II OSK 3852/19

SENTENCJA Dnia 17 listopada 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2719/18 w sprawie ze skargi D. P. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia wizy krajowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2719/18, oddalił skargę obywatela Nepalu D. P. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] sierpnia 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] czerwca 2018 r. o cofnięciu skarżącemu wizy krajowej. Z uzasadnienia zaskarżonej przed Sądem pierwszej instancji decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej wynika, że w postępowaniu administracyjnym ustalono, iż skarżący przekroczył polską granicę na podstawie wizy krajowej ważnej od 10 kwietnia 2018 r. do 9 kwietnia 2019 r. wydanej w celu wykonywania pracy na podstawie zezwolenia ważnego od 26 lutego 2018 r. do 25 lutego 2019 r. na rzecz [...] Sp. z o.o. w W., lecz wskazany pracodawca w czasie, gdy skarżący był już na terytorium Polski oświadczył, że nie będzie skarżącego zatrudniał. W tej sytuacji uznano, że po wydaniu wizy powstała okoliczność uzasadniająca odmowę jej wydania, mianowicie cudzoziemiec nie uzasadnił celu i warunków pobytu w Polsce, co w myśl art. 90 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach uzasadnia cofnięcie wizy. Sąd pierwszej instancji, jak wynika z zaskarżonego wyroku, zaakceptował ustalenia organu administracji i ich prawną ocenę. W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez przyjęcie, że rezygnacja przez podmiot powierzający pracę z zatrudnienia skarżącego skutkuje obowiązkiem cofnięcia cudzoziemcowi wizy krajowej, mimo że cel pobytu się nie zmienił, gdyż skarżący zamierzał świadczyć pracę na rzecz innego podmiotu, mianowicie [...], - art. 90 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rezygnacja przez podmiot powierzający pracę z zatrudnienia cudzoziemca skutkuje obowiązkiem cofnięcia wizy krajowej, mimo że cel pobytu cudzoziemca nie zmienił się, gdyż zamierzał świadczyć pracę na rzecz innego podmiotu mianowicie [...]. Uzasadniając skargę kasacyjną podniesiono, że po przekroczeniu polskiej granicy skarżący dowiedział się, że dotychczasowy pracodawca zrezygnował z jego zatrudnienia, jednakże znalazł nową pracę i 27 czerwca 2018 r. uzyskał zezwolenie na pracę u [...]. Do skargi kasacyjnej dołączył wskazane zezwolenie, z którego wynikało, że jest ono ważne w okresie od 1 lipca 2018 r. do 30 czerwca 2019 r. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zwrot kosztów postępowania i złożono wniosek o przeprowadzenie rozprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustalenia organu odwoławczego, według którego skarżący otrzymał wizę w celu wykonywania pracy. Zatem, wykonywanie w Polsce pracy uzasadniało cel pobytu skarżącego w Polsce. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano także ustalenia, że po przekroczeniu polskiej granicy okazało się, iż skarżący nie będzie wykonywał pracy, gdyż pracodawca, u którego miał pracować zrezygnował z jego zatrudnienia. Oznacza to, że po wydaniu skarżącemu wizy krajowej w celu wykonywania pracy ustał cel uzasadniający pobyt skarżącego w Polsce. Zatem, po wydaniu skarżącemu wizy krajowej powstała okoliczność, która uzasadniała odmowę wydania mu wizy krajowej. Zgodnie bowiem z art. 65 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm.) cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy krajowej m.in. wtedy, gdy nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu. W ocenie NSA skarżący mógłby nadal uzasadniać cel swojego pobytu zgodnie z celem, który był podstawą wydania mu wizy krajowej, gdyby po utracie planowanego zatrudnienia podjął na podstawie zezwolenia na pracę pracę u innego pracodawcy. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie twierdzi się, że skarżący po przyjeździe do Polski i utracie planowanego zatrudnienia podjął pracę u innego pracodawcy. Twierdzi się jedynie, że otrzymał zezwolenie na pracę u innego pracodawcy. Skarga kasacyjna jest lakonicznie uzasadniona natomiast w podstawach kasacyjnych dwukrotnie stwierdza się, że skarżący "zamierzał (..) świadczyć pracę na rzecz nowego podmiotu". Jest to o tyle istotne, że zezwolenie na pracę u innego podmiotu skarżący uzyskał 27 czerwca 2018 r., a więc jeszcze w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia mu wizy krajowej, ale o tym fakcie nie powiadomił organu odwoławczego, zaś przed sądem administracyjnym fakt ten powołał dopiero w skardze kasacyjnej. W związku z tym z faktu posiadania przez skarżącego zezwolenia na pracę nie można domniemywać, że jeszcze w trakcie trwania postępowania administracyjnego rzeczywiście pracę zgodną z zezwoleniem wykonywał. Skarżący zatem nie wykazał, aby w miejsce pracy, którą planował i która była podstawą wydania mu wizy krajowej, po przyjeździe do Polski podjął inną pracę, która też uzasadniałaby cel jego pobytu w Polsce. Tym samym skarżący w skardze kasacyjnej nie podważył stanowiska organu administracji, zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, według którego po wydaniu skarżącemu wizy krajowej powstały okoliczności uzasadniające odmowę wydania mu takiej wizy, mianowicie brak było uzasadnienia celu jego pobytu w Polsce, co stosownie do art. 90 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach stanowiło podstawę cofnięcia skarżącemu wizy krajowej. Odnosząc się bardziej szczegółowo do przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych zauważyć należy, że nie powołano w nich art. 65 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach. Jest to o tyle istotne, że przepis ten był wraz z art. 90 ust. 1 powołanej ustawy bezpośrednią podstawą zaskarżonej przed Sądem pierwszej instancji decyzji. W ślad za tym brakiem poszło pominięcie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji odnoszącej się do tego przepisu, a więc argumentacji dotyczącej uzasadnienia celu pobytu skarżącego w Polsce w sytuacji, w której pierwotny cel pobytu odpadł. Na marginesie należy też zauważyć, że w jednej z podstaw kasacyjnych przytoczono art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który w rozpoznawanej sprawie nie ma żadnego zastosowania, gdyż dotyczy skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Ta pomyłka jest jednak oczywistym błędem, a nie błędem merytorycznym, jakim było pominięcie art. 65 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach i w konsekwencji brak przekonującej argumentacji odnoszącej się do sposobu zastosowania tego istotnego w sprawie przepisu. Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. W związku z tym NSA skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił. Wobec tego, że obie strony postępowania zgodziły się na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (pisma z 2 września 2020 r.) NSA na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. poz. 1842 ze zm.) rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.