II GZ 853/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. Ch. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 1 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 553/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Ch. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej za rok 2013 w pomniejszonej wysokości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE UZASDNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z 1 września 2015 r. (sygn., akt III SA/Wr 553/15), oddalił wniosek K. C., o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., z [...] maja 2015 r., Nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej oraz przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2013 w pomniejszonej wysokości. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: Skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] maja 2015 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego to wniosku w żaden sposób nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek uznając, że skarżąca nie odwołała się do żadnej z przesłanek uprawniających do zastosowania tego rodzaju ochrony i w ogóle nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. WSA zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, przede wszystkim dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 1 września 2015 r. zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca podkreśliła, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany był do organu, który go nie rozpoznał. Natomiast rozpoznanie tego wniosku przez WSA było możliwe dopiero po uprzednim wezwaniu do wypowiedzenia się, czy popiera wniosek przed sądem, a jeśli tak to do uzupełnienia wniosku o powołanie się na przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Składając wniosek skarżąca nie powołała się na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. W petitum skargi K. C. wyraziła jedynie żądanie, nie uzasadniając go jednak w żaden sposób oraz nie przytaczając żadnych okoliczności i dokumentów na jego poparcie. Niewątpliwie uzasadniało to oddalenie wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Również ogólnikowe zażalenie nie pozwoliło ocenić, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się natomiast do podniesionej w zażaleniu okoliczności, że wniosek skarżącej zawarty w skardze w istocie skierowany był do organu (por. art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), i w związku z tym nie musiał zawierać żadnego uzasadnienia, stwierdzić należy, że z treści skargi nie wynika, by żądanie udzielenia ochrony tymczasowej było skierowane do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. Mając na uwadze, że skargę wnosi się do sądu administracyjnego to adresatem wszelkich żądań w niej zawartych (w tym i wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji) jest ten sąd. Wnoszenie skargi, zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., za pośrednictwem organu, nie oznacza, że wnioski procesowe w niej zawarte powinny być załatwione przez ten organ. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.