II SA/Kr 409/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. C. kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa, po rozpatrzeniu wniosku E. F., działającej przez pełnomocnika M. S., decyzją z dnia 22 marca 2019 r. (nr [...]) orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i wewnętrznym układem komunikacyjnym na dz. nr [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie". Uzasadniając ww. rozstrzygnięcie, organ I instancji przedstawił chronologicznie przebieg postępowania oraz ustalił, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Zjednoczona Spółdzielnia Mieszkaniowo -Budowlana "[...]" z siedzibą w K. oraz A. C.. Po rozpatrzeniu ww. odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z 14 lutego 2020 r. (znak: [...]), działając na podstawie art. art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. 2018, poz. 1945 t.j.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U.nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy przytoczył brzmienie przepisów powołanych w podstawie materialnoprawnej decyzji z 14 lutego 2020 r., a także wyjaśnił m.in. na czym polega zasada dobrego sąsiedztwa, zagwarantowanie ładu przestrzennego oraz wskazał, co należy rozumieć pod pojęciem cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz działki sąsiedniej. W wyniku weryfikacji sporządzonej w przedmiotowej sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej organ II uznał, że odpowiada ona wymogom formalnym, o których mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W ocenie SKO obszar analizowany został określony w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia, mając na uwadze rozległy front działki obejmującej teren inwestycji. Stwierdzono, że w obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. działki sąsiednie nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Przy czym organ II instancji nie znalazł powodów do zakwestionowania sposobu wyznaczenia frontu działki oraz obszaru analizowanego. Organ wskazał, że z przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej wynika, iż realizacja przedmiotowej zabudowy pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Zdaniem Kolegium, parametry urbanistyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, w większości poprzez nawiązanie, do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej. Wskazano również, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest w miejscu eksponowanym, widocznym od strony ulicy [...] i bezpośrednio widocznym od strony elewacji wschodniej budynku wielorodzinnego na dz. [...], w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej na dz. [...], [...], w drugiej linii zabudowy. Z tego względu, w ocenie organu II instancji, koniecznym jest nawiązanie projektowanej zabudowy do obiektów znajdujących się w sąsiedztwie, w zakresie parametrów wysokościowych jak i gabarytowych. Dalej wyjaśniono, że organ I instancji ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości ok. 5 m od granicy działki drogowej ul. [...] (dz. [...]). Z uwagi na to, że projektowany budynek znajduje się w enklawie domów jednorodzinnych, uznano, że musi odpowiadać charakterystyce urbanistycznej tych domów. Wobec utrwalonego usytuowania obiektu na działce nr [...] w enklawie ww. domów, ustalono linię zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy na ww. działce w odległości 5 m od granicy działki drogowej ul. [...]. Następnie organ II instancji wskazał, że ustalony dla inwestycji wskaźnik powierzchni istniejącej i projektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki przedmiotowej wynosi 35% z tolerancją 3%, uzasadnioną względami technologicznymi na etapie projektu budowlanego inwestycji, stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia. Organ odwoławczy w tym miejscu podkreślił, że wnioskowana maksymalna powierzchnia zabudowy wynosiła 295 m i generowała wskaźnik powierzchni zabudowy działki w wysokości ok. 46 %, wartość ta jednak nie została przez organ przyjęta. W ocenie Kolegium, ustalenie wskaźnika średniego w wysokości 33% charakterystycznego dla zabudowy jednorodzinnej (tj. w granicach 32%-35%) gwarantuje zachowanie miejskiej średniej intensywności i pozwoli wkomponować nową zabudowę w miejsce istniejącej zabudowy jednorodzinnej eksponowanej od strony ww. ulicy. Analiza wskaźnika szerokości elewacji frontowej, określonego na 8 m, zdaniem organu odwoławczego nastąpiła zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia. W