II SAB/Sz 150/22

SENTENCJA Sygn. [...] II SAB/Sz 150/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu [...] października 2022 r. sprawy ze K. K. na bezczynność Fundacji "[...]" w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Fundację "[...]" w S. do rozpoznania wniosku Skarżącego z [...] r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; stwierdza, że Fundacja "[...]" w S. w zakresie wskazanym w pkt I dopuściła się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza Fundacji "[...]" w S. grzywnę w kwocie [...]([...]) złotych; IV. zasądza od Fundacji "[...]" w S. na rzecz Skarżącego K. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Sygn. akt II SAB/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E K. K. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę na bezczynność Fundacji "[...]" z siedzibą w S. (dalej: "Fundacja") w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarga oparta została o następujący stan faktyczny sprawy. W dniu 27 grudnia 2021 r. (w formie e-maila) Skarżący zwrócił się do Fundacji o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek dotyczył realizowanego w 2021 r. zadania publicznego pn. "[...]". Przedmiotowe zadanie realizowane było ze środków Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w ramach programu Aktywizacji Społecznej Osób Starszych (Aktywni +). Wniosek dotyczył udostępnienia kopii faktur, które w ramach tego zadania były opłacone ze środków publicznych, alternatywnie informacji o rodzaju i wysokości kosztu oraz wystawcy fakturę. Zdaniem Skarżącego żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, a Fundacja była zobowiązana do jej udostępnienia. Fundacja 17 stycznia 2022 r. (w formie e-maila) odpowiedziała Skarżącemu, że projekt był realizowany do 31 grudnia 2021 r., czas na złożenie sprawozdania do Ministerstwa wynosi 30 dni od momentu zakończenia realizacji zadania. Fundacja wskazała, że dokumenty zostaną wysłane do Skarżącego po akceptacji sprawozdania przez Ministerstwo. Skarżący w skardze wskazał, że sposób załatwienia sprawy przez Fundację nie znajduje podstaw prawnych, a posiadane przez Fundacje dokumenty powinny zostać udostępnione. Skarżący wniósł o zobowiązanie Fundacji do udostępnienia wnioskowanych informacji publicznych, zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia prawa, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz orzeczenie na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej lub wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j.; dalej: "P.p.s.a.") Fundacja w piśmie z 30 maja 2022 r. (odpowiedź na skargę) wskazała, że nie wszystkie płatności związane z realizacją projektu i dokumenty księgowe w dniu 27 grudnia 2021 r. zostały zaksięgowane i zapłacone, ponieważ projekt trwał do 31 grudnia 2021 r. W tych okolicznościach w odpowiedzi mailowej skierowanej do Skarżącego, poinformowano że w przypadku nie przyjęcia przez Ministerstwo, Fundacja musiałaby zwrócić otrzymane środki publiczne, a wydatki nieponiesione nie zostałyby zakwalifikowane jako wydatkowane na zadanie publiczne. Fundacja dodała, że po akceptacji Ministerstwa zestawienie faktur zostało wysłane do Skarżącego drogą mailową. Sąd skierował do Skarżącego wezwanie, w którym zobowiązał do zajęcia stanowiska w sprawie, w szczególności co do oświadczeń Fundacji zawartych w odpowiedzi na skargę, pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie akt sprawy. Ponadto zobowiązanie o udzielenie szczegółowych wyjaśnień w zakresie przesłanych do Skarżącego odpowiedzi mailowych, o których mowa w odpowiedzi na skargę skierowano do Fundacji. Dodatkowo zobowiązano do przesłania kopii udzielonych odpowiedzi Skarżącemu wraz z potwierdzeniami wysyłki i doręczeń w terminie 7 dni pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie akt sprawy. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wyjaśnił, że Fundacja zawarła umowę o realizację zadania publicznego i otrzymała na to środki. Faktury dokumentują więc realizację zadania publicznego oraz gospodarowanie środkami publicznymi. Skarżący stwierdził, że nie ma znaczenia czy podmiot prawidłowo wywiązał się że swoich obowiązków, dopóki nie zrezygnował z realizacji zadania publicznego lub nie wydano decyzji zobowiązującej do zwrotu dotacji. Skarżący dodał, że nawet w takiej sytuacji wątpliwym jest czy sposób wydatkowania takich środków można uznać za całkowicie prywatny. Fundacja nie podjęła w terminie skierowanej przez Sąd korespondencji i nie udzieliła odpowiedzi na zamieszczone w niej zobowiązanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zauważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na wstępie należy nakreślić ramy prawne sprawy. Sad wskazuje, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania "informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a ponadto "informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 tj.; dalej: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw. Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 u.d.i.p. Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Powyższe reguły doznają pewnej modyfikacji w przypadku, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w ocenie jego adresata, dotyczy "informacji przetworzonej" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wiąże się to z doniosłym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej rozróżnieniem na informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną". W świetle powyższego wskazać należy, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, jeżeli w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku (jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy. Dlatego też dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W sprawie bezsporne jest, że Skarżący 27 grudnia 2021 r. zwrócił się pocztą elektroniczną (e-mail) do Fundacji z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przekazania kopii faktur, które w ramach zadania publicznego pn. "Rowerem po zdrowie" finansowane jest ze środków programu Aktywni+, były opłacone ze środków publicznych, alternatywnie udzielenia informacji o rodzaju i wysokości kosztu oraz wystawcy faktury. Ponadto bezspornym jest, że Fundacja w wiadomości e-mail z 17 stycznia 2022 r. poinformowała Skarżącego, że projekt był realizowany do 31 grudnia 2021 r. i udostępnienie żądanych dokumentów będzie możliwie po akceptacji sprawozdania z wykonania zadania przez Ministerstwo. Fundacja wskazywała w odpowiedzi na skargę, że po akceptacji wydatków przez Ministerstwo zestawienie faktur zostało wysłane do Skarżącego drogą mailową. Brak jednak potwierdzenia istnienia jak i nadania do Skarżącego takiej korespondencji (Fundacja nie udzieliła w tym zakresie odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie Sądu z 8 lipca 2022 r.). Uwzględnienie skargi na bezczynność wymaga stwierdzenia, że Fundacja była zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej. W katalogu podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) ustawodawca wymienił w pierwszej kolejności władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (pkt 5). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Na bazie przywołanej regulacji w literaturze przedmiotu trafnie wskazuje się, że do ustalenia, czy określony podmiot może być zobowiązany do udzielenia informacji konieczne jest zbadanie istnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, czy jest to podmiot wykonujący zadania publiczne, po drugie, czy w ramach wykonywania powierzonych mu zadań publicznych może wytwarzać lub pozyskiwać informację publiczną (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, 3. Wydanie, Warszawa 2016, s. 91). Niewątpliwie Fundacja jest podmiotem prywatnym, nie mieszczącym się w kategorii władz publicznych, dlatego obowiązek udostępnienia informacji publicznej może być uzasadniony wyłącznie w takim zakresie, w jakim informacje dotyczą wykonywania przez Fundację zadań publicznych lub dysponowania majątkiem publicznym. Innymi słowy, obowiązek Fundacji udostępnienia informacji na żądanie Skarżącego istniał tylko w zakresie tych elementów wniosku, które można powiązać z wykonywaniem zadań publicznych lub korzystaniem ze środków publicznych (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.). Pojęcie zadania publicznego jest szerokie. Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela w tym zakresie wyrażany w orzecznictwie pogląd, że zadaniami publicznymi, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, są zadania mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli oraz istotne z punktu widzenia celów państwa (por. wyrok NSA z 25 września 2018 r., I OSK 921/18). Z kolei w korzystaniu ze środków publicznych mieści się m.in. uzyskiwanie różnego rodzaju dotacji czy innych form wsparcia ze środków budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego. W przypadku podmiotów nie mieszczących się ustrojowo w kręgu podmiotów władzy publicznej (tak jak w przypadku Fundacji) obydwie przesłanki bardzo często występują łącznie: dany podmiot realizuje zadanie publiczne (najczęściej na podstawie stosownej umowy lub porozumienia z podmiotem władzy publicznej), w zamian za co uzyskuje środki z budżetu publicznego w formie dotacji lub podobnej. Skarżący z 27 grudnia 2021 r. wystąpił z wnioskiem związanym z wykonywaniem zadań publicznych. Stwierdzona okoliczność wynika z ogólnikowej informacji, iż Fundacja realizowała projekt finansowany ze środków publicznych. Ponadto wskazała na to sama Fundacja w odpowiedzi na skargę. Żądanie objęte wnioskiem Skarżącego dotyczy tego aspektu działalności Fundacji, któremu można przypisać cechę wykonywania zadań publicznych lub korzystania ze środków publicznych. Skarżący zażądał udostępnienia kopii faktur dotyczących realizowanego zadania, ewentualnie informacji o rodzaju i wysokości kosztu oraz wystawcy faktury. Obowiązek Fundacji udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie dotyczy przypadku, w którym uzyskała ona dofinansowanie na przedmiotowe zadanie publiczne. W tym przypadku można, więc mówić o realizowaniu zadania publicznego oraz korzystaniu ze środków publicznych. Niewątpliwie ponieważ chodzi o informacje dotyczące realizacji zadań publicznych w ramach projektów finansowanych ze środków publicznych żądane informacje to informacje publiczne, do których udostępnienia zobowiązana jest Fundacja. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że treść faktur, czy ewentualnie informacje o rodzaju, wysokości kosztu i wystawcy faktury, na podstawie których Fundacja rozlicza środki publiczne wykorzystywane na realizację zadania publicznego stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Publiczny charakter tego rodzaju informacji (dotyczących majątku publicznego) jednoznacznie potwierdza przykładowy katalog informacji publicznych zawarty w art. 6 u.d.i.p. (dokładnie ust. 1 pkt 5 tego artykułu). Ciążący co do zasady na Fundacji obowiązek udostępnienia tego rodzaju informacji nie oznacza, że czynność ta nie mogła być uzależniona od konieczności spełnienia dodatkowych przesłanek przez Skarżącego, jeżeli Fundacja wykaże, że można w tym przypadku zasadnie wywodzić, że nie jest to informacja prosta, lecz przetworzona. Skoro powyższa analiza wskazuje, że żądanie zawarte w piśmie Skarżącego z 27 grudnia 2021 r. dotyczy takiej aktywności Fundacji, która spełnia kryteria objęcia obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej (wykonywanie zadań publicznych lub korzystanie ze środków publicznych), obowiązkiem Fundacji było zastosowanie się w tym zakresie do regulacji zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Fundacja miała zatem obowiązek udostępnić informacje (w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub podjąć inne kroki, umożliwiające właściwe rozpatrzenie wniosku Skarżącego. W ocenie Sądu odpowiedź zamieszczona w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę z 30 maja 2022 r. z pewnością nie stanowi formy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Brak ponadto potwierdzenia, że Fundacja wykonała ciążący na niej obowiązek, mimo, że powołuje się na odpowiedź mailową skierowaną do Skarżącego. Fundacja podała bowiem, że przesłała Skarżącemu zestawienie faktur po akceptacji wydatków przez Ministerstwo. Nie podała jednak kiedy taka odpowiedź została udzielona, jaką miała treść i załączniki. Wątpliwości w tym zakresie nie wyjaśniła także Fundacja po skierowaniu do niej przez Sąd zobowiązania w tym przedmiocie. Skarżący również nie potwierdził, że żądana informacja został mu przekazana przez Fundację. Przedstawione wyżej argumenty prowadzą do konkluzji, że skarga podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, jak stanowi art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). W tym zakresie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało zobowiązać Fundację do rozpatrzenia ww. wniosku Skarżącego, co do którego Fundacja podlegała obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej jako podmiot wykonujący zadania publiczne lub korzystający ze środków publicznych (pkt I sentencji wyroku). Uwzględniając skargę na bezczynność, Sąd, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Fundacji miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a przede wszystkim fakt, że działanie Fundacji miało cechy lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na ten podmiot przepisami u.d.i.p., i nie sposób uznać, aby stanowiło konsekwencję błędnej oceny charakteru żądanych informacji. Nie można w tym kontekście pominąć okoliczności, że Fundacja nie zachowała terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i nie odpowiedziała na wniosek. Nie sposób również uznać, że Fundacja uczyniła zadość regulacji art. 13 ust. 2 u.d.i.p., ponieważ pismo z 17 stycznia 2022 r. skierowane zostało po upływie wskazanego w ww. przepisach terminie, a ponadto nie zawierało precyzyjnie sformułowanych powodów opóźnienia i terminu udostępnienia informacji. Co więcej Fundacja mimo, że w odpowiedzi na skargę informuje, iż wniosek zrealizowała i udzieliła wnioskowanej informacji ani nie wykazała tego faktu, ani - na wezwanie sądu - nie nadesłała potwierdzenia podnoszonych okoliczności w tym zakresie. Okoliczności wskazywanych przez Fundację w odpowiedzi na skargę nie potwierdził również Skarżący. W tych okolicznościach materiał dowodowy sprawy nie pozwolił Sądowi na stwierdzenie, że informacja publiczna została Skarżącemu udostępniona w zakresie objętym żądaniem wniosku. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził również, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., że Fundacja dopuściła się zarzucanej bezczynności (pkt II sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por.: wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" - takie stanowisko, akceptowane w pełni przez Sąd, wyrażono w doktrynie (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. oznacza wadliwość działania organu administracji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, co ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania wymaganych czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując więc oceny czy naruszenie prawa ma charakter rażący, nie można poprzestać na prostym zestawieniu terminów, ale należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania danej sprawy (por. wyroki NSA z 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18; z 17 maja 2019 r., I OSK 2171/17). W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe rozważania i okoliczności faktyczne, charakter rażącej bezczynności należy przypisać działaniom Fundacji w rozpoznawanej sprawie nie tylko z uwagi na braku przewidzianej przepisami u.d.i.p. reakcji na wniosek Skarżącego z 27 grudnia 2021 r. i znaczny upływ czasu od jego złożenia, ale również z uwagi na brak podejmowania przez Fundację jakichkolwiek czynności zmierzających do zadośćuczynienia obowiązkom ustawowym także po otrzymaniu skargi - do czasu wydania rozstrzygnięcia. Uwzględniając rażący charakter naruszenia prawa w niniejszej sprawie, Sąd na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., wymierzył organowi grzywnę w kwocie 2000 złotych. Wysokość wymierzonej grzywny odpowiada kryteriom wskazanym w art. 154 § 6 P.p.s.a., a nadto jest adekwatna do nieuzasadnionego okresu bezczynności Fundacji (punkt III sentencji wyroku). Natomiast w stanie faktycznym sprawy Sąd nie znalazł podstaw do przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej. Wskazać bowiem należy, że przyznawana stronom suma pieniężna ma charakter mieszany, kompensacyjny i represyjny (por. wyrok NSA z 3 lipca 2018 r., II OSK 2954/17). W orzecznictwie zwraca się też uwagę na jej prewencyjny charakter, przy czym przyznanie sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej ma przede wszystkim na celu zadośćuczynienie za ignorowanie jej interesu w terminowym załatwieniu sprawy oraz za wszelkiego rodzaju niedogodności, jakich strona doznała na skutek przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynności organu administracji (por. wyrok NSA z 22 listopada 2017 r., I OSK 1905/16; z 16 stycznia 2018 r., I OSK 2156/17; z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 532/19). Ponieważ na obecnym etapie sprawy interes Skarżącego w terminowym jej załatwieniu nie został jeszcze zbadany przez podmiot zobowiązany oraz nie został wskazany w treści wniosku, a ponadto Skarżący nie wykazał jakich niedogodności na skutek bezczynności Fundacji doznał, tym samym nie orzeczono wskazanego wyżej środka kompensacyjno-represyjnego (punkt IV sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął zgodnie z art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a. uwzględniając wynik sprawy, wniosek Skarżącego i wysokość poniesionych kosztów sądowych w postaci wpisu od skargi (100 zł). Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.