III SA/Gl 1680/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Wraz ze skargą kasacyjną skarżący złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu wyjaśnił, że prowadził działalność gospodarczą od września 2011 r. pod firmą A. Głównym przedmiotem działalności jego firmy była sprzedaż hurtowa [...] i produktów pochodnych. Sytuacja skarżącego uległa znaczącemu pogorszeniu od lutego 2014 r., w związku z brakiem jednolitej interpretacji przepisów prawa wspólnotowego dotyczących zapłaty akcyzy od [...]. W stosunku do wnioskodawcy wydanych zostało wiele decyzji wraz z postanowieniami o nadaniu tym decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności. W przypadku innych decyzji organ celny drugiej instancji ustanowił zabezpieczenia na majątku wnioskodawcy na łączną kwotę 3.652.271 zł. Z uwagi na ustanowione zabezpieczenia na majątku wnioskodawcy i nadawanie decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności, strona nie może korzystać z kont bankowych swojej firmy. Stan taki uniemożliwiał normalny obrót handlowy i dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. W efekcie z dniem 31 maja 2015 r. wnioskodawca zmuszony został do zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej. W tej sytuacji, wnioskodawca obecnie nie uzyskuje żadnych dochodów i pozostaje na utrzymaniu swojej żony i rodziców. Postanowieniem Sądu Rejonowego K. w K. z dnia [...] r. w przedmiocie ogłoszenia upadłości wnioskodawcy obejmującej likwidację majątku (sygn. akt: [...]) oddalono wniosek z uwagi na brak środków wystarczających na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Skarżący uiszczał wpisy sądowe od skarg składanych wcześniej, jednak obecnie nie ma już środków finansowych na opłacanie tych skarg. Aktualnie utracił możliwość zaciągania pożyczek w celu opłacenia kosztów sądowych u rodziny i znajomych. W ocenie wnioskodawcy, z uwagi na zaskarżane decyzje organu celnego musiał on zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że pozostaje on w czteroosobowym gospodarstwie domowym ze swoją żoną U. P. i dwiema małoletnimi córkami: A. ([...] lat) i J. ([...] lata). Aktualnie, na jedyny dochód tego gospodarstwa składa się wynagrodzenie żony z tytułu umowy o pracę w wysokości 3.700 zł netto. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że nie posiada on żadnych nieruchomości, ruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów wartościowych. Dom o powierzchni części mieszkalnej, wynoszącej [...] m2 jest własnością córek wnioskodawcy. Wnioskodawca oświadczył, że średni miesięczny koszt utrzymania jego gospodarstwa domowego zamyka się w kwocie 3.710 zł, na którą to kwotę składają się następujące wydatki miesięczne: koszty mieszkaniowe – 770 zł; wywóz śmieci – 40 zł; prąd 200 zł; woda – 70 zł; telefon, Internet, TV – 65 zł. Ponadto w skali rocznej: podatek od nieruchomość – 777 zł i opał – 4.000 zł. Koszty wyżywienia zamykają się miesięcznie w kwocie około 1.700 zł, natomiast chemia i środki higieny osobistej wynoszą około 500 zł na miesiąc. Ponadto miesięcznie strona wydaje 600 zł na paliwo i około 150 zł na szczepionkę odczulająca. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia podanych wyżej danych do akt sprawy nadesłano: • odnośnie wnioskodawcy: oświadczenie o nieodprowadzaniu zaliczek na poczet podatku dochodowego i o zawieszonej działalności gospodarczej; zaświadczenie z CEiDG; zeznanie PIT-36L za 2015 r.; • odnośnie żony wnioskodawcy, U. P.: wyciągi z prywatnych rachunków bankowych żony skarżącego w banku B za okres od sierpnia do października 2016 r. i z rachunku prowadzonego w Banku C (za ten sam okres); zeznanie PIT-36L za 2015 r. i informację o wysokości dochodu z działalności gospodarczej w 2015 r. (PIT/B); PIT-36 za 2015 r.; umowy o pracę i zaświadczenia wskazujące wysokość wynagrodzeń; • oraz: cztery zaświadczenia z dnia 7 października 2015 r. informujące o poszczególnych osobach zameldowanych pod adresem zamieszkania wnioskodawcy (kolejne cztery zaświadczenia, dla czterech osób wymienionych na druku urzędowego formularza PPF); wypis z kartoteki budynków oraz wydruk działu II księgi wieczystej nr [...] (stan z dnia 8 lutego 2016 r.) oraz dowody ponoszenia opłat za telefon i przelewy z rachunku bankowego żony skarżącego tytułem opłat za poszczególne media. W aktach znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego K. w K. z dnia [...] r., sygn. akt: [...] oddalające wniosek skarżącego o ogłoszenie upadłości (oraz oddalający wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w tej sprawie) z uwagi na to, że jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów tego postępowania; deklaracje oraz decyzja z dnia [...]r. Prezydenta Miasta J. o uznaniu wnioskodawcy za osobę bezrobotną z dniem 15 września 2015 r. bez prawa do pobierania zasiłku z tego tytułu przez pierwszy kwartał obowiązywania tej decyzji. Z kolei, między innymi w sprawie o sygn. akt: III SA/Gl 1561/15 znajdują się deklaracje VAT – 7 za okres od stycznia do marca 2016 r. Jednocześnie w piśmie przewodnim z dnia 2 listopada 2016 r. pełnomocnik procesowy wnioskodawcy oświadczył, że skarżący nie może przedłożyć oświadczeń rodziców w przedmiocie udzielanej przez nich pomocy z obawy o stan ich zdrowia. Z uwagi na stan zdrowia rodziców i ich wiek, wnioskodawca obawia się, że przedstawienie rodzicom pełnego obrazu jego aktualnej sytuacji mogłoby doprowadzić do znacznych problemów zdrowotnych rodziców, nie wyłączając nawet śmierci ojca. Wnioskodawca zaznaczył również, że nie jest już zarejestrowany, jako osoba bezrobotna, ponieważ nie stawia się w PUP w wyznaczonych terminach. W piśmie przewodnim pełnomocnik strony oświadczył, że wnioskodawca pokrył już wszystkie kwoty obciążające kredyt obrotowy, a środki na ten cel zdobył z dochodów uzyskanych w latach poprzednich Mając powyższe na uwadze referendarz sądowy postanowieniem z dnia 16 listopada 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Uznał bowiem, że skarżący nie dołożył należytej staranności w wykazaniu, że nie jest w stanie ich ponieść. Od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącego wniósł w ustawowym terminie sprzeciw. W jego uzasadnieniu m.in. podniósł, że wbrew twierdzeniom referendarza jego sytuacja finansowa nie uległa poprawie, a jedynie w mniejszym stopniu jest zmuszony korzystać z pomocy finansowej rodziców. U. P. nie uzyskuje obecnie żadnych dochodów z działalności gospodarczej – jej działalność gospodarcza była częściowo związana z działalnością gospodarczą skarżącego. Zarobki żony skarżącego, jego zdaniem, zostały ustalone błędnie, a ponadto z pominięciem faktu rozdzielności majątkowej małżonków. Skarżący podkreślił, że przeprowadzona analiza możliwości finansowych skarżącego, oraz istnienia podstaw do przyznania mu prawa pomocy, całkowicie pomija aspekt zobowiązań, którymi skarżący jest obciążony, oraz toczących się w stosunku do skarżącego postępowań, które tylko dowodzą jego sytuacji majątkowej. Powołano się w tym miejscu na postanowienie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości oraz wszczęcie przed Sądem Rejonowym w J. postępowanie z wniosku Izby Celnej w K., o wyjawienie majątku skarżącego. Skarżący zwrócił także uwagę że rzetelne rozpoznanie wniosku wymaga, uwzględnienia faktu, że dotyczy on również 76 skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a w 21 innych uiścił on wymagane opłaty. Wreszcie zwrócono uwagę że zarówno domaganie się przedstawienia dokumentacji finansowej, jak i wyciągów z rachunków bankowych żony skarżącego jest pozbawione podstawy prawnej w sytuacji obowiązującego ustroju rozdzielności majątkowej. W tym zakresie powołano się na orzecznictwo Sądu Najwyższego. Skarżący do sprzeciwu załączył jedynie zaświadczenie z 21 listopada 2016 r. informujące, że skarżący od 1 stycznia 2016 r. nie dokonywał wpłat z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. odtąd określanej jako p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, który nie został odrzucony ma ten skutek, że postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje sądowi uprawnienia do merytorycznego rozpoznania zasadności sprzeciwu. Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest bowiem utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości sądu (W. Chróścielewski, J.P. Tarno: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004). A zatem już samo wniesienie sprzeciwu, a nie jego zakres określony przez stronę powoduje utratę mocy wiążącej postanowienia wydanego przez referendarza sądowego. W takiej sytuacji sąd rozpoznaje złożony w sprawie wniosek, w tym wypadku wniosek o przyznanie prawa pomocy. Powyższe sprowadza się do ustalenia, czy spełniona została określona w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przesłanka zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych czy też nie. Zgodnie z treścią powołanego przepisu przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, o którym mowa w art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a., może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika bowiem z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Natomiast instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca wykaże, że nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu. Z treści art. 246 § 1 p.p.s.a., wynika w sposób jednoznaczny, że ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie jej takiego prawa. Z zawartego w art. 246 §1 p.p.s.a. określenia "gdy wykaże" wynika, że to strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby Sąd, co do zasadności przyznania jej prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Ma ona istotne znaczenie w sprawie, albowiem pozwala wyjaśnić wątpliwości co do wiarygodności składanych oświadczeń oraz skonfrontować ich treść z dokumentacją źródłową, której przykładowy katalog zawiera § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Podobnie art. 252 § 1 ustawy p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy powinny być przekonująco umotywowane. Dlatego też od stron ubiegających się o zwolnienie od kosztów sądowych oczekuje się aktywnej postawy procesowej przejawiającej się przede wszystkim w wyczerpującym podawaniu informacji na temat ich stanu majątkowego oraz w dostarczaniu wszelkich żądanych dokumentów, w oparciu o które ma zostać poddana analizie ich kondycja finansowa i możliwości płatnicze. To bowiem na podstawie przedłożonych dokumentów źródłowych musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, że wnioskodawca nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W sprawie bowiem pozostaje nadal wiele niewyjaśnionych kwestii oraz sprzeczności, które uniemożliwiają uwzględnienie złożonego wniosku. Za całkowicie chybione uznać należy przedstawione w sprzeciwie twierdzenia jakoby niezasadne było żądanie przez referendarza danych dotyczących stanu majątkowego U. P. Należy podkreślić, że na małżonkach ciąży wynikający z art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 788 ze zm.) obowiązek udzielania sobie pomocy, w tym wsparcia finansowego w zakresie prowadzonych postępowań sądowych, niezależnie od tego w jakim ustroju majątkowym pozostają i niezależnie od tego czy prowadzą, czy też nie wspólne gospodarstwo domowe (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt I FZ 313/13, Lex nr 1363511). Rozdzielność ta odnosi się bowiem do majątków małżonków, a nie do ich wzajemnych obowiązków. Na małżonkach ciąży zatem obowiązek udzielenia sobie wsparcia finansowego (także w zakresie prowadzonych postępowań sądowych) niezależnie od tego w jakim ustroju majątkowym pozostają i czy prowadzą, czy też nie, wspólne gospodarstwo domowe. Przemawia za tym także wykładnia systemowa tego przepisu, znajdującego się w rozdziale regulującym stosunki osobiste między małżonkami. Oznacza to zatem, że wątpliwości dotyczące przede wszystkim rachunków bankowych żony wnioskodawcy pozostają w mocy. Stanowisko takie zaprezentował również Naczelny Sąd Administracyjne w postanowieniu z 21 października 2016 r. wydanym w równoległej sprawie ze skargi J. P. (III SA/Gl 1561/15). Przesądził tam kwestę obowiązków względem skarżącego jako małżonka i jego rodziny w szczególności przedkładania dokumentacji celem zobrazowania sytuacji finansowej. Podkreślić jedynie wypada, co znajduje odzwierciedlenie również w niniejszej sprawie, że powodem odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie III SA/Gl 1561/15 były tylko w niewielkim stopniu braki związane ze zobrazowaniem kondycji finansowej małżonki skarżącego, zaś zasadnicze argumenty Sądu pierwszej instancji odnosiły się jednak do nierzetelnego przedstawienia przez skarżącego informacji i dokumentów dotyczących przede wszystkim jego sytuacji finansowej i majątkowej ([...]). Należy zauważyć, iż wniesiony w chwili obecnej przez stronę skarżącą wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych jest drugim wnioskiem złożonym w tejże sprawie, zatem jego rozpoznanie winno nastąpić w kontekście z art. 165 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie - do których niewątpliwie wydane wcześniej 7 grudnia 2015 r. postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy należy zaliczyć – mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" zgodnie z utrwalonym dotychczas orzecznictwem rozumie się wszelkie zmiany zarówno w okolicznościach faktycznych jak i w obowiązujących przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż to które swego czasu zapadło (vide: postanowienia NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FZ 106/08 Lex nr 471131 oraz z dnia 11 stycznia 2010 r. sygn. akt II OZ 1161/09, Lex nr 601096). Chodzi tu o takie zmiany, które w istotny sposób wpływają na sytuację materialną strony, a w konsekwencji na jej możliwości ponoszenia kosztów postępowania. Tymczasem te w rozpoznawanej sprawie nie zostały w dostateczny sposób wykazane. Należy bowiem zauważyć, że wynagrodzenie żony skarżącego w porównaniu do składanego wcześniej wniosku nie uległo pogorszeniu lecz poprawie, albowiem wynosi ono nie 2.700,00 zł, a 3.7000,00 zł. Wprawdzie wydatki związane z koniecznym utrzymaniem oszacowano w tej samej wysokości, niemniej jednak kwota ta w porównaniu do poprzednio składanego wniosku nie uległa zmianie. Co istotne do akt sprawy nadesłano jedynie dwa – spośród trzech rachunków bankowych posiadanych przez żonę wnioskodawcy, natomiast wyciąg z rachunku bankowego o nr [...], na który 12 lipca 2016 r. żona skarżącego przeksięgowała kwotę 1.000,00 zł, nie został przedłożony, choć ma on istotne znaczenie w sprawie. Uniemożliwia bowiem dokonanie kompleksowej analizy sytuacji majątkowej skarżącego i jego rodziny, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Ponadto w sprzeczności z nadesłanymi do akt sprawy dokumentami pozostaje także oświadczenie skarżącego zawarte w formularzu PPF, a dotyczące braku posiadanych oszczędności, albowiem saldo dostępne na koncie bankowym jego żony po opłaceniu ponoszonych wydatków na dzień 2 lipca 2016 r. wynosiło 4.988,38 zł, z kolei 3 sierpnia 2016 r. kształtowało się na poziomie 1.751,69 zł, a 3 września 2016 r. wynosiło 2.724,91 zł. Na uwagę zasługuje również fakt, że choć skarżący zawiesił prowadzoną działalność to jego żona w zeznaniu podatkowym za 2015 r. wykazała poza dochodami ze stosunku pracy przychód z prowadzonej na własne nazwisko działalności, który wynosił 206.338,28 zł. Dokumentów wskazujących czy działalność ta nadal jest kontynuowana nie nadesłano, podobnie jak oświadczeń członków rodziny o udzielaniu pomocy finansowej. Dotyczy to również zaciągniętych pożyczek, co oznacza, że fakt posiadania zadłużenia, na które powoływano się w treści wniosku, nie został w ogóle udowodniony, ani nawet w żaden sposób uprawdopodobniony. Nie bez znaczenia jest również fakt darowania córkom 23 marca 2015 r. nie tylko nieruchomości o pow. [...]ha (vide: księga wieczysta nr [...]), lecz także nieruchomości o pow. [...]ha, na podstawie umowy darowizny z dnia 13 kwietnia 2015 r. (vide: księga wieczysta nr [...]), albowiem z treści w/w ksiąg wieczystych wynika, że poprzednimi właścicielami obu nieruchomości byli skarżący i jego żona. Po podziale majątku wspólnego w 2013 r., który przypadł U. P., podpisali oni umowę o ustanowienie prawa do bezpłatnego i dożywotniego użytkowania całej nieruchomości przez J. P., jednakże 20 marca 2015 r. złożył on oświadczenie o zrzeczeniu się użytkowania nieruchomości o pow. [...] ha, którą następnie darowano córkom. Natomiast odnośnie nieruchomości o pow. [...] ha, o czym informowano skarżącego w wydanym wcześniej w dniu 14 grudnia 2015 r. postanowieniu w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, brak było jakichkolwiek danych, choć umowa użytkowania również jej dotyczyła. W tej sytuacji nie można przyjąć, że skarżący ubiegając się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych dołożył należytej staranności w wykazaniu, że nie jest w stanie ich ponieść. Należy podkreślić także, że zarówno wydane w sprawie postanowienie z 7 grudnia 2015 r. jak i inne, wydane w sprawach zawisłych przed Sądem, były, w wyniku wniesionych zażaleń przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który dotychczas oddalał zażalenia, podzielając stanowisko Sądu. Należy w tym miejscu szczególnie odwołać się do sprawy o sygn. akt III SA/Gl 1253/15. Postanowienie z 13 czerwca 2016. r., wydane w tej sprawie, było przedmiotem zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z [...] r. (sygn. akt [...]) zażalenie oddalił. Z akt tej sprawy wynika- co znalazło potwierdzenie w obu wspomnianych wyżej postanowieniach, że skarżący pomimo widniejącej w CEIDG informacji o zawieszeniu działalności w miesiącu styczniu, lutym i marcu 2016 roku nabywał towary oraz naliczał z tego tytułu podatek VAT do odliczenia, w konsekwencji do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Podkreślenia wymaga, że pełnomocnik skupił się w sprzeciwie głównie na ilości zawisłych przed tut. Sądem spraw oraz obszerne zarzuty dotyczące wezwania o dokumentacje finansową małżonki skarżącego. Krótko natomiast pełnomocnik odniósł się do przedłożonych przez skarżącego deklaracjo VAT-7 za okres I-III 2016 r. świadczący o faktycznym prowadzeniu działalności pomimo jej zawieszenia. Oświadczył, że dokumenty te zostały przez Sąd błędnie uznane jako dotyczące skarżącego, gdyż w rzeczywistości dotyczyły one U. P. za 2015 r. W związku z tym zarzutem, Sąd dokonał ponownej analizy wspomnianej dokumentacji finansowej znajdującej się m. in. w aktach o sygn. III SA/Gl 1253/15 k. 98. Stwierdzono, że nie doszło do mylnej oceny wymienionych dokumentów i w rzeczywistości w aktach znajdują się dokumenty potwierdzające prowadzenie działalności przez skarżącego w postaci deklaracji VAT-7 J. P. za okres I-III 2016 r. pomimo znajdujących się również m. in. w tych aktach decyzji o uznaniu J. P. za osobę bezrobotną oraz wydruki z CEiDG z informacją o zawieszeniu działalności gospodarczej J. P. Ponadto w tym samym pliku dokumentów ujawniono deklaracje VAT-7 za okres I-III 2016 r. żony skarżącego U. P. z zakresu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Wszystkie te dokumenty w formie obszernego zszytego pliku zostały nadesłane do akt sprawy przez pełnomocnika skarżącego. Na potwierdzenie tego w piśmie przewodnim do nadesłanej dokumentacji pełnomocnik wprost wymienia w załącznikach: "PITB, PIT-36L, PIT-36 i PIT/0 żony skarżącego za rok 2015", - "deklaracje VAT-7 za styczeń, luty i marzec skarżącego i jego żony" (k. 97 akt sprawy o sygn. III SA/Gl 1253/15). Fakty te również znalazły potwierdzenie w wydanym w powyższej sprawie w wyniku zażalenia postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] r. oddalającym to zażalenie (sygn. akt [...]). Co istotne w tej sprawie, jak i w wielu toczących się przed tut. Sądem, problem unikania przedłożenia pełnej dokumentacji powtarza się regularnie za każdym razem w każdej sprawie, w której wystosowano wezwanie do przedłożenia dokumentów. Pełnomocnik skarżącego jednak nie odniósł się do tych braków i niejasności m. in. kwot przelewów dokonywanych pomiędzy kilkoma kontami małżonki skarżącego niewiadomego pochodzenia, nieprzedłużenia aktualnego zaświadczenia z Urzędu Pracy o statucie bezrobotnego, nieprzedłużenie dokumentacji wskazującej na cywilnoprawne obciążenia gospodarstwa domowego skarżącego, co skutkowało brakiem możliwości odniesienia się do tych obciążeń. Odnośnie załączonego do sprzeciwu zaświadczenia stwierdzającego brak wpłat tytułem podatku dochodowego w 2016 r. wskazać należy, że z uwagi na ogrom niejasności zachodzących w sprawie nie mogło przesądzić o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy. Skarżący wszak reprezentowany przez fachowego pełnomocnika musi mieć świadomość negatywnych konsekwencji takiego postępowania. Dodać można, że na etapie rzetelnego wykazywania kondycji finansowej skarżącego nie ma znaczenia ilość spraw zawisłych przed Sądem, szczególnie gdy skarżący uchyla się od kompleksowego przedstawienia swojej sytuacji. Dopiero gdy zostaną wyjaśnione wszystkie okoliczności dotyczące stanu majątkowego strony i wykazane zostanie, że skarżący wymaga pomocy w postaci finansowania ze Skarbu Państwa, można poruszyć kwestie wysokości tej pomocy w kontekście ilości spraw zawisłych przed Sądem. Nie można zatem przyjąć, iż skarżący ubiegając się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych dołożył należytej staranności w wykazaniu, że nie jest w stanie ich ponieść. W przedłożonej przez niego dokumentacji jego aktualnego stanu majątkowego znajduje się wiele istotnych luk. Tymczasem uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, czy też nierzetelne ich wykonanie, jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego; z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05 oraz z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05). Odmowę przyznania prawa pomocy uzasadnia także sytuacja, gdy strona podaje fakty, które nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony (por. postanowienie NSA z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 71/04, ONSAiWSA 2005/1/8). Wobec powyższego, Sąd w składzie tu orzekającym, na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.