II SA/Gd 524/09

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 21 września 2009r.na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lipca 2009r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 17 września 2009r. S. M. zwrócił się o zwolnienie z kosztów sądowych. Wskazał, iż jest bezrobotny, z prawem do zasiłku w wysokości 495 zł. Żona otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1100 zł miesięcznie. Na utrzymaniu pozostaje córka z własnym dzieckiem oraz 16 letni syn. Z osiąganych dochodów ledwie są w stanie uiszczać bieżące należności i zakupywać niezbędne do życia środki. Stosownie do treści art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 246 § 3 ustawy – ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga nadto złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww. Mając na względzie fakt, że wniosek dotyczy jedynie zwolnienia z kosztów sądowych, Sąd rozważał tylko, czy spełnione zostały wyżej wymienione przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku PPF, a przede wszystkim uwzględniając wysokość dochodów uzyskiwanych przez pięcioosobową rodzinę, Sąd uznał, iż S. M. nie ma realnych możliwości finansowych pozwalających na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wobec powyższego, Sąd podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.