tym miejscu organ II instancji zaakcentował, że średnia szerokość elewacji frontowej wszystkich budynków (niezależnie od ich funkcji) w obszarze analizowanym wynosi ok. 13 m, w tym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej wynosi od 7 m. Ustalając przedmiotowy charakter stwierdzono, że na działce w zakresie terenu objętego wnioskiem, w stanie istniejącym usytuowany jest już obiekt budowlany przeznaczony do rozbiórki. Biorąc pod uwagę wnioskowany program inwestycji, wielkość i geometrie terenu objętego wnioskiem, a także szerokości elewacji frontowych budynków położonych w sąsiedztwie, określające cechy zabudowy i zagospodarowania wyodrębnionego obszaru zabudowy jednorodzinnej, SKO stwierdziło, iż ustalenie szerokości elewacji frontowej zgodnie ze stanem istniejącym, t.j. około 8 m - nie wpłynie na zaburzenie ładu przestrzennego. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo nie dopuścił natomiast usytuowania nowej zabudowy w zbliżeniu do granicy działki nr [...] i [...] lub w granicy tych działek. Nie dopuszczono również zbliżenia budynku (na odległość mniejszą niż 3 m dla ścian bez otworów i mniejszą niż 4 m dla ścian z otworami) do granic działek sąsiednich. W ten sposób nawiązano do regulacji § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019r., poz.1065) wykluczając możliwość wprowadzenia wyjątku od ogólnej reguły przewidującej zachowanie odległości takich jak wyżej wskazano. Następnie organ II inwestycji nie zgodził się z zawartym w odwołaniu A. C. poglądem, że decyzja organu I instancji jest niezgodna z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1190/16 dotyczącym innej inwestycji na tej samej działce. SKO stwierdziło przy tym, że choć wprawdzie wyrok dotyczy innego przedmiotu zamierzenia, to jednak przyjęta w tym wyroku wykładnia dotycząca zastosowania przepisów techniczno-budowlanych w procesie ustalania warunków zabudowy została uwzględniona przez organ I instancji. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że poza ściśle określonymi przez ustawodawcę przypadkami, organy orzekające w sprawach ustalenia warunków zabudowy nie są uprawnione do weryfikacji przepisów Prawa budowlanego oraz norm techniczno-budowlanych, w tym dotyczącymi przesłaniania oraz zacieniania. Przechodząc następnie do weryfikacji wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, SKO wskazało, że oscyluje on w granicach od 8 m do 9 m, przy zachowaniu dachu płaskiego i nawiązuje on do zabudowy sąsiedniej. W ocenie Kolegium, rozwiązanie takie pozwoli zachować ład przestrzenny i zostało przez organ I instancji prawidłowo uzasadnione. Nadto podkreślono, że wnioskowana wysokość 13 m do attyki w zespole budynków mieszkalnych jednorodzinnych stanowiłaby dominantę. W celu harmonijnego wkomponowania nowej zabudowy w obecny układ przestrzenny w nadbudowie wskazane było zachowanie średnich wysokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych na dz. [...], [...], [...], [...], [...], [...] do attyki dla dachu płaskiego i do kalenicy dla dachu połaciowego (średnią wysokością jest 8m-9m). Następnie zwrócono uwagę na fakt, że w punkcie załącznika nr 1 obejmującego "Inne cechy zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z analizy urbanistyczno-architektonicznej", nakazano rozbić projektowaną bryłę budynku na dwie wyodrębnione części o wielkości (każdej z części) zbliżonej do średniej powierzchni zabudowy jednorodzinnej wynoszącej 115 m2. W konkluzji powyższych rozważań, SKO stwierdziło, że sporządzona w toku postępowania przed organem I instancji analiza architektoniczno - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Przyjęte parametry pozostają zatem w zupełnej zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, realizują zasadę dobrego sąsiedztwa, bowiem ich wartości określono w sposób wyważony. Z uwagi na powyższe, SKO nie podzieliło podniesionych w odwołaniach zarzutów odnośnie wysokości przyjętych parametrów. Na marginesie swoich rozważań, organ odwoławczy podkreślił, że w jego ocenie nie stoi w sprzeczności z przepisami określenie parametrów w wielkości od minimalnej do maksymalnej. Takie bowiem rozwiązanie, ułatwiające dostosowanie projektu budowlanego do decyzji o warunkach zabudowy, zapewnia także zachowanie ładu architektonicznego, pod warunkiem jednakże odpowiedniego określenia tych wielkości ze wskazaniem przekonującej argumentacji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2010 r., II SA/Kr 1290/10, Lex nr 753488 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1306/11). Ponadto wyjaśniono, że ustalone w załączniku nr 1 do decyzji parametry urbanistyczne należy odczytywać w związku z załącznikiem nr 3, w którym w sposób jasny uzasadniono sposób ich wyliczenia. W ocenie SKO, zaskarżona decyzja wraz z załącznikami spełnia przewidziane w przepisach wymogi formalne. W końcowej części uzasadnienia organ II instancji skonkludował, że przedmiotowa inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] i realizuje przesłankę zarówno z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jak i przesłankę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zaopatrzenie inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej nastąpi na warunkach określonych przez dysponenta sieci. Ponadto, zdaniem SKO, wskaźnik wymaganej ilości miejsc parkingowych określony został w sposób zgodny z Uchwałą z dnia 29 sierpnia 2012r. nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa. Ustalono uwzględnienie wskazań zawartych w tej uchwale, w szczególności wytycznych w zakresie określania liczby miejsc postojowych i wskaźników liczby miejsc postojowych w różnych obszarach miasta. Zgodnie z ww. programem dla przedmiotowej lokalizacji i rodzaju zabudowy przyjmuje się wskaźnik liczby miejsc postojowych: na 1 mieszkanie: 1, 2 miejsc postojowych. W podsumowaniu organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja ta nie narusza, w ocenie Kolegium Odwoławczego, interesów osób trzecich. Decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona (spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a.), a z ustaleń organu I instancji wynika, że zamierzenie realizuje przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 powyższej ustawy. Od ww. decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył A. C.. W skardze wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; stwierdzenie nieważności postępowania, z tego powodu, że S. C. została pominięta w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w niniejszej sprawie. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy administracyjne nie wykonały zaleceń prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 1190/16). W szczególności wskazano na stwierdzenie SKO zawarte w zaskarżonej decyzji, że odległość od granicy działek [...] i [...] od działki [...] powinna wynosić 3 m, w sytuacji, gdy budynek nie posiada otworów okiennych i 4 m, w przypadku, gdy posiada okna. Jednakowoż, zdaniem skarżącego, rzeczony organ pominął fakt, że budynek mieszkalny, który ma być realizowany na działce [...] będzie miał okna i odległość 4 m powinna być zachowana. Skarżący wskazał, że wniosek inwestora ustala zabudowę w odległości od działek nr [...] i [...] mniejszą niż 2 m. Następnie zarzucono organom pominięcie faktu, że zrealizowanie inwestycji doprowadzi do zacienienia działek [...] i [...] położonych w Krakowie przy ul. [...]. Ponadto skarżący zaznaczył, że już w trakcie toczącego się przed organem I instancji postępowania zwracał uwagę na niedochowanie wymogów §12 ust.1 rozporządzenia z dnia 12.04. 2002 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i §13 ust. 1 pkt a. W dalszej części skargi wskazano na fakt pominięcia przez organy administracyjne S. C. – współwłaścicielki działek nr [...] i [...], która powinna brać udział w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem skarżącego, orzekające w tej sprawie organy administracyjne powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie: odległości przyszłego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce [...] od granic działki [...] i [...]; wysokości projektowanego budynku mieszkalnego; wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Postępowania dowodowe powinno być skorelowane z wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku ze złożoną skargą Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wiernie przenosząc jej treść do odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wobec powyższego skarga została uwzględniona, choć nie z powodów w niej wskazanych. W pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu skargi tj. zarzutu nieważności postępowania, czego skarżący upatruje w tym, że w postępowaniu nie brała udziału S. C.. Zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzut formułowany przez skarżącego nie stanowi żadnej z przyczyn nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, ale mógłby być ewentualnie podstawą wznowienia postępowania, z przyczyny o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Jeśli zaś chodzi o rozstrzygnięcie sądu administracyjnego, to na zasadzie art. 145 pkt. 1 lit b, sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Rzecz jednak w tym, że zgodnie z utrwalonym poglądem sądów administracyjnych, "przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu Administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2018 r. sygn. II OSK 1837/17). Tym samym skarżący nie może skutecznie podnosić przesłanki wznowieniowej dotyczącej S. C.. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. sformułowany przez skarżącego jako niewykonanie zaleceń wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2016 r. sygn. II SA/Kr 1190/16. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przywoływany przez skarżącego wyrok nie został wydany w niniejszej sprawie, zapoczątkowanej wnioskiem E. F. z dnia 30 marca 2016 r., dotyczącym inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i wewnętrznym układem komunikacyjnym na dz. nr [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie". Wyrok ten, jak wynika z jego uzasadnienia, dotyczył co prawda tego samego terenu i pochodził od tego samego wnioskodawcy, jednak formalnie dotyczył innego zamierzenia inwestycyjnego tj. nadbudowy, rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie. Skoro zaś tak, to organ nie mógł naruszyć art. 153 p.p.s.a. Niemniej jednak, organ I Instancji wskazania Sądu zawarte w przywołanym wyżej wyroku uwzględnił, mając zapewne na względzie fakt, że w wyroku tym Sąd wypowiedział się co do tego samego terenu inwestycji, a w sferze faktycznej do podobnego programu inwestycyjnego. Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku sygn. II SA/Kr 1190/16, że: "organ II instancji powinien przede wszystkim zweryfikować to twierdzenie tj. czy faktycznie decyzja organu I instancji dopuszcza zbliżenie nowoprojektowanej zabudowy na odległość 2 m. od działki sąsiedniej." Kwestia ta jest w niniejszej sprawie jednoznacznie ustalona w pkt. I pkt. 1 lit. c załącznika nr 1 do decyzji organu I Instancji ("warunki zabudowy", str. 1). Organ określając szerokość elewacji frontowej wskazał jednocześnie: "nie dopuszcza się zbliżenia budynku (na odległość mniejsza niż 3m dla ścian bez otworów i 4 m dla ścian z otworami ) do granic działek sąsiednich." Natomiast przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowy i nieprecyzyjny zapis załącznika nr 1 do decyzji organu I Instancji ("warunki zabudowy") zawarty w pkt. I pkt. 4 lit. e "wymagana ilość miejsc parkingowych". Inwestycja opisana w niniejszej sprawie dotyczy budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową. W decyzji natomiast wskazany wyżej zapis ustalający ilość miejsc parkingowych sformułowany został w ten sposób, że w pierwszej kolejności organ informacyjnie przytacza istnienie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012r. nr LIII/723/12 pt. "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa", następnie ustala "uwzględnienie wskazań" zawartych w tej uchwale w szczególności wytycznych w zakresie ustalania ilości miejsc postojowych, kolejno zaś wskazuje: "zgodnie z tym programem dla przedmiotowej lokalizacji i rodzaju zabudowy przyjmuje się wskaźnik liczby miejsc postojowych: na 1 mieszkanie: 1,2 miejsc postojowych". Tymczasem funkcja mieszkalna to tylko jedna z funkcji projektowanej inwestycji, w ustaleniach tych pominięta została funkcja usługowa, dla której ilości miejsc postojowych nie ustalono. Organ II Instancji co do okoliczności tej się nie wypowiedział - choć kwestia miejsc postojowych była przedmiotem odwołania jednej ze stron postępowania - ograniczając się jedynie do przytoczenia ustaleń organu I Instancji zawartych w decyzji. Nie jest zatem jasne, czy zdaniem Kolegium przytoczona uchwała Rady Miasta Krakowa nie zawiera regulacji w zakresie miejsc postojowych dla funkcji usługowych do których miałby się dostosować inwestor, czy też zostały one błędnie pominięte. W ten sposób naruszony został art. 7 Kpa. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.): 1. Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. 2. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wskazać też należy, że decyzja o warunkach zabudowy jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno – budowlanej, rozpoznającego wniosek o pozwolenie na budowę. W pierwszej kolejności, zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.), projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto, po myśli art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane, organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Jeśli projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy (oraz oczywiście jeśli spełnia też inne wymagania określone przepisami), organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji precyzyjne i jednoznaczne ustalenia zawarte w treści decyzji o warunkach zabudowy są niezbędne dla dalszej fazy procesu inwestycyjnego, tj. uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest rzeczą sądu administracyjnego zastępowanie organów administracji w ich ustawowych kompetencjach. Wyjaśnienie i ustalenie właściwej ilości miejsc postojowych i ewentualne zreformowanie decyzji organu I Instancji będzie obowiązkiem organu II Instancji. Zdaniem Sądu, z ww. przyczyny, nie było potrzeby uchylania decyzji organu I instancji. Pozostałe zarzuty skargi, dotyczące niewłaściwego ustalenia parametru wysokości projektowanej zabudowy oraz kwestii zacieniania budynku skarżącego są nieuzasadnione. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalony na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia – czyli jako wyjątek od zasady wyznaczania ich jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, względnie jako średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, gdy krawędzie na działkach sąsiednich przebiegają tworząc uskok – znajduje uzasadnienie w sporządzonej analizie architektoniczno - urbanistycznej. W analizie wskazano, że skoro celem inwestycji jest dopełnienie pierzei ul. [...] dla projektowanej nowej zabudowy istotne są parametry wysokościowe budynków jednorodzinnych znajdujących się przy ul. [...] po tej samej stronie ulicy. W obudowie ul. [...] dominuje gabaryt 2 kondygnacje + piwnice. Wnioskowana zabudowa winna zachować istniejącą wysokość 8 m do attyki, dopuszczana jest niewielka korekta wysokości do 9 metrów, tzn. wysokość nowego budynku nie może przekraczać 9 m, która jest wysokością średnią zabudowy jednorodzinnej po wschodniej stronie działki. Tak ustalona wysokość zgodnie z § 7 ust. 4 zapewnia zachowanie ładu przestrzennego. Innymi słowy, wysokość nowej zabudowy nie zmieni się lub zmieni o 1 metr w stosunku do zabudowy już istniejącej na działce objętej wnioskiem, zwłaszcza że w decyzji przewidziany został dach płaski. Zdaniem Sądu jest to wystarczające i logiczne uzasadnienie zaproponowanego odstępstwa. Inwestor nie kwestionuje ustalenia wysokości budynku o 5 metrów niższego, niż oczekiwany zgodnie z wnioskiem. Pozostałe parametry zabudowy, opisane szczegółowo w decyzji organu I i II Instancji nie budzą wątpliwości Sądu, a ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo i rzetelnie sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej, która logicznie wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy. Odnosząc się natomiast do kwestii zacieniania budynku skarżącego przez projektowaną zabudowę, to wskazać należy, że już w uzasadnieniu przywoływanego przez skarżącego wyroku tutejszego Sądu sygn. II SA/Kr 1190/16, wyłożono, że co do zasady i poza nielicznymi wyjątkami, w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organ ustala jedynie uwarunkowania przestrzenne nowoprojektowanej zabudowy tj. ustala dopuszczalne parametry tej zabudowy nie kontrolując jednakże jej zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Kontroli takiej dokonuje organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie udzielania pozwolenia na budowę i zatwierdzania przedłożonego projektu budowlanego. Jeżeli zatem planowana inwestycja jest zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, ale sprzeczna z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie zagospodarowania działki lub terenu, organ winień odmówić pozwolenia na budowę. W tym zakresie zarzuty skargi, co do tego, że to organ ustalający warunki zabudowy winien skontrolować także kwestie przesłaniania zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich przez zabudowę projektowaną jest pozbawiony podstaw. Kwestia ta badana jest na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Organ prowadzący to postępowanie nie może zatwierdzić projektu budowlanego jeżeli ten naruszał by przepisy dotyczące dopuszczalnego przesłaniania mimo, że wysokość budynku byłaby zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł składa się tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu.