II GZ 453/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 844/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. U. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 6 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" UZASADNIENIE A. U. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 6 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem. We wniosku skarżący podniósł, że egzekucja należności wynikającej z zaskarżonej decyzji spowoduje zagrożenie dla jego sytuacji materialnej. Skarżący podał, że z powodu złych wyników finansowych zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, zaś kwoty otrzymane ze sprzedaży majątku przeznaczył na spłatę długów i zobowiązań. Skarżący wyjaśnił, że pracuje jako kierowca i osiąga dochód w średniej wysokości około 1450 zł miesięcznie, dlatego nie ma możliwości uregulowania należności pieniężnych objętych decyzjami. Ponadto skarżący zakwestionował zgodność kary pieniężnej z przepisami prawa i stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi mu obronę przed nakładaniem kolejnych kar pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 5 września 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 844/12 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu pierwszej instancji przytoczone we wniosku okoliczności są ogólne i nie wskazują na prawdopodobieństwo powstania znacznej szkody w majątku skarżącego. Sąd podkreślił, że oszacowanie negatywnych skutków wykonania decyzji może być dokonane wyłącznie w oparciu o szczegółowe dane o stanie majątkowym wnioskodawcy, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach oraz ponoszonych wydatkach. Subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji nie uzasadnia dostatecznie wstrzymania wykonania tego aktu. A. U. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) przez błędną wykładnię oraz nierozpatrzenie informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej podanych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wyjaśnił że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu zatrudnienia w zagranicznej firmie transportowej na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego i osiąga miesięcznie dochód wynoszący średnio 1454,33 zł. W związku z tym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. Wykazanie wystąpienia tych przesłanek jest obowiązkiem wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że skarżący nie wykazał przesłanek pozwalających przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jego majątku w związku z egzekucją kary pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji. Skarżący, jak zauważył Sąd pierwszej instancji, nie podał we wniosku szczegółowych danych dotyczących jego aktualnej sytuacji majątkowej (na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji) lecz podniósł jedynie, że obecnie osiąga miesięczny dochód wysokości 1454 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę na stanowisku kierowcy w zagranicznym przedsiębiorstwie transportowym. Skarżący nie przedstawił jednak żadnego dokumentu w postaci umowy o pracę, umowy zlecenia lub innego dokumentu, który potwierdzałby podaną we wniosku wysokość uzyskiwanego dochodu. Twierdzenia strony zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny bowiem zostać uprawdopodobnione poprzez przedłożenie konkretnych dokumentów źródłowych lub wyliczeń. Tymczasem skarżący przedstawił jedynie dane odnoszące się do jego sytuacji finansowej za 2011 r. i dołączył do wniosku kopię zeznania podatkowego o wysokości osiągniętego dochodu za 2011 r., informację o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej., informację o wysokości dochodów z zagranicy i zapłaconym podatku w 2011 r. oraz kopię wyciągu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej potwierdzającą zaprzestanie działalności gospodarczej w dniu 30 grudnia 2011 r. Wymienione informacje nie odzwierciedlają jednak sytuacji ekonomicznej skarżącego na dzień złożenia wniosku. Sąd pierwszej instancji nie dysponując żadnymi dokumentami dotyczącymi aktualnego stanu majątkowego skarżącego nie mógł zatem ocenić ryzyka powstania negatywnych skutków finansowych związanych z egzekucją należności pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji. Na marginesie dodać należy, że subiektywne przeświadczenie skarżącego o braku podstaw prawnych do wydania zaskarżonego aktu nie jest przesłanką wstrzymania wykonania tego aktu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wspomniano wyżej przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności i dlatego inne kryteria niż wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mogą stanowić podstawy do zastosowania przez sąd tej instytucji procesowej. Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.