I SA/Bk 242/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar, sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 października 2022 r. sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie I SA/Bk 377/21 w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 rok oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z [...] lutego 2021 r., nr: [...], Burmistrz S. ustalił J. B. (dalej jako: "skarżący") na 2021 r. wymiar z tytułu: podatku od nieruchomości za budynki mieszkalne o ogólnej powierzchni 156,09 m2 w kwocie 125,00 zł, podatku rolnego od pow. 8,1380 ha obliczeniowych, w kwocie 1191,00 zł i podatku leśnego od lasu o pow. 3,6822 ha w kwocie 159,00 zł - pobierany jako łączne zobowiązanie pieniężne. Organ podatkowy podał, że ustalenie wysokości zobowiązania pieniężnego na 2021 r. nastąpiło w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w S., w której skarżący figuruje jako właściciel działek oraz dzierżawca działki nr [...], stanowiącej własność Gminy S. Podano numerację geodezyjną działek, obręb ich położenia, powierzchnię ogólną każdej z działek, ich klasyfikację oraz przeliczenie na hektary przeliczeniowe. Wyjaśniono, że podział działki nr [...] nie został odnotowany w księgach wieczystych, natomiast do opodatkowania przyjęto działki [...] (składającą się z działki nr [...] oraz nr [...] - użyczoną bratu R., ale znajdującą się w samoistnym posiadaniu skarżącego), a także działkę [...], bez [...] - ponieważ weszła ona w skład ul. S. Decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu organ wskazał, że ustalenie zobowiązania podatkowego na 2021 r. w podatku od nieruchomości zostało przede wszystkim oparte na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Z ewidencji tej wynika, że skarżący jest właścicielem następujących działek: - w obrębie wsi K.: [...],[...],[...],[...]; - w obrębie miasta S.: [...] oraz [...] (z działki [...]), [...] (z działki [...]), [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...]; - w obrębie m. S. – K.: [...],[...],[...],[...]; - w obrębie m. S. – KI.: [...],[...],[...]. Ponadto skarżący jest dzierżawcą gruntu o nr [...] od Gminy S. położonego w obrębie m. S. Kolegium podało, że wszystkie działki, których właścicielem jest skarżący, zostały uwidocznione w księgach wieczystych o nr KW [...] i KW [...], z tym że działka o numerze [...] figuruje w księdze wieczystej jako [...], działki [...] i [...] figurują jako [...], a działki [...],[...] figurują jako [...]. Odnośnie działki [...] to jej podział na działki [...],[...] i [...] nie został odnotowany w księdze wieczystej. Fragment działki o nr [...] został jednak zajęty pod ul. S. i stanowi nieruchomość o numerze [...] (KW [...]), dlatego nie został objęty opodatkowaniem. Organ odwoławczy wskazał, że w zakresie podatku leśnego, dane w kwestii wieku lasu wynikają z oświadczenia skarżącego z 10 lipca 1989 r. W kwestii powierzchni mieszkalnej przyjęto dane za protokołem oględzin z 17 sierpnia 2007 r. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się złożone przez skarżącego 7 sierpnia 2009 r. informacje podatkowe za lata 2007-2009, w których wykazał inne przedmioty do opodatkowania niż we wcześniejszej informacji dot. 2004 r. Wynika z nich, że skarżący zgłosił do opodatkowania tylko część gruntów: - do podatku rolnego - działkę nr geod. [...] (z obrębu S.), działkę nr geod. [...] (z obrębu S.) i działkę nr 1554 (z obrębu S.); - do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2008-2009 zgłosił pow. mieszkalną - 62,62 m2 (ul. K.). W informacji o lasach na 2007-2009 wpisał "niemożność złożenia informacji". SKO zaznaczyło, że skarżący od kilku lat kwestionuje prawidłowość opodatkowania podatkiem wyżej wymienionych nieruchomości, dlatego ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. w znacznej mierze opiera się także na materiałach dowodowych zgromadzonych w toku prowadzonych postępowań dotyczących lat poprzednich, m.in. informacje podatkowe składane przez skarżącego w latach poprzednich, wypisy z ksiąg wieczystych, umowę dzierżawy dot. działki nr [...], protokoły z oględzin nieruchomości z 17 sierpnia 2007 r., z 27 kwietnia 2009 r., wyjaśnienia strony z 7 sierpnia 2009 r., protokół przesłuchania skarżącego, akt notarialny z 15 lutego 2007 r., decyzji SKO w B. z [...] lutego 2010 r. o stwierdzeniu nieważności podziału działki [...], decyzji Starostwa Powiatowego z [...] maja 2007 r. o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium, wskazując na przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm., dalej jako: "p.g.i.k."), zaznaczyło, że organy podatkowe są, co do zasady, związane danymi wynikającymi z ewidencji. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego i dopóki nie zostanie przedstawiony przeciwdowód lub nie nastąpi zmiana zapisu w ewidencji, dotychczasowe zapisy w niej zamieszczone stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. SKO dodało, że w ten sam sposób wypowiedział się w sprawie dot. 2007 r., na bazie tego samego stanu faktycznego, WSA w Białymstoku (I SA/Bk 443/08). W zakresie opodatkowania działki [...] i [...] Kolegium wyjaśniło, że w ewidencji gruntów figurują działki [...] i [...], a w księdze wieczystej KW [...] figuruje działka [...]. Powyższe wynika z faktu, że w księdze wieczystej nie uwzględniono podziału z 1987 r. na działki [...],[...] i [...], następnie podziału działki [...] na działki [...] i [...]. Z tego powodu nie doszło do wyodrębnienia z księgi działki [...], która już 1986 r. stała się własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], stanowiącą obecnie ulicę S. (została ujawniona w księdze wieczystej KW [...]). W księdze wieczystej KW [...] nie uwzględniono także zdarzenia, że działka [...] została darowana na mocy aktu notarialnego bratu R. B. W kwestii podziału działki [...] zapadła decyzja SKO z dnia [...] lutego 2010r, nr [...], stwierdzająca nieważność decyzji podziałowej działki nr [...] na działki [...],[...]. SKO podkreśliło, że w toku postępowania przed organem odwoławczym ustalono zatem, że z uwagi na to, że nabywca działki [...] R. B. nie został ujawniony w Księdze wieczystej, nie działa zatem wobec niego ochrona wynikająca z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Uwzględniając ponadto pozostałe dowody takie jak: zeznanie z 14 marca 2011 r. skarżącego co do korzystania i władania całą nieruchomością [...], przekazania bratu części działki, ale wyłącznie na mocy umowy użyczenia, a także fakt zadeklarowania do opodatkowania całej działki [...] - należało zdaniem Kolegium stwierdzić, że opodatkowaniu podlega działka [...] o powierzchni objętej wcześniejszymi działkami o numerach [...] ([...] i [...]) oraz [...]. Organ odwoławczy podał, że skarżący jest podatnikiem jako samoistny posiadacz części wcześniej darowanej bratu. W tym stanie faktycznym i prawnym Kolegium uznało, że pomimo, iż podatnik zadeklarował do opodatkowania całą działkę [...], to kolejna księga wieczysta oraz rzeczywisty istniejący stan przesądza o tym, by fragment [...] nie obciążał skarżącego (weszła w skład ul. S.). W tej sytuacji, organ odwoławczy stwierdził, że nie można w tej sprawie pominąć ww. dowodów. Kolegium dodało, że wprawdzie, stosownie do art. 21 p.g.i.k., organ przy wymiarze jest związany zapisem w ewidencji, to jednak związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, oraz rodzaju ich oznaczenia. Dalej Kolegium zaznaczyło, że dane z ewidencji gruntów nie mogą przesądzać jednak o własności nieruchomości i podmiotowości podatkowej. W ocenie SKO w przypadku sprzeczności, pierwszeństwo mają przepisy wieczystoksięgowe (podobnie wyrok z 14 grudnia 2010 r., I SA/GL 838/10). Kolegium poinformowało jednocześnie, że postępowania podatkowe dotyczące wymiaru R. B. za działkę [...] za lata 2007-2010 zostały umorzone, gdyż R. B. potwierdził, że dom został mu jedynie użyczony. W tej sytuacji Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że łączne zobowiązanie pieniężne za 2021 rok wynosi 1.475,00 zł. Pismem z 12 lipca 2021 r. zatytułowanym "Wezwanie do naprawienia w naturze szkody" skarżący wezwał do "usunięcia skutków bezczynności orzeczniczej poprzez skorzystanie z tzw. instytucji samokontroli lub wznowienia postępowania lub unieważnienia własnej i Burmistrza S. decyzji w terminie przewidzianym na udzielenie odpowiedzi na skargę". Skarżący wskazał jednocześnie, że w przypadku odmowy wnosi o przekazanie załączonego projektu zawiadomienia jako skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Do pisma dołączono "Zawiadomienie o przestępstwie". W zawiadomieniu tym, skierowanym do Prokuratury Rejonowej B., strona zażądała ścigania i ukarania trzech członków SKO w B., z powodu niedopełnienia obowiązku merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji. W treści zawiadomienia skarżący podał, że jego zdaniem członkowie Kolegium nie zajęli stanowiska orzeczniczego co do zgodności zaskarżonej decyzji z uchwałami Rady Miejskiej w S. podanymi w podstawie prawnej decyzji oraz w zakresie gruntów obcych gospodarstwa rolnego podatnika. Dalej wskazał m.in., że decyzja podatkowa niesłusznie jest kierowana do P. B., w zakresie części działki [...] o powierzchni 0,27 ha. Natomiast P. B. nie może korzystać ze zwrotu akcyzy, gdyż nie ma jeszcze własnego ciągnika. Ponadto stwierdził, że sad, zgłaszany do dopłat unijnych, jest położony na działce nr [...] (właścicielem jest skarżący) oraz nr [...] (właścicielem jest Gmina S.). Strona straciła prawo do dopłat do całego sadu oraz prawo do zwrotu akcyzy do paliwa rolniczego. Dodał również, że w zakresie działki nr [...] - Burmistrz zmienił zapis podatkowy z "drogi wewnętrznej" na "plac manewrowy", działka ta jest wydzierżawiona przez gminę G. T., jednak podatkiem obciążono skarżącego, co jest niezgodne z procesem cywilnym. W ocenie skarżącego powyższe "to są tylko przykłady sfałszowania, a nie wykaz wszystkich fałszerstw." W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Kolegium wskazało, że nie znalazło podstaw do uchylenia własnej decyzji podatkowej, tym samym nie skorzystało z tzw. instytucji samokontroli, ani wznowienia postępowania, ani unieważnienia własnej decyzji lub decyzji Burmistrza S. W tym stanie rzeczy SKO potraktowało złożone pismo jako skargę na decyzję z [...] czerwca 2021 r., nr [...]. Następnie sąd, uwzględniając wniosek skarżącego i po uzyskaniu informacji o etapie postępowania przygotowawczego przeciwko członkom Kolegium, postanowieniem z 30 września 2021 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne; zostało ono podjęte na mocy postanowienia z 6 grudnia 2021 r. Wyrokiem z 22 grudnia 2021 r., I SA/Bk 377/21, WSA w Białymstoku oddalił skargę na powyższą decyzję. Skład orzekający zaaprobował stanowisko organów podatkowych, wskazując na prawidłowe ustalenia oparte o dane zawarte w ewidencji gruntów i inne dowody zawarte w aktach sprawy. WSA zauważył, że w toku postępowania przed organem odwoławczym ustalono, że z uwagi na to, że nabywca działki [...] R. B. nie został ujawniony w Księdze wieczystej, nie działa wobec niego ochrona wynikająca z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Skarżący jest podatnikiem jako samoistny posiadacz części wcześniej darowanej bratu; pomimo więc, iż podatnik zadeklarował do opodatkowania całą działkę [...], to kolejna księga wieczysta oraz rzeczywisty istniejący stan przesądza o tym, by fragment [...] nie obciążał podatnika (weszła w skład ul. S.). Sąd zwrócił przy tym uwagę, że w przypadku sprzeczności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z danymi ujawnionymi w księdze wieczystej nieruchomości, pierwszeństwo mają wpisy wieczystoksięgowe, wobec czego rzeczywisty stan posiadania działek nr [...],[...],[...] i 1[...] został prawidłowo ustalony. Skarżący złożył do WSA w Białymstoku skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z 22 grudnia 2021 r., I SA/BK 377/21. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał: - art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), tj. pozbawienie strony możności działania wskutek naruszenia przepisów postępowania przez SKO w B. i sąd w następstwie czego doszło do rozpoznania odwołania od nieistniejącej decyzji co do działki nr [...] i przyjęcia skargi na nieistniejącą decyzję odwoławczą; - art. 273 § 2 p.p.s.a., tj. wykrycie nowych okoliczności faktycznych w postaci decyzji podatkowych Burmistrza S. z [...] stycznia 2022 r., nr [...], i z [...] października 2021 r., nr [...], o umorzeniu zaległości podatkowych. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku WSA w Białymstoku z 18 stycznia 2022 r., II SA/BK 817/21 [sic!], i odrzucenie skargi lub ewentualnie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego; ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w B. z powodu niedopuszczalności wniesienia odwołania; dopuszczenie dowodu z decyzji Burmistrza S. z [...] stycznia 2022 r., nr [...], i z [...] października 2021 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, jako dowód bezprzedmiotowości postępowania sądowego; zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą o wznowienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie okazała się niezasadna. Stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., w przypadkach wskazanych w ustawie można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Rozpoznając skargę o wznowienie z 8 lipca 2022 r. sąd miał obowiązek zbadania w pierwszej kolejności czy została wniesiona przez uprawniony podmiot w terminie ustawowym oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia (art. 280 § 1 p.p.s.a.). Skarżący wskazał jako podstawy art. 271 pkt 2 (jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania) oraz art. 273 § 2 (w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu) p.p.s.a. W tej sytuacji uznać należało, że skarga o wznowienie pochodzi od uprawnionego podmiotu (skarżącego w sprawie I SA/Bk 377/21) i opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Sąd uznał także, że skarga o wznowienie obecnie rozpatrywana złożona została w ustawowym terminie. Jak stanowi art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Podkreślić przy tym należy, że termin trzymiesięczny na złożenie skargi o wznowienie nie może zacząć swojego biegu wcześniej, jak od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, gdyż dopiero po tym zdarzeniu złożenie skargi o wznowienie jest dopuszczalne (zob. postanowienie NSA z 18 kwietnia 2008 r., I OSK 443/08; powoływane orzeczenia dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu zaakcentować trzeba, że w sprawie niniejszej skarżący żądał wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem z 22 grudnia 2021 r., którego prawomocność (od dnia 8 kwietnia 2022 r.) została stwierdzona 20 kwietnia 2022 r. (k. 117 akt sądowych sprawy I SA/Bk 377/21). Wcześniej wniesiona skarga o wznowienie w tej samej sprawie, zakończonej wskazanym powyżej wyrokiem, została w sprawie I SA/Bk 69/22 odrzucona jako przedwczesna – postanowieniem z 10 maja 2022 r. Nie ma jednak wątpliwości ani sporu co do tego, że aktualnie rozpoznawana skarga została wniesiona w terminie. Rozpoznając merytorycznie skargę o wznowienie, należało jednak uznać brak podstaw do jej uwzględnienia. W złożonym do sądu piśmie skarżący, uzasadniając zaistnienie przesłanki z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., wskazywał, że został pozbawiony możności działania, co nastąpiło w następstwie niedopełnienia przez Burmistrza S. wydania postanowienia o odmowie dopuszczenia dowodu z oględzin działki nr [...] i innych, których prawo własności jest kwestionowane przez Burmistrza S. Z kolei SKO w B. przyjęło odwołanie od nieistniejącej decyzji co do wskazanej w drodze przykładu działki nr [...]. Sąd natomiast, zdaniem skarżącego, wbrew jego wyjaśnieniom złożonym na rozprawie, przyjął do rozpoznania skargę, która nie odpowiadała wymogom formalnym skargi i nie wskazywała wprost: czy jest skarżona decyzja, czy bezczynność, oraz była niedopuszczalna jako kwestionująca nieistniejącą decyzję SKO co do działki nr [...] i jako taka podlegała odrzuceniu. W piśmiennictwie przyjmuje się, że pozbawienie strony możności działania oznacza pozbawienie strony możliwości obrony jej praw na skutek naruszenia przepisów prawa. Wystąpienie tej przesłanki wznowienia postępowania wymaga wykazania związku pomiędzy naruszeniem prawa a pozbawieniem stron możliwości działania w podanym wyżej znaczeniu (por. A. Kabat, art. 271 [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021). O pozbawieniu możności działania można mówić, gdy stronie nie dano w ogóle możliwości działania i z przyczyny leżącej poza nią nie mogła ona w ogóle wziąć udziału w sprawie. Jeżeli w sprawie wcale nie doszło do uchybień procesowych, które pozbawiłyby osobę zainteresowaną możliwości podejmowania dozwolonych w przepisach procedury sądowoadministracyjnej czynności procesowych, to zainteresowana strona nie może domagać się skutecznie wznowienia postępowania sądowego, gdyż w takiej sytuacji nie może być mowy o pozbawieniu jej możności działania w omawianym znaczeniu (zob. wyrok NSA z 22 czerwca 2022 r., II FSK 1094/21). Wskazane przez stronę okoliczności, w kontekście przesłanki wznowieniowej z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., nie mogą jednak zostać uwzględnione. Przede wszystkim, z akt sądowych sprawy I SA/Bk 377/21, jak też akt administracyjnych, nie wynika, by na którymkolwiek etapie postępowania skarżący został pozbawiony w sposób bezpośredni możliwości obrony swoich praw i udziału w postępowaniu – za organem stwierdzić należy, że był prawidłowo powiadamiany o czynnościach organu, zaś kierowane do niego rozstrzygnięcia były skutecznie doręczane. Twierdzenie strony, że sąd rozpoznał skargę nieodpowiadającą wymogom formalnym tego środka zaskarżenia, a więc de facto podlegającą odrzuceniu, również nie może się ostać. Przede wszystkim, taka okoliczność zdaniem sądu nie wpisuje się w przesłankę z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Pozbawienie strony możności obrony swych praw wystąpi, gdy zaistniałe uchybienie procesowe sądu godzić będzie bezpośrednio w istotę procesu. Do pozbawienia strony możliwości obrony jej praw dochodzi wówczas, gdy z powodu naruszenia przez sąd lub stronę przeciwną określonych przepisów lub zasad procedury, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub istotnej jego części i nie miała możliwości usunięcia skutków tych uchybień na następnych rozprawach poprzedzających wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (zob. wyrok NSA z 17 lipca 2007 r., II OSK 1017/06). Skarżący nie wykazał przy tym, nawet przy hipotetycznym założeniu, że faktycznie sąd naruszył w ten sposób prawo, związku pomiędzy tym naruszeniem, a pozbawieniem strony możności działania w sprawie. Niezależnie od tego, z akt sprawy I SA/Bk 377/21 wynika, że skarżący pismem z 12 lipca 2021 r. pt. "Wezwanie do naprawienia w naturze szkody wyrządzonej bezczynnością orzeczniczą i przestępstwem", wezwał SKO w B. do usunięcia skutków bezczynności orzeczniczej poprzez skorzystanie z tzw. instytucji samokontroli lub wznowienia postępowania lub unieważnienia własnej i Burmistrza S. decyzji w terminie przewidzianym na udzielenie odpowiedzi na skargę. Skarżący zaznaczył, że w przypadku odmowy wnosi o przekazanie załączonego zawiadomienia jako skargi do WSA w Białymstoku. Organ nie znalazł podstaw do uchylenia własnej decyzji podatkowej w trybie autokontroli, nie skorzystał także z możliwości wznowienia postępowania lub unieważnienia rozstrzygnięć organów obu instancji, toteż zgodnie z wnioskiem skarżącego, organ przekazał jego pismo do WSA w Białymstoku jako skargę na decyzję z [...] czerwca 2021 r., nr [...]. Jak słusznie zauważył organ, z treści skargi w żaden sposób nie wynika, by intencją skarżącego było zaskarżenie bezczynności organu (skarżący nie złożył też ewentualnego ponaglenia). Wręcz przeciwnie – analiza tego pisma wskazuje, że przedmiotem zaskarżenia miała być wydana wobec skarżącego decyzja podatkowa, o czym świadczą żądania strony, wprost odnoszące się do rozstrzygnięcia SKO, jak też Burmistrza S. Tak też przyjął sąd w wyroku z 22 grudnia 2021 r., I SA/Bk 377/21. Na marginesie zauważyć trzeba, że w postępowaniu sądowym w tamtej sprawie, strona w żaden sposób nie kwestionowała zakwalifikowania spornego pisma jako skargi na decyzję. Skład orzekający nie znalazł także podstaw do uwzględnienia argumentacji strony, jakoby organ odwoławczy przyjął odwołanie od nieistniejącej decyzji dotyczącej działki nr [...]. Kwestie sporne w zakresie opodatkowania tej działki mają charakter stricte merytoryczny i jako takie nie mogą wpisywać się w podstawy wznowienia postępowania. Sąd nie dostrzegł również powodu, by przyjąć za zasadną argumentację odnoszącą się do przesłanki wznowieniowej z art. 273 § 2 p.p.s.a. Wskazać należy, że w art. 273 § 2 p.p.s.a. chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania (por. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 671). Teza ta jest w pełni aprobowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 25 listopada 2011 r., II FSK 976/10). Ze zwrotu "z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu" wynika, że chodzi tutaj o wykrycie okoliczności i środków dowodowych w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Nie dotyczy to zatem również takich okoliczności i dowodów, które były w poprzednim postępowaniu jawne, a tylko strona ich nie dostrzegła. W przeciwnym bowiem razie skarga o wznowienie postępowania służyłaby naprawianiu błędów strony popełnionych przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, s. 624). Z art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika zatem, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem kolejnym etapem postępowania kontrolnego przed sądem administracyjnym. W kontekście powyższej przesłanki skarżący wskazuje na dwie decyzje Burmistrza S. dotyczące umorzenia zaległości podatkowych – z [...] października 2021 r., nr [...], i z [...] stycznia 2022 r., nr [...]. Co przy tym istotne, mimo sformułowania wniosku dowodowego w tym zakresie, skarżący nie dołączył ich do wniosku. Niezależnie od tego, sąd zwraca uwagę, że decyzja z [...] października 2021 r. została wydana jeszcze przed wyrokiem w sprawie I SA/Bk 377/21, tj. przed 22 grudnia 2021 r. Ze względów chronologicznych więc, jak też z uwagi na jej jawność dla strony, skarżący mógł powołać się na nią w toku postępowania sądowoadministracyjnego, o czym była mowa już wyżej. Nie może ostać się również argumentacja skarżącego dotycząca decyzji z [...] stycznia 2022 r. (wydanej co prawda już po zapadnięciu wyroku z 22 grudnia 2021 r., jednak jeszcze przed jego uprawomocnieniem). W opinii strony wydanie decyzji umarzającej zaległości podatkowe czyniło bezprzedmiotowym postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem z 22 grudnia 2021 r., I SA/Bk 377/21, wszczęte ze skargi na decyzję SKO w B. z [...] czerwca 2021 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. (przy założeniu, że oba rozstrzygnięcia odnosiły się do tych samych zobowiązań). Ewentualne stwierdzenie bezprzedmiotowości skutkowałoby umorzeniem postępowania przed sądem administracyjnym w myśl art. 161 § 3 p.p.s.a. (gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe). Koncepcja skarżącego opiera się jednak na błędnym założeniu, że wydanie decyzji umarzającej zaległość podatkową powoduje wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wymiarowej. Tymczasem, zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej musi przekształcić się w zaległość podatkową, by w ogóle możliwe było jej umorzenie. Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują przy tym, by umorzenie zaległości podatkowej skutkowało np. uchyleniem decyzji wymiarowej. Są to odrębne rozstrzygnięcia, dotyczące różnych przedmiotów, wobec czego sprawa sądowoadministracyjna, w zakresie sądowej kontroli wymiarowej decyzji podatkowej, nie staje się bezprzedmiotowa ani w momencie uiszczenia podatku, ani w momencie umorzenia zaległości podatkowej w drodze decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd nie uznał argumentacji skarżącego mającej uzasadnić zaistnienie przesłanek wznowieniowych z art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, sąd na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.