II GSK 3212/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) Protokolant Anna Fyda- Kawula po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Po 697/16 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A.K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w oddalił skargę A.K. (skarżący, strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W dniach od 11 do 27 marca 2015 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa skarżącego za okres od marca 2014 r. do marca 2015 r. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., zwanej dalej u.t.d.). Średnia liczba kierowców zatrudnionych lub wykonujących przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy na podstawie innych umów w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli wynosiła, na podstawie dokumentów przedstawionych przez stronę, 28 kierowców. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nałożył na skarżącego karę w wysokości 20.000,00 zł (suma kar wyniosła 27.350,00 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenia z załącznika 3 do u.t.d.: – lp. 6.3.6 brak okazanej w wykresówce przepisowych wpisów - imienia lub nazwiska kierowcy (kara w wysokości 150 zł) - miejsca lub daty końcowej używania wykresówki (kara w wysokości 4.350 zł); – lp. 6.3.9 udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – za każdy dzień (7.800 zł); – lp. 5.4.1 i 5.4.2 skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: o czas do jednej godziny (150 zł) i za każdą następną rozpoczętą godzinę (900 zł); – lp. 6.3.11 naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (4.000 zł); – lp. 6.3.12 naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd (3.500 zł); – lp. 6.3.7 nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień (1.500 zł); – lp. 6.2.1 nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (5.000 zł). Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że analiza zeznań kierowców i wyjaśnień strony nie daje podstaw do uznania, że wszystkie przejazdy bez kart kierowców związane były z poddaniem pojazdów próbom drogowym po wykonaniu napraw – z zeznań tych nie wynika, kto prowadził pojazdy w poszczególnych dniach. Wyjaśnienia strony również nie wskazały personalnie, kto prowadził pojazdy w poszczególnych dniach. Należałoby, zatem uznać, że przewoźnik nie wiedziałby, komu i w jakim celu powierzył pojazd. Organ stwierdził, że czasy dojazdu bądź powrotu kierowców do lub z pracy powinny zostać zarejestrowane wpisem manualnym w danych na karcie kierowcy lub odnotowane na rewersie wydruku w sposób przewidziany w art. 9 rozporządzenia 561/2006. W odniesieniu do naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - Ip.6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że w chwili stwierdzenia naruszenia obowiązywało rozporządzenie EWG 3821/85 jednakże w dniu 02.03.2016 r. zostało ono uchylone przez Rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1). Powyższe naruszenie regulował m.in. art. 15 rozporządzenia 3821/85. Aktualnie w/w naruszenie reguluje art. 34 rozporządzenia 165/2014. Organ odwoławczy również podniósł, iż poprzednia regulacja jest tożsama z nową. Nadto, późniejsze wyjaśnienia nie mogą zmienić wyniku kontroli w zakresie udostępnienia niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy podczas kontroli. Organ stwierdził również, że dni kalendarzowe należy uznać, jako dni działalności. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji przedstawił na wstępie podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji. Następnie stwierdził, że ustalenia faktyczne dokonane przez organy w kontrolowanej sprawie w odniesieniu do poszczególnych pozycji naruszeń wskazanych w załączniku nr 3, w ocenie WSA nie budzą wątpliwości. W wyniku przeprowadzonej kontroli, którą objęto dwudziestu pięciu zatrudnionych w przedsiębiorstwie skarżącego kierowców, na podstawie m.in. danych z karty kierowcy, danych cyfrowych, wykresówki lub innego dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu, danych z tachografów cyfrowych stwierdzono wskazane wyżej naruszenia, co odnotowano w protokole kontroli. Według Sądu I instancji bezsporne pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowego pozostaje to, że regulacje krajowe nie mogą być odczytywane w oderwaniu od regulacji unijnych i konieczne jest – przy obliczaniu terminu, w jakim podmiot wykonujący przewozy drogowe zobowiązany jest wczytać dane z karty kierowcy – uwzględnienie wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Jak przyjmuje się również w orzecznictwie sądów administracyjnych dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia 581/2010) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem 561/2006 (por. pkt 1 preambuły rozporządzenia 581/2010). Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe. Nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg zczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas, gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego organy Inspekcji Transportu Drogowego obowiązane są uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Wątpliwości co do tej kwestii nie pozostawiają opisane wyżej przepisy rozporządzenia 581/2010 (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie kontrolowanej sprawy nie budziło wątpliwości WSA, wbrew twierdzeniom skarżącego, że Główny Inspektor Transportu Drogowego sprostał wskazanemu obowiązkowi uwzględniając, przy wymierzeniu kary pieniężnej za naruszenie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Okoliczność ta bezsprzecznie wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdzie organ ten, w odniesieniu do poszczególnych kierowców uwzględnionych przy rozstrzyganiu wyszczególnił dni, w których skarżący wczytywał dane z ich karty kierowcy, podając jednocześnie, które z tych czynności zostały dokonane z przekroczeniem powyższego terminu – z uwagi na upływ zbyt dużej liczby (28) dni zarejestrowanej działalności. Skarżący zasadnie podniósł, że należy uwzględnić tylko te dni, które odnoszą się do dni pracy i rejestracji aktywności kierowcy. Wprawdzie organ ten nie przedstawił szczegółowo swoich obliczeń, nie precyzując zwłaszcza, dlaczego konkretne dni pomiędzy kolejnymi wczytaniami z karty danego kierowcy uznał za dni zarejestrowanej działalności, jednakże nawet, gdyby przyjąć, że dopuścił się z tego powodu naruszenia art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.), nie sposób uznać, aby w okolicznościach rozpatrywanej sprawy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Zdaniem Sądu I instancji, organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia należało zakwalifikować, jako wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d naruszenia skutkujące nałożeniem kary. Jednocześnie, w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń, zdaniem WSA, organy również prawidłowo oceniły, że nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec skarżącego regulacji art. 92b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 u.t.d. Organy zasadnie stwierdziły, że skarżący nie wykazał prawidłowej organizacji i wykonywania przewozów z zachowaniem norm czasu pracy kierowców. W zakresie kwestionowanego naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., strona nie okazała w trakcie dokonywanej kontroli danych cyfrowych, wykresówki lub innego dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu przez konkretnych kierowców i w okresach wskazanych precyzyjnie w decyzji organu II instancji. Bez znaczenia dla konieczności nałożenia kary za powyższe naruszenie jest to, dlaczego strona nie okazała tych danych w trakcie kontroli. Nie jest, bowiem badany w przedmiotowym postępowaniu stopień zawinienia strony w kwestii nieokazania powyższych danych. Sąd I instancji zgodził się z organem odwoławczy, że wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną. Podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarcza wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych. WSA przyznać rację organom, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W ocenie Sądu I instancji, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując jednocześnie wszechstronnej oceny zebranego w toku kontroli materiału dowodowego, który legł u podstaw zaskarżonych decyzji. Ponadto, stanowisko wyrażone w decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego, WSA, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc: 1. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie: Na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi ewentualnie: Na podstawie art. 189 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania administracyjnego; 2. Zasądzenie zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych; 3. Zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) naruszenie art. 92a ust. 1, 3, 6 i 7 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. - Lp. 6.3.11 (obowiązek wczytywania danych z karty kierowcy), Lp. 6.3.12 (obowiązek wczytywania danych z urządzenia rejestrującego), w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, polegające na mylnym przyjęciu, iż organy kontrolne prawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie nałożenia kary pieniężnej za nieterminowe pobranie danych z kart kierowców oraz danych z tachografów zainstalowanych w użytkowanych przez skarżącego pojazdach, 2) naruszenie akapitu trzeciego (3) preambuły Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, przy ocenie prawidłowości częstotliwości wczytywania danych z kart kierowców i tachografów i w efekcie nałożenie kar za nieterminowe wczytania danych z kart kierowców oraz danych z tachografów zainstalowanych w użytkowanych przez skarżącego pojazdach, 3) naruszenie art. 92a ust. 1, 3, 6 i 7 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. - Lp. 6.2.1 (nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi) oraz Lp. 6.3.7 (nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień), w zw. z art. 3 oraz art. 13 rozporządzenia (WE) z dnia 15 marca 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 w zw. z art. 3 rozporządzenia (WE) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, polegające na mylnym przyjęciu, iż przewozy wykonywane przez pojazd [...] na dystansach 171, 169 oraz 175 kilometrów o nieudokumentowanym przebiegu nie zostały przebyte w ramach przewozu wyłączonego spod reżimu rozporządzenia (WE) 561/2006 i podlegały obowiązkowi rejestrowania, 4) naruszenie art. 92a ust. 1, 3, 6 i 7 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. - Lp. 6.3.9 (udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień) w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, polegające na mylnym przyjęciu, iż skarżący udostępnił niepełne dane podczas kontroli, 5) naruszenie art. 92a ust. 1, 3, 6 i 7 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. - Lp. 6.3.6 (brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów; imienia i nazwiska kierowcy, miejsca lub daty końcowej używania wykresówki), Lp. 5.4.1 i 5.4.2 (o czas do jednej godziny, za każdą rozpoczętą godzinę), w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, polegające na mylnym przyjęciu, iż organy kontrolne prawidłowo ustaliły stan faktyczny, 6) naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy i nieumorzenie postępowania, podczas gdy postępowanie wszczęte w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. na skarżącego, powinno zostać umorzone, ponieważ od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a zarzucam zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a., przez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi w sytuacji gdy organy administracji I i II instancji naruszyły prawo materialne w zakresie wskazanym w punkcie I, 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji obu instancji naruszyły procedurę administracyjną, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, co spowodowało niezakwestionowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnych wyliczeń sporządzonych przez organy I i II instancji, które doprowadziły do uznania takiego stanu faktycznego za naruszenie, a który przy prawidłowej i zgodnej ze sztuką analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ocenie tegoż materiału w oparciu o przepisy rozporządzenia 3821/85, nie powinno zostać uznane za naruszenie stanowiące podstawę do nałożenia kary pieniężnej na skarżącego, 3) art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego, mimo że w związku z przedawnieniem karalności naruszenia, WSA powinien stwierdzić podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego i je umorzyć, 4) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przez WSA obranego stanu faktycznego oraz przyjętego rozstrzygnięcia, mimo że uzasadnienie orzeczenia sądu pierwszej instancji powinno zawierać ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji, w szczególności poprzez fakt, że organy nie wyjaśniły dlaczego wszystkie kolejne dni kalendarzowe pomiędzy wczytaniami danych uznały za dni rejestrowanej aktywności danego kierowcy, a mimo to WSA stwierdził, że organ I i II instancji ustalając liczbę dni w związku z karą za nieterminowe pobranie danych z kart kierowców oraz danych z tachografów, brał pod uwagę jedynie dni faktycznego wykonywania działalności i aktywności kierowcy, podczas gdy w rzeczywistości nie wszystkie dni kalendarzowe można zaliczyć jako dni faktycznego wykonywania działalności, liczące się do ustalania okresu wczytywania danych z kart kierowców i tachografów, co niewątpliwie miało wpływ na treść wydanych decyzji i wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach, której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega, więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest, bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny, wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Skarga ta, oparta na obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych, nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego i procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut prawa procesowego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (tak np. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014r., II GSK 1597/12, Lex nr 1495105). Zarzut zawarty w pkt II.3) petitum skargi kasacyjnej bezpośrednio wiąże się z zarzutem podniesionym w pkt I.6) petitum skargi kasacyjnej, dlatego należy odnieść się do nich łącznie. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Przepis ten stanowi negatywną przesłankę do prowadzenia postępowania, która nie zaktualizowała się w rozpoznawanej sprawie w związku z tym, że datę sporządzenia protokołu kontroli to jest dzień 27 marca 2015 r. przyjąć należy jako datę ustalenia naruszenia przez skarżącego przepisów u.t.d., natomiast decyzja ostateczna, kończąca postępowanie administracyjne w sprawie wydana została dnia [...] maja 2015 r. Decyzja ta była, więc wydana ponad wszelką wątpliwość przed upływem określonego w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. terminu od ujawnienia naruszeń powodujących nałożenie kary, czego nie kwestionuje sam skarżący uznając, że ujawnienie nastąpiło w protokole z kontroli. Wbrew stanowisku skarżącego przepisy ustawy o transporcie drogowym nie regulują postępowania przed sądami administracyjnymi. Postępowanie to uregulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 tej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd może uwzględnić skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; Może też stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Z zestawienia powołanych przepisów wynika w sposób oczywisty, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kar na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nie ma, więc zastosowania do niego art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Oczywiście sądy administracyjne kontrolując działalność administracji publicznej badają, czy organy te stosują właściwie prawo. I tak było w przedmiotowej sprawie. Sąd I instancji nie mógł stwierdzić naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, bowiem jego decyzja objęta skargą do WSA została wydana przed upływem terminu, o jakim mowa w tym przepisie i zakończyła postępowanie administracyjne w sprawie. Nie naruszył, więc Sąd I instancji przepisu art. 92c ust.1 pkt 3 u.t.d. bezpośrednio, bo przepisu tego nie stosował, prawidłowo też nie dopatrzył się w działaniach organu naruszenia tego przepisu. Czyni to pozbawionymi usprawiedliwionych podstaw wyżej wskazane zarzuty skargi kasacyjnej, gdyż wszystkie one przy próbie sformułowania zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, nawiązują do naruszenia art. 92c ust.1 pkt 3 u.t.d. Za nieusprawiedliwione należy uznać zarzut sformułowany w pkt II.4) petitum skargi kasacyjnej. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Ponadto wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć polemice ani z ustaleniami stanu faktycznego, ani z oceną prawną wyrażoną w wyroki. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji wyraźnie wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że przy obliczaniu terminu, w jakim podmiot wykonujący przewozy drogowe zobowiązany jest wczytać dane z karty kierowcy, uwzględnia wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia 581/2010) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem 561/2006. Dlatego organy obowiązane są uwzględniać w toku prowadzonej kontrolni jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że organ w rozpoznawanej sprawie nie przedstawił szczegółowo swoich obliczeń, nie sprecyzował zwłaszcza, dlaczego konkretne dni pomiędzy kolejnymi wczytaniami z karty danego kierowcy uznał za dni zarejestrowanej działalności, jednakże brak ten nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nawet przy przyjęciu, iż organ naruszył z tego powodu art. 107 § 3 k.p.a., którego naruszenie skarżący zarzucił w pkt II.4) petitum skargi kasacyjnej. Podkreślić, bowiem należy, że suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli wyniosła 27 350 zł. Nawet w przypadku gdyby uznać za skarżącym, że organ analizując zestawienia zaświadczeń kierowców nie uwzględnił, iż kierowcy [...] i [...] przebywali na urlopie i nie istniał wówczas obowiązek rejestrowania ich aktywności, a co za tym idzie nie został naruszony obowiązek wczytywania danych z karty kierowcy, to wskazane uchybienie nie wpłynęło na prawidłowość zaskarżonej decyzji. W takim, bowiem przypadku suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli winna zostać obniżona, ale w dalszym ciągu byłaby ona wyższa od maksymalnej kary jaką organ mógł wymierzyć za stwierdzone naruszenia w oparciu o przepis art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d., gdyż za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy (Lp. 6.3.11) skarżącemu określono karę w wysokości 4000 zł. W związku z powyższym za niezasadne uznać należy również zarzuty zawarte w pkt I.1) i 2) petitum skargi kasacyjnej. Przy czym odnosząc się jeszcze do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 1, 3, 6 i 7 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. 6.3.12 (obowiązek wczytywania danych z urządzenia rejestrującego), w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie zawartego w pkt I.1) petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach skarżący kasacyjnie wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Naczelny Sąd Administracyjny, jak już zaakcentowano powyżej, nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Jedynie w sytuacji, gdy uzasadnienie skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Odnosząc powyższe uwagi do omawianego zarzutu zauważyć należy, że w zarzucie tym skarżący poprzestał jedynie na powołaniu przepisów u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do tej ustawy i przepisów p.p.s.a., bez wskazania, na czym polega - zdaniem skarżącego – "błędna wykładnia" i "niewłaściwe zastosowanie" powołanych przepisów prawa materialnego przez WSA w Poznaniu, a także, jaka powinna być wykładnia właściwa i jaki sposób ich stosowania jest w ocenie skarżącego prawidłowy. Odpowiedzi tej nie udziela również uzasadnienie skargi kasacyjnej, którego brak odnośnie tego zarzutu. Niespełnienie tych wymogów czyni postawiony zarzut wadliwym. Nie jest także zasadny zarzut podniesiony w pkt II.2) petitum skargi kasacyjnej. Jak trafnie ocienił Sąd I instancji organy zbadały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując jednocześnie wszechstronnej oceny zebranego w toku kontroli materiału dowodowego, który legł u podstaw zaskarżonych decyzji. Ponadto, stanowisko wskazane w decyzjach, uzasadnione w sposób odpowiadający normie określonej w art. 107 § 3 k.p.a., nie daje podstaw do ich wyeliminowania z obiegu prawnego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenie (WE) nr 561/2006 czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony, jako odpoczynek lub przerwa, chyba, że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki. W myśl zaś art. 9 ust. 3 rozporządzenie (WE) nr 561/2006 czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako "inna praca". Skoro z niekwestionowanych ustaleń organów wynika, że na terytorium Austrii jak również Czech i Szwecji nie znajduje się baza przedsiębiorstwa czy też miejsce zamieszkania kierowców to rację należy przyznać organom, że przejazd każdego kierowcy z Polski do pojazdu znajdującego się we wskazanych państwach powinien być rejestrowany w sposób przewidziany w art. 9 rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Brak spełnienia tego obowiązku nie może być usprawiedliwiany i wyjaśniany zeznaniami kierowców, czy też skarżącego. Dlatego podnoszona przez skarżącego okoliczność nieprzesłuchania kierowców w stosunku, do których stwierdzono zaistnienie naruszenia określonego pod Lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d., nie jest trafny. Odnosząc się do zarzutów zawartych w pkt I.4) i 5) petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że tak samo jak w przypadku zarzutu naruszenia art. 92a ust. 1, 3, 6 i 7 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. 6.3.12 (obowiązek wczytywania danych z urządzenia rejestrującego), w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., skarżący poprzestał jedynie na powołaniu przepisów u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do tej ustawy i przepisów p.p.s.a., bez wskazania, na czym polega - jego zdaniem – "błędną wykładnię" i "niewłaściwe zastosowanie" powołanych przepisów prawa materialnego przez WSA w Poznaniu, a także jaka powinna być wykładnia właściwa i jaki sposób ich stosowania jest w ocenie skarżącego prawidłowy. Dlatego uwagi poczynione do wyżej wskazanego zarzutu w pełni odnoszą się do zarzutów z pkt I.4) i 5) petitum skargi kasacyjnej i nie ma konieczności ich powtarzania. Ponadto analiza tych zarzutów prowadzi do wniosku, że skarżący podważa w nich prawidłowość ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Skarżący zauważył, bowiem, że naruszenie wskazanych w tych zarzutach przepisów polegało na błędnej ocenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji. Tak określona forma naruszenia prawa nie spełnia jednak ustawowego kryterium sformułowania zarzutu kasacyjnego błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwego zastosowania tego prawa, o którym stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W związku z powyższym podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA dominuje stanowisko wskazujące na to, że ustalenia faktyczne sprawy nie mogą być zwalczane zarzutem naruszenia prawa materialnego i dotyczy to zarówno błędnej wykładni jak niewłaściwego zastosowania przepisów materialno- prawnych (wyrok NSA z 29.11.2011 r. I OSK 2068/10, wyrok NSA z 17.11.2011 r II GSK 1169/10). Dlatego też zarzuty te nie można uznać za skuteczne. W pkt I.3) petitum skargi kasacyjnej skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 92a ust. 1, 3, 6 i 7 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. - Lp. 6.2.1 (nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi) oraz Lp. 6.3.7 (nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień), w zw. z art. 3 oraz art. 13 rozporządzenia (WE) z dnia 15 marca 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 w zw. z art. 3 rozporządzenia (WE) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, polegające na mylnym przyjęciu, iż przewozy wykonywane przez pojazd [...] na dystansach 171, 169 oraz 175 kilometrów o nieudokumentowanym przebiegu nie zostały przebyte w ramach przewozu wyłączonego spod reżimu rozporządzenia (WE) 561/2006 i podlegały obowiązkowi rejestrowania. Dokonując oceny tak sformułowanego zarzutu, po pierwsze wskazać należy, że zarzut ten jest wadliwie skonstruowany. Skarżący podniósł zarzut naruszenia między innymi art. 3 oraz art. 13 rozporządzenia (WE) 561/2006 w zw. z art. 3 rozporządzenia (WE) 3821/85, przy czym przepis art. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 składa się z 10 punktów, zaś art. 13 tegoż rozporządzenia składa się z 15 punktów, a jeden z nich z 2 akapitów, natomiast przepis art. 3 rozporządzenia (WE) 3821/85 składa się z 4 ustępów, a w skardze kasacyjnej nie sprecyzowano, której jednostki systematycznej wskazanych artykułów dotyczy podniesiony zarzut, do czego był zobowiązany na mocy art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem w skardze kasacyjnej należy przytoczyć m.in. podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, działając, jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez, co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Przy tym przytoczenie podstaw kasacyjnych nie może ograniczać się do powtórzenia treści art. 174 (por. np. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., FSK 159/04). A zatem koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu, punktu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe. W szczególności nie można się ograniczać do stwierdzenia, że sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub że naruszył przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Formułując taki zarzut, należy określić przez wskazanie jednostki systematycznej aktu normatywnego, w którym został zawarty dany przepis, jaki konkretny przepis prawa został naruszony. Przy tym, jeżeli przepis, którego zarzut dotyczy, zawiera kilka czy kilkanaście unormowań (norm prawnych) – jak np. przywołane w skardze kasacyjnej artykuły – to trzeba wyraźnie zaznaczyć, która z tych norm została naruszona. Ogólnikowe powołanie się na taki artykuł stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi, ponieważ nie można w takim wypadku ustalić granic zaskarżenia. Uchybienie to może spowodować nieuwzględnienie zgłoszonego zarzutu. Po drugie, w omawianym zarzucie zarzucił naruszenie art. 92a ust. 1, 3, 6 i 7 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. - Lp. 6.2.1 (nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi) poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, polegające na mylnym przyjęciu, iż przewozy wykonywane przez pojazd [...] na dystansach 171, 169 oraz 175 kilometrów o nieudokumentowanym przebiegu nie zostały przebyte w ramach przewozu wyłączonego spod reżimu rozporządzenia (WE) 561/2006 i podlegały obowiązkowi rejestrowania. W związku z tym podkreślić należy, że kara nałożona przez organ w oparciu o Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. nie dotyczyła pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Jak jednoznacznie wynika z akt sprawy kara nałożona na skarżącego za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi dotyczyła przejazdy pojazdami o numerach rejestracyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Po trzecie, analiza wykresówek [...] dała organom podstawę do stwierdzenia, że brak jest udokumentowania w postaci wykresówki, użytkowania pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na dystansie 171, 169 i 175 km (w okresach szczegółowo opisanych w decyzjach), co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 500 zł za każde dzień. Należy zgodzić się, że profesjonalny przewoźnik posiada obowiązek prowadzenia dokumentacji w zakresie wykonywania przejazdów pojazdami wykorzystywanymi na cele prowadzonej działalności. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że może on wykonywać wielokilometrowe nieudokumentowane przejazdy pojazdem używanym do przewozu osób lub towarów. Skoro podczas kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżący nie okazał wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień, odnoszące się do przejazdów wyżej wskazanym, organ prawidłowo określił naruszenie i w związku z powyższym na podstawie ustawy o transporcie drogowym zasadnie wymierzył karę pieniężną. Mając powyższe uwagi na względzie, zarzut zawarty w pkt I.3) petitum skargi kasacyjnej, również okazał się niezasadnym. Skarżący w pkt II.1) petitum skargi kasacyjnej powiązał zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., przejawiający się w ich niezastosowaniu i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy organy administracji I i II instancji naruszyły prawo materialne w zakresie wskazanym w punkcie I. Przepisy art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. są przepisami "wynikowym" regulującym jedynie sposób rozstrzygnięcia skargi, dlatego nie mogą być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej. Przepisy te kształtują zakres orzekania w odniesieniu do skarg na decyzje administracyjne oraz postanowienia. Dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia tych przepisów niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów proceduralnych, czy też prawa materialnego, którym Sąd uchybił. Wymienione wyżej przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd, co do ustalenia podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu albo oddalenia skargi Sąd I instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Dopiero, bowiem naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego może doprowadzić do konieczności uwzględnienia skargi. Ocena, czy oddalenie skargi jest wadliwe i stanowi naruszenie art. 145 § 1 p.p.s.a. – przez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. – przez jego błędne zastosowanie, możliwa jest, zatem wtedy, gdy zostanie wykazane naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego, jednak w skardze kasacyjnej tego nie uczyniono. Skarżący nie zdołał wykazać trafności zarzutów podniesionych w pkt I. petitum skargi kasacyjnej, dlatego omawiany zarzut jest niezasadny. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny, zasądzając na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 2700 zł, uwzględnił to, że pełnomocnik organu, który nie występował wcześniej w sprawie, był obecny na rozprawie i nie sporządził odpowiedzi na skargę kasacyjną.