II OSK 2716/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1301/17 w sprawie ze skargi [...] postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 8 maja 2018 r. (sygn. akt II SA/Rz 1301/17) oddalił skargę [...]na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Strzyżowie (dalej: "PINB") postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. (nr [...]) ustalił dla [...], jako inwestora i właściciela murowanego budynku garażowego, samowolnie wybudowanego na działce nr [...], opłatę legalizacyjną w wysokości 25 tys. zł. Podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że na wskazanej działce, w jej północno-wschodniej części, wybudowany został garaż. Budynek ten ma fundamenty betonowe zbrojone, ściany murowane z pustaków, strop żelbetowy wylewany, dach o konstrukcji drewnianej asymetryczny pokryty blachą. Wewnątrz znajduje się jedno pomieszczenie, do którego wjazd stanowią podwójne wrota metalowe z blachy. W ścianach szczytowych od strony północnej i południowej znajdują się otwory okienne. Wewnątrz budynku ściany zostały otynkowane i pobiałkowane, strop żelbetowy nie posiada tynku, wykonane są wylewki betonowe. Przy połaci dachu od strony wschodniej zamontowana została rynna z wylewką bez rury spadowej, od strony zachodniej stwierdzono brak rynny. Wymiary zewnętrzne budynku wynoszą 7,45 m x 10,55 m, a wysokość ściany południowej od poziomu terenu do szczytu wynosi 5,20 m przy narożniku północno-wschodnim, od poziomu terenu do miejsca zakotwienia krokwi wynosi 3,70 m. Zmierzona odległość ściany wschodniej budynku, od wskazanej przez skarżącego granicy pomiędzy działkami nr [...]przy narożniku południowo- wschodnim wynosi 2,90 m, a od granicy północnej do narożnika północno-zachodniego, wynosi 12,80 m. Odległość pomiędzy wschodnią ścianą budynku garażu na działce [...], a zachodnią ścianą budynku inwentarsko-składowego na działce sąsiedniej nr [...] wynosi 7,66 m (przy narożniku południowo-wschodnim). Ściana wschodnia garażu nie posiada otworów. W ścianie zachodniej budynku inwentarsko-składowego na działce nr [...] zainstalowano wrota wjazdowe do stodoły oraz otwór z drzwiczkami do wyrzucania obornika z części inwentarskiej, na płytę gnojową. W trakcie kontroli przeprowadzanej przez organ administracji, [...]oświadczył, że był inwestorem spornej budowy. Wskazał przy tym, że przedmiotowy garaż wykonał po uprzednim dokonaniu stosownego zgłoszenia w latach 1998-2001. W dniu kontroli inwestor nie przedstawił jednak dokumentu potwierdzającego legalność budowy. W siedzibie organu I instancji przedłożył natomiast zgłoszenie z 7 marca 2000 r. (data wpływu do Urzędu Gminy Czudec 21.03.2000 r.) dotyczące budowy budynku gospodarczego z przeznaczeniem na skład narzędzi i sprzętu rolniczego. Zauważył jednak organ I instancji, że zgodnie z załącznikiem do tego zgłoszenia, objęty nim budynek winien mieć wymiary 7 x 5 m i powinien być zlokalizowany w odległości 1.5 m od przebiegającego gazociągu i 3 m bliższym narożnikiem ściany bez otworów od wschodniej granicy działki nr [...] w Pstrągowej. W oparciu o powyższe dokumenty PINB stwierdził, że [...]dokonał zgłoszenia na budowę budynku gospodarczego w miejscu obecnie istniejącego budynku garażu, a wobec tego zgłoszenia Wójt Gminy Czudec nie wniósł sprzeciwu. Zgłoszenie dotyczyło jednak budynku o innych wymiarach, innej powierzchni zabudowy i innym przeznaczeniu. Natomiast wymiary wybudowanego budynku znacznie odbiegają od zawartych w zgłoszeniu, ponieważ zgodnie z dokonanym zgłoszeniem winny one wynosić 7 x 5 m, a wymiary wybudowanego budynku wynoszą 7,45 m x 10,55 m. Na realizację zaś takiego budynku wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...].10.2016 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, PINB wstrzymał prowadzenie robót związanych z budową budynku garażu na działce nr [...]c i nałożył na [...]obowiązek przedstawienia do dnia 30 kwietnia 2017 r. dokumentów wymaganych w procedurze legalizacyjnej. Po analizie przedłożonych dokumentów, organ I instancji stwierdził, że są one kompletne, w związku z powyższym postanowieniem z dnia [...].05.2017 r. ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 25 tys. zł. W zażaleniu od powyższego postanowienia [...]zarzucił brak zbadania przez PINB struktury spornego budynku. Wg składającego zażalenie, w istocie budynek, którego zgłoszenia dokonano, powstał w miejscu istniejącego budynku, który następnie został rozbudowany poprzez dobudowanie drugiego budynku obok pierwotnego, a następnie zaś oba te budynki zostały nakryte jedną płaszczyzną dachu. Zdaniem skarżącego opłata legalizacyjna powinna zostać naliczona według art. 49 b ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego i winna wynosić 5 tys. zł, gdyż rozbudowa budynku, który jest związany z produkcją rolną wymaga jedynie zgłoszenia. Podkreślał składający zażalenie, że na dobudowaną część budynku dokonał zgłoszenia, które jednak zaginęło. Powyższych zarzutów nie podzielił Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, który zaskarżonym do sądu I instancji postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. (nr [...]) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wskazał organ odwoławczy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Budowa takich obiektów następuje w oparciu o dokonane zgłoszenie (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). W ocenie organu odwoławczego, wykonanie przedmiotowego budynku garażowego nie mieści się w dyspozycji cytowanego przepisu, gdyż powierzchnia spornego obiektu wynosi 78,60 m2. Podkreślał organ II instancji, że wprawdzie Marek Bieszczad dokonał zgłoszenia na budowę budynku gospodarczego w miejscu istniejącego obecnie budynku garażu, jednak zgłoszenie dotyczyło budynku o innych wymiarach, innej powierzchni zabudowy i o innym przeznaczeniu. Wskazał również, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży o powierzchni zabudowy do 35 m2. W sytuacji gdy dwa budynki o powierzchni do 35 m2 są ze sobą połączone, nie można takich budynków zaliczyć do obiektów wolnostojących. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, w sprawie prawidłowo wdrożono procedurę legalizacyjną w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Opłatę legalizacyjną organy ustaliły na podstawie art 49 ust. 2 w zw. z art 59f ust. 1 cytowanej ustawy, zaliczając sporny obiekt budowlany do III kategorii obiektów budowlanych określonej w załączniku do ustawy Prawo budowlane jako "inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie". Współczynnik dla tych kategorii obiektu (k) wynosi - 1,0, współczynnik wielkości obiektu (w) wynosi także 1,0. Wysokość opłaty legalizacyjnej wyliczona na podstawie powołanych wielkości wyniosła 500 zł x 1,0 x 1,0 x 50 - 25 000 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisane wyżej postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2017 r. skarżący zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że obiekt składający się z dwóch budynków będący przedmiotem niniejszego postępowania stanowi jeden obiekt garażowy w sytuacji, gdy z treści uzasadnienia postanowienia oraz ustaleń w zakresie przeznaczenia tego obiektu wynika jednoznacznie, iż spełnia on funkcję gospodarczą ściśle związaną z produkcją rolną i uzupełniającą zabudowę zagrodową; - dowolne przyjęcie, że budynki będące przedmiotem postępowania stanowią jedną całość, z uwagi na to, że zostały pokryte jednym dachem w sytuacji, gdy brak jest ustalenia w zakresie jednolitości fundamentu i ścian oraz istotnych elementów; - błędną subsumpcję art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z uwagi, na to, że objęte postępowaniem budynki stanowią obiekty gospodarcze związane z produkcją rolną i uzupełniają zabudowę zagrodową (art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy) skutkiem czego brak jest konieczności spełnienia warunku zakwalifikowania budynków jako wolnostojących, w przeciwieństwie do sytuacji objętej przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazanym na wstępie wyrokiem z 8.05.2018 r. oddalił skargę. Powołał art. 49 Prawa budowlanego i przedstawił określoną tym przepisem procedurę legalizacyjną. Zwrócił też m.in. uwagę na to, że w kontrolowanej sprawie prawidłowe były ustalenia organów nadzoru budowlanego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Ich zakres i ocena spełniły wynikające z przepisów wymagania, konieczne przed wydaniem postanowienia o nałożeniu opłaty legalizacyjnej. Inwestor przedłożył dokumenty wymagane postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Strzyżowie z dnia [...] października 2016 r. (znak: [...]). Sąd I instancji zaakceptował też stanowisko organów nadzoru budowlanego co do wystąpienia w sprawie samowoli budowlanej z art. 48 Prawa budowlanego i potrzeby wdrożenia jej legalizacji w trybie art. 48 – 49 powołanej ustawy. Zwrócił uwagę WSA w Rzeszowie, że z twierdzeń skarżącego wynika, że przedmiotowy obiekt powstał w latach 1999 – 2001 i że skarżący był inwestorem (dowód: protokół kontroli z 29 sierpnia 2016 r.). Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy budynku (t.j. Dz.U. z 2000 r., poz. 106) pozwolenia na budowę nie wymagała budowa: 1) obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: a) parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Podkreślił jednak sąd I instancji, że celem realizacji takich obiektów konieczne było jednak zgłoszenie (art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego (t.j. Dz.U. z 2000 r., poz. 106). Inwestor w dniu 7 marca 2000 r. dokonał zgłoszenia o zamiarze budowy budynku gospodarczego przeznaczonego na skład narzędzi i sprzętu rolniczego o wymiarach 7 x 5 m. Wójt Gminy Czudec nie zgłosił sprzeciwu względem takiego zamierzenia budowlanego. Inwestor zrealizował jednak budynek o innych wymiarach i powierzchni zabudowy. Jak akcentował WSA w Rzeszowie, wymiary istniejącego budynku wynoszą 7,45 x 10,55 m, pełni on funkcje garażu w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym (decyzja Wójta Gminy Czudec z dnia [...] marca 2017 r. zmienioną [...] sierpnia 2017 r., [...]). W ocenie sądu I instancji zrealizowanie garażu w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym – wbrew stanowisku organu odwoławczego – nie narusza przeznaczenia budynku określonego w zgłoszeniu z dnia 7 marca 2000 r. Budynek garażu przeznaczony do przechowywania maszyn rolniczych, narzędzi spełnia przesłanki do uznania go za budynek gospodarczy (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 52/08). Powyższe nie zmieniło jednak – zdaniem sądu I instancji – oceny, że zrealizowanie budynku dwukrotnie większego niż objęty zgłoszeniem nie jest naruszeniem warunków zgłoszenia, a samowolą budowlaną z art. 48 Prawa budowlanego. Obowiązujący art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy, nie wymaga pozwolenia na budowę: 1) obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: a) parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80m. Jak zauważył sąd I instancji, na wskazaną w przepisie inwestycję nie jest wymagane nawet zgłoszenie. Pozwolenia na budowę nie wymaga aktualnie również budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Ta ostatnia inwestycja wymaga jednak zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). W ocenie WSA w Rzeszowie oczywiście bezzasadny jest zarzut skargi obejmujący błędną subsumpcję art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w sytuacji gdy – zdaniem skarżącego - w sprawie winien mieć zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy z uwagi na bezsprzeczne ustalenia, że budynki będące przedmiotem sprawy stanowią obiekty gospodarcze związane z produkcją rolną i uzupełniające zabudowę zagrodową, skutkiem czego brak jest konieczności ziszczenia się warunku zakwalifikowania budynków jako wolnostojących w przeciwieństwie do art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który wprost wskazuje na budynek wolnostojący. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie. W ocenie sądu I instancji, inwestor zrealizował bowiem jeden obiekt budowlany bez koniecznego pozwolenia na budowę. Jego wymiary nie wypełniają hipotezy ani art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ani art. 29 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Chybione były także twierdzenia skarżącego o zrealizowaniu najpierw budynku zgodnie ze zgłoszeniem, a następnie jego rozbudowanie o drugi budynek. Jak zauważył WSA w Rzeszowie, w trakcie kontroli w dniu 29 sierpnia 2016 r. inwestor oświadczył bowiem, że przedmiotowy budynek wybudował z przeznaczeniem na garaż dla maszyn rolniczych. Realizacja przez inwestora robót znacząco odbiegających od warunków dokonanego zgłoszenia uprawniała organ nadzoru budowlanego do przypisania inwestorowi woli obejścia prawa i uznania, że jego zamiarem od samego początku była realizacja inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie okoliczność ta nie budziła wątpliwości sądu I instancji. Nadawaniu inwestycjom pozorów legalności przez wykorzystywanie do tego celu instytucji zgłoszenia ma przeciwdziałać stosowanie w takich przypadkach trybu uregulowanego w art. 48 Prawa budowlanego, przewidzianego dla likwidacji skutków samowoli budowlanej zamiast korzystniejszego dla inwestorów trybu naprawczego uregulowanego w przepisach art. 50 i art. 51 p.b. (NSA w wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 732/16). Także wbrew zarzutom skargi, nie miał wątpliwości sąd I instancji co do tego, że budynek będący przedmiotem postępowania stanowi jeden obiekt i znany jest jego stan techniczny oraz parametry. Wynikają one z zebranego materiału dowodowego a w szczególności z protokołu kontroli wraz z załącznikami, jak i dołączonego projektu budowlanego. Dywagacje skargi o realizacji dwóch budynków na podstawie odrębnych zgłoszeń, z których jedno miało zaginąć - wobec wcześniejszych oświadczeń samego skarżącego i zebranego w sprawie materiału dowodowego są – w ocenie WSA w Rzeszowie - całkowicie nieprawdopodobne. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący nie przedłożył też żadnego dowodu. Akcentował sąd I instancji, że organ odwoławczy wcale nie stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że w przedmiotowej sprawie istniały dwa budynki, ale że "w sytuacji gdy dwa budynki o powierzchni do 35 m2 są ze sobą połączone w taki sposób, że w istocie stanowią jeden obiekt budowlany nie można takich budynków zaliczać do obiektów wolnostojących". Sąd I instancji podzielił także stanowisko organu odwoławczego odnośnie do sposobu określenia i wyliczenia należnej opłaty legalizacyjnej. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 8 maja 2018 r. wniósł [...], opierając tę skargę na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302). W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazała skarga kasacyjna na naruszenie art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez oparcie się przez WSA w zakresie oceny struktury budynku na dowolnych i powierzchownych ustaleniach organu I instancji, które dokonane zostały z naruszeniem art. 80 k.p.a. i skutkujących stwierdzeniem, że budynek ten tworzy jednolity obiekt, na budowę którego, wymagane było pozwolenie na budowę w sytuacji, gdy brak jest ustaleń co do jego struktury, które pozwalałyby podważyć wiarygodność twierdzeń skarżącego odnośnie późniejszej budowy drugiego obiektu, realizowanego w oparciu o zgłoszenie, które jednak zaginęło. W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego skarga kasacyjna wskazywała na naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie wobec błędnej kwalifikacji budynku jako jednego budynku gospodarczego, a nie dwóch budynków, w tym parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2 związanego z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, co do którego brak było konieczności spełnienia kryterium "wolnostojącego budynku", a w konsekwencji przyjęcie, że na budowę budynku wzniesionego w późniejszym czasie przylegającego do budynku co do którego zostało dokonane zgłoszenie, wymagane jest pozwolenie na budowę. Skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Żądała też zasądzenia kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.). Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, w związku z czym podlegała oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że poprzez zgłoszenie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skarga kasacyjna zmierzała do zakwestionowania przyjętej przez sąd I instancji podstawy faktycznej kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna wskazywała bowiem na wadliwe ustalenie organów administracji dotyczące "struktury" spornego budynku. Należy jednak wskazać, że podważenie ustaleń faktycznych przyjętych przez organy nadzoru budowlanego i zaakceptowanych następnie przez sąd I instancji - w sprawie dotyczącej opłaty legalizacyjnej - nie może zostać skutecznie uczynione poprzez zarzut naruszenia jedynie powołanych przepisów tj. art. 133 par. 1 p.p.s.a., art. 134 p.p.s.a., art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że oceniana podstawa skargi kasacyjnej nie zawierała stosownego powiązania wskazanych przepisów procedury sądowoadministracyjnej z odpowiednimi przepisami będącymi podstawą ustaleń faktycznych dokonywanych przez organy administracji, z jednoczesnym przy tym wykazaniem istotności wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie może być zarazem uznane za prawidłowe w tym zakresie wyłącznie ogólnikowe nawiązanie skargi kasacyjnej do art. 80 k.p.a. przy jednoczesnym braku wskazania (powołania) dowodów, których w sprawie organy administracji nie przeprowadziły, względnie bez podania tego, którą część materiału dowodowego sąd administracyjny pominął lub nienależycie ocenił. Analiza akt sprawy pozwala natomiast na uznanie, że trafnie i bez uchybienia art. 133 par. 1 p.p.s.a. sąd I instancji zaakceptował ustalenia organów administracji, iż budynek będący przedmiotem ocen w postępowaniu stanowi jeden, a nie dwa obiekty. Świadczą o tym bezspornie fotografie obrazujące tenże budynek. Przedstawiają one jeden garaż pokryty dachem. W oparciu o ten materiał dowodowy nie sposób w ogóle racjonalnie przyjmować, że przedmiotowy obiekt mógł powstać jako efekt realizacji dwóch odrębnych budynków na podstawie osobnych zgłoszeń inwestora, z których jedno miało zaginąć. W niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, zasadnie uznał sąd I instancji, iż na budowę obiektu będącego przedmiotem postępowania niezbędne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Jak bowiem trafnie wskazał WSA w Rzeszowie, prawidłowo ustalone wymiary ocenianego garażu (7,45x10,55 m) nie wypełniają ani hipotezy art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ani też art. 29 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Zarzut skargi kasacyjnej niezastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego należało zatem uznać za całkowicie pozbawiony racji. Przepis ten bowiem odnosi się do parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, podczas gdy zrealizowany przez inwestora w tej sprawie budynek ma powierzchnię 78,6 m2. Mając zatem powyższe na uwadze, należało przyjąć, iż skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, co nakazywało orzec o jej oddaleniu, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.