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) sędzia NSA Bożena Walentynowicz Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 16 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 418/07 w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę Z. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2006 r. o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że podstawą faktyczną decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń było ustalenie, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. S. z [...] września 2004 r. w sprawie [...] skarżący został skazany na karę grzywny za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym (art. 178a § 1 k.k.) oraz za groźbę pobicia policjanta w celu zmuszenia go do odstąpienia od czynności służbowych, zaś podstawą prawną art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Organy Policji uznały, jak wskazał Sąd, że katalog przestępstw, których popełnienie może wzbudzać obawy, co do zgodnego z prawem użycia broni, w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty i z tego względu przepis ten stanowi wytyczną interpretacyjną w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, dając właściwym organom możliwość oceny postępowania osoby posiadającej takie pozwolenie, w razie popełnienia przez nią przestępstwa lub wówczas, gdy toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa. Dalej organy Policji stwierdziły, iż cofając skarżącemu pozwolenie na broń wzięto pod uwagę popełnienie przez niego dwóch umyślnych przestępstw, mogących stwarzać uzasadnione obawy, iż posiadając broń palną użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Szczególnie zwrócono uwagę na popełnienie przez skarżącego przestępstwa polegającego na groźbie pobicia policjantów w celu zmuszenia ich do odstąpienia od czynności związanych z ujawnieniem w czasie kontroli drogowej, że skarżący prowadzi samochód w stanie nietrzeźwym. Przedstawiając podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący zarzucał naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a., polegające na tym, że organy Policji nie wykazały w kontekście nieposzlakowanych opinii, jakimi cieszy się skarżący, iż posiadanie przez niego pozwolenia na broń stwarza zagrożenie, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wyjaśniając podstawę prawną swego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji, odwołując się do ogólnych zasad udzielania pozwolenia na broń wywiedzionych z przepisów ustawy o broni i amunicji, w tym z art. 10 tej ustawy, uznał, że organy Policji trafnie przyjęły, iż zachowanie skarżącego polegające na popełnieniu przestępstwa groźby bezprawnej w celu zmuszenia policjantów do odstąpienia od czynności służbowych stanowi bezpośrednie zagrożenie dla porządku publicznego. Sąd pierwszej instancji wskazał też, że dowody, na które powoływał się skarżący, mianowicie pozytywne o nim opinie Burmistrza B. O., Koła Łowieckiego "[...]", Miejskiego Klubu Sportowego w B. O. i Komendanta Posterunku Straży Leśnej w Nadleśnictwie N. S. nie mogły zmienić stanowiska organów Policji, gdyż nie oceniono w nich faktu skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił po pierwsze naruszenie prawa materialnego, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez przyjęcie, że uzasadniona obawa użycia broni sprzecznego z przepisami prawa wynika wprost z samoistnego faktu skazania skarżącego, co spowodowało nierozpatrzenie przesłanki "uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" w indywidualnej sprawie skarżącego, po drugie naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. "poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego na okoliczność wystąpienia przesłanek z art. 7 k.p.a. to jest uwzględnienia słusznego interesu strony w postępowaniu w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną myśliwską" oraz art. 107 § 1 k.p.a., którego polegało na niewskazaniu w decyzji, którego konkretnie pozwolenia na broń decyzja dotyczy. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. wskazano, że w decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń nie oznaczono tego pozwolenia ani w sentencji, ani w uzasadnieniu, poprzez podanie dnia i numeru decyzji o udzieleniu pozwolenia na broń. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. stwierdzono, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pominięto rozważania dotyczące stosowania przez organy administracji powołanych przepisów. W konsekwencji, jak wskazano, Sąd pierwszej instancji nie zbadał w ramach kontroli sądowej, czy organy obu instancji uwzględniły w postępowaniu słuszny interes obywatela oraz że cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń sprzeciwia się interes społeczny. Dalej uzasadniając ten zarzut wskazano, że w aktach sprawy znajdowało się szereg dokumentów potwierdzających nieposzlakowaną opinię skarżącego, które przez organy administracji nie zostały uwzględnione. Uzasadniając ten zarzut podniesiono także, że nie uwzględniono, iż broń myśliwska nie jest przeznaczona do obrony. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego wskazano, że art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie nakazuje cofnąć pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo. Przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest, jak wskazano, uzasadniona obawa użycia broni wbrew przepisom prawa. Wskazano, że w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni nie ma pomiędzy częścią mówiącą o uzasadnionej obawie a częścią mówiącą o prawomocnym skazaniu spójnika "lub". Z tego wynika, zdaniem autora skargi kasacyjnej, że samo skazanie prawomocnym wyrokiem nie jest przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń. Zakwestionowano też powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wskazując, że przepis ten można by powołać jedynie wtedy, gdyby chodziło o fakultatywne cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 4 powołanej ustawy. W końcu zarzucono, że w zaskarżonym wyroku dopuszczono całkowitą dowolność oceny tego, co stanowi uzasadnioną obawę sprzecznego z prawem użycia broni. Wyrazem tej rozszerzonej oceny jest, jak wskazano, przyjęcie stanowiska, że celem organu wydającego decyzję jest pozbawienie prawa do dysponowania bronią osób karanych, bez względu na okoliczności faktyczne istniejące w danej sprawie. W oparciu o te zarzuty skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub o uchylenie tego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2006 r. i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania). Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie jest ona zasadna. Nie jest zasadny zarzut niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. nr 52 z 2004 r., poz. 525 ze zm.). Wbrew temu, co zarzucono w skardze kasacyjnej sam fakt skazania skarżącego za przestępstwa nie był podstawą cofnięcia mu pozwolenia na broń. Dokonano bowiem oceny tego faktu pod kątem wywoływania obawy, iż ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności zwrócono uwagę na to, że jednym z przestępstw, za które skarżący został skazany, była groźba pobicia skierowana do policjantów, którzy dokonywali kontroli drogowej, w trakcie której ustalono, iż skarżący prowadził samochód w stanie nietrzeźwości. Popełnienie przez skarżącego takiego przestępstwa świadczy, że nie potrafi nad sobą panować, a to już w sposób wystarczający uzasadnia obawę, że może użyć broni, którą posiada, i to bez względu na to, że jest to broń myśliwska, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Prawidłowo zatem w okolicznościach sprawy zastosowano wskazane przepisy ustawy o broni i amunicji. Zarzut naruszenia tych przepisów nie jest więc zasadny. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania, to Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że formułując ten zarzut ograniczono się jedynie do wskazania, jako przepisów naruszonych, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy te zaś nie były bezpośrednio stosowane przez Sąd pierwszej instancji. Przepisy te były stosowane przez organy administracji, zaś WSA w Warszawie kontrolował ich stosowanie przez organy administracji, przy czym czynił to w ramach przyznanych mu na podstawie odpowiednich przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kompetencji. Zatem, prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej, w ramach której zarzuca się naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, winno polegać na powołaniu również odpowiednich przepisów ustaw regulujących postępowanie przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Skoro, zaś podstawa skargi kasacyjnej nie została prawidłowo sformułowana, to nie może ona zostać uznana za usprawiedliwioną. Z tych wszystkich względów, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją.