V SA/Wa 17/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Marek Krawczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) października 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę. UZASADNIENIE UZASADNIIENIE Przedmiotem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi M. Z. jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] października 2019 r. nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek. Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Skarżąca złożyła wniosek o umorzenie należności z tytułu składek. Wskazała w nim, że od ponad 23 lat prowadzi działalność gospodarczą i obecnie zatrudnia 62 pracowników. Poinformowała, że w wyniku przeprowadzonej przez ZUS kontroli zakwestionowano prawidłowość odprowadzania składek wobec niektórych zatrudnionych pracowników. Nadmieniła, że dwukrotnie składała odwołania od wydanych decyzji, jednakże Sąd Okręgowy [...] i Sąd Apelacyjny w W. prawomocnymi wyrokami potwierdzały konieczność odprowadzania składek wobec pracowników wskazanych w decyzjach. Podała, że odprowadzała do Urzędu Skarbowego podatek nie pomniejszony o składkę zdrowotną. Ponadto zaznaczyła, że zadłużenie dotyczy okresu przedawnionego. Wykazała, że posiada wierzytelności na kwotę około 711.145,00 zł. Decyzją z [...] września 2019 r. Zakład odmówił wszczęcia postępowania w zakresie, w jakim wniosek dotyczył osób zgłaszanych do ubezpieczeń w części finansowanej przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek oraz za pracowników w części finansowanej przez płatnika. Skarżąca wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w tym zakresie. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] października 2019 r. organ natomiast odmówił umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej jednocześnie płatnikiem składek, należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika składek oraz odsetek za zwłokę od należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych w łącznej kwocie 768.084,10 zł oraz z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 17.751,36 zł. Zakład na wstępie stwierdził, że terminu przedawnienia zaległości za okres od stycznia 2011 r. do października 2012 r. uległ zawieszeniu z uwagi na wydane przez Zakład decyzje za pracowników oraz wszczęcie kontroli [...] września 2013 r. i trwał do wyroku sądu, tj. do 21 grudnia 2016 r. Na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie organ stwierdził, że skarżąca nadal prowadzi działalność gospodarczą, z której w okresie od stycznia 2019 r. do czerwca 2019 r. osiągnęła przychody w wysokości 1.741.381,89 zł, koszty 1.661.140,00 zł co daje dochód 80.241,89 zł, tj. 13.373,65 zł miesięcznie. Skarżąca pobiera świadczenie emerytalne w kwocie 1.800,93 zł brutto, z którego dokonywane są potrącenia egzekucyjne w wysokości 450,23 zł. Do wypłaty przekazywana jest kwota 1.050,62 zł. Skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Ponosi stałe miesięczne wydatki z tytułu opłaty za czynsz w wysokości 250,00 zł, opłat eksploatacyjnych w kwocie 470,00 zł oraz kosztów leczenia na kwotę 50,00 zł. Wykazała, że posiada liczne zobowiązania pieniężne, w tym z tytułu podatków w wysokości 15.400,00 zł oraz z tytułu kredytów w łącznej kwocie 1.412.016,89 zł. Powyższe zobowiązania spłaca – jak deklaruje - miesięcznie w kwocie po 25.809,93 zł. Zakład ustalił, że skarżąca jest właścicielem dwóch nieruchomości gruntowych: - o pow. 477 m2 (działka zabudowana), nr [...], - o pow. 4,16 ha (grunty orne), nr [...], na której Zakład dokonał zabezpieczenia należności. Ponadto posiada 16 pojazdów, a na sześciu z nich Zakład dokonał zastawu. Stwierdził również, iż ewentualne umorzenie należności z tytułu składek mogłoby stanowić pomoc de minimis. Organ rozpatrzył wniosek skarżącej w oparciu o wszystkie przepisy prawne mogące mieć zastosowanie w sprawie, tj.: art. 28 ust. 3 i 3a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Stwierdził, że w stosunku do skarżącej nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne. W związku z tym przesłanki, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4 i 4b u.s.u.s., nie zachodzą w powyższej sprawie. Z przyczyn oczywistych, nie ma również zastosowania art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. Zadłużenie skarżącej jest wyższe niż kwota kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Oznacza to, że przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt. 4a u.s.u.s również w tej sytuacji nie ma zastosowania. Wyjaśnił również, iż zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek nieopłacone w terminie podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej. Zaległości figurujące na koncie skarżącej są objęte postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym przez Dyrektora [...] Oddziału ZUS w W. W ramach egzekucji dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego skarżącej. Na przestrzeni ostatnich 6 miesięcy wyegzekwowano kwotę 3.566,84 zł. Nie wyczerpano jeszcze okresu dochodzenia należności. Z tego względu zdaniem organu nie można stwierdzić, aby okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 3, 5 lub 6 ustawy o s.u.s., zaistniały w jej przypadku. Podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego lub komornik sądowy nie stwierdzili braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. W związku z powyższym organ stwierdził, że nie można uznać należności jako całkowicie nieściągalne i umorzyć ich w oparciu o art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Następnie dokonał analiz w oparciu o art. 28 ust. 3a u.s.u.s i wydanym na tej podstawie rozporządzeniu (w tym § 3 ust. 1 tego rozporządzenia) Zdaniem organu nie można stwierdzić, że w sprawie występuje sytuacja, która wyczerpuje znamiona ubóstwa i ma charakter trwały. Wskazał, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, z której w okresie od stycznia 2019 r. do czerwca 2019 r. osiągnęła dochód 13.373,65 zł średniomiesięcznie. Ponadto pobiera świadczenie emerytalne, które po potrąceniach egzekucyjnych wynosi 1.050,62 zł. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Organ zaznaczył, że skarżąca wykazała, iż obecnie nie korzysta z pomocy społecznej, co pozwala stwierdzić, że jest ona w stanie zaspokajać swoje potrzeby materialne bez pomocy państwa. Brak też informacji, aby skarżąca korzystała z innych instytucji wsparcia skierowanych do osób znajdujących się w niedostatku. Ustalił, że skarżąca ponosi stałe miesięczne wydatki z tytułu opłaty za czynsz, opłat eksploatacyjnych oraz kosztów leczenia w łącznej wysokości 770,00 zł. Nadmienił, iż skarżąca nie udowodniła również, że brakuje jej środków finansowych na pokrycie kosztów leczenia, np. nie załączyła niezrealizowanych recept lekarskich albo dokumentów potwierdzających, że nie może skorzystać z koniecznych badań lekarskich bądź zabiegów rehabilitacyjnych. Podniósł, iż skarżąca wykazała, że posiada liczne zobowiązania pieniężne, w tym z tytułu podatków w wysokości 15.400,00 zł oraz z tytułu kredytów w łącznej kwocie 1.412.016,89 zł. Powyższe zobowiązania spłaca miesięcznie po 25.809,93 zł. Zdaniem organu spłata powyższych zobowiązań jest ważna, ale nie powinna ona pomijać spłaty zadłużenia wobec ZUS. Podkreślił, że zobowiązania cywilnoprawne nie mogą mieć pierwszeństwa przed obowiązkiem publicznoprawnym jakim jest zapłata składek na ubezpieczenia społeczne. W ocenie Zakładu zadeklarowany przez skarżącą stan majątkowy nie jest jednoznaczny, ponieważ nie wykazała i nie udowodniła skąd bierze środki finansowe na utrzymanie i spłatę zobowiązań, których łączna miesięczna kwota wynosi 26.579,93 zł. Zaznaczył, że średniomiesięczny dochód skarżącej wynosi 14.424,27 zł. Wskazał, że skarżąca nie korzysta z pomocy społecznej. Nie udowodniła ona, że w związku z trudną sytuacją, na którą obecnie się powołuje, zostały podjęte działania mające na celu uzyskanie dodatkowego wsparcia finansowego jakim dysponują powołane do tego instytucje socjalne. Zatem brak kompletnego materiału dowodowego nie pozwala na dokonanie faktycznej oceny sytuacji materialnej skarżącej. Organ podniósł, że w oświadczeniu z 1 sierpnia 2019 r. skarżąca poinformowała o swoich problemach ze zdrowiem. Organ zauważył, że w aktach sprawy nie ma jednak potwierdzenia, że z uwagi na stan zdrowia lub konieczność sprawowania opieki nad członkiem rodziny skarżąca nie może osiągać dochodów niezbędnych do spłaty zadłużenia. W związku z powyższym Zakład nie mógł uznać, że wystąpiły okoliczności potwierdzające istnienie przesłanki zdefiniowanej w § 3 ust. 1 pkt. 3 w.w rozporządzenia. Podniósł również, iż zgromadzone dowody w trakcie toczącego się postępowania nie wskazują na to, że zadłużenie powstało na skutek nadzwyczajnych zdarzeń losowych, natomiast było wynikiem nieopłacania w ustawowym terminie płatności składek na ubezpieczenia społeczne w czasie prowadzonej działalności gospodarczej. Mając powyższe uznał, że nie zachodzą okoliczności wykazane w §3 ust. 1 pkt. 2 ww. rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1 art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa przez ich niewłaściwe zastosowanie, brak wszechstronnej analizy materiału dowodowego, nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, przede wszystkim faktu uprzedniego uiszczenia składki zdrowotnej w zaliczkach na podatek dochodowy, jak również braku możliwości dokonania wpłat z uwagi na to, że stanowiłyby one w przypadku składek za 2011-2012 r. nienależne świadczenie dla ubezpieczonych (bezpodstawne ich wzbogacenie) a nadto brak możliwości rozliczenia z nimi tych składek, co nakazywało ich umorzenie , czego wszakże Prezes ZUS błędnie nie uczynił. 2. art. 28 ust. 3 i 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez ich niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, co skutkowało przyjęciem niedopuszczalności umorzenia zaległych składek objętych niniejszym postepowaniem. 3. art. 10 kpa przez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się już po zgromadzeniu materiału a przed wydaniem decyzji w sprawie, co skutkowało brakiem wszechstronnego rozważenia przez ZUS okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest odmowa umorzenia skarżącej należności z tytułu nieopłaconych składek. Sąd wskazuje, że organ administracji rozpatrując wniosek o umorzenie należności działa w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Przy wydawaniu decyzji o umorzeniu należności organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w przytoczonych przepisach prawnych. Tak przeprowadzona analiza stanu faktycznego stanowi podstawę do wydania decyzji o charakterze uznaniowym (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 321/07). Wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wszystkie te elementy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2494/13). Sądowa kontrola legalności takich decyzji jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Stwierdzenie przez ustawodawcę, że organ może umorzyć należności, nie oznacza jednak dowolności (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2012 r. sygn. II GSK 1545/11). Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej analizy wszystkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Wybór kierunku rozstrzygnięcia winien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Kontrola Sądu obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, czy ustalone okoliczności faktyczne zostały poddane wnikliwiej i rzetelnej ocenie. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład z uwzględnieniem ust. 2-4. Ustęp 2 tego artykułu jednoznacznie określa, iż należności te mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, chyba, że zachodzi sytuacja określona w art. 28 ust. 3a, który otwiera możliwość uwzględnienia innych przesłanek umorzenia jednakże wyłącznie w odniesieniu do ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia. W przypadku tym należności, ale wyłącznie z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Sytuacje całkowitej nieściągalności zostały enumeratywnie wymienione w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Wyliczenie zawarte w przepisie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2 zachodzi, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 233, 978, 1166, 1259 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615); 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż poza przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, że w stosunku do skarżącej nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 4, 4a i 4b u.s.u.s. Ustalenia ZUS w tym zakresie Sąd uznaje za prawidłowe. W ocenie Sądu zgodzić należy się z ZUS, nie można stwierdzić, że skarżąca nie posiada majątku, z którego można egzekwować należności. Prawidłowo ZUS wskazał w odniesieniu do przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 5 i 6 u.s.u.s., że żaden organ egzekucyjny nie stwierdził braku majątku, z którego można egzekwować należności. Tym samym, w ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki umożliwiające umorzenie należności z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Przechodząc do oceny możliwości umorzenia należności składkowych na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. wskazać należy na przesłanki umorzenia, określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną, nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Niewątpliwie w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, bowiem sama skarżąca nie podnosiła, by poniosła straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia. Sąd podziela stanowisko organu w zakresie niewykazania wystąpienia ostatniej z przesłanek wskazanych w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, co prowadzi do wniosku, że nie cierpi na przewlekłą chorobę, która pozbawiłaby go możliwości uzyskiwania dochodu. Nadto nie przedłożyła żadnego dokumentu lekarskiego, z którego wynikałoby, że jest pozbawiona możliwości zarobkowych z uwagi na konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że z treści powołanych przepisów wynika, że istotą decyzji dotyczącej umorzenia przedmiotowych należności jest jej uznaniowy charakter. Przy wydawaniu decyzji o umorzeniu należności organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w przytoczonych przepisach prawnych. Tak przeprowadzona analiza stanu faktycznego stanowi podstawę do wydania decyzji o charakterze uznaniowym (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 321/07). W świetle orzecznictwa sądowego decyzje uznaniowe podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli podlega to, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Należy zatem stwierdzić, że decyzja uznaniowa może być uchylona przez sąd w przypadku stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdyby dokonał wykładni występujących w przepisach określających przesłanki umorzenia należności składkowych pojęć niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa. Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Organ ustalił i zbadał wszystkie okoliczności istotne dla oceny wystąpienia przesłanek umorzenia wnioskowanej należności. Zgodnie z treścią powołanych wyżej przepisów sam fakt znajdowania się dłużnika w trudnej sytuacji materialnej, nie może stanowić przesłanki umorzenia przedmiotowych należności. W ocenie Sądu, poczynione w tej kwestii ustalenia organu są również prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że skarżąca uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości 1.800,93 zł brutto, z którego dokonywane są potrącenia egzekucyjne w wysokości 450,23 zł. Do wypłaty przekazywana jest kwota 1.050,62 zł. Dodatkowo uzyskuje dochód z prowadzonej działalności w wysokości 13.373,65 zł średniomiesięcznie. Wobec skarżącej nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne. Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy nie stwierdzili braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. W ramach egzekucji dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego skarżącej. Na przestrzeni ostatnich 6 miesięcy wyegzekwowano kwotę 3.566,84 zł. Nie wyczerpano jeszcze okresu dochodzenia należności. Z tego względu zdaniem organu nie można stwierdzić, aby okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 3, 5 lub 6 ustawy o s.u.s., zaistniały w jej przypadku. Jak wynika z akt sprawy skarżąca jest właścicielem dwóch nieruchomości gruntowych: - o pow. 477 m2 (działka zabudowana), nr [...], - o pow. 4,16 ha (grunty orne), nr [...], na której Zakład dokonał zabezpieczenia należności. Za akt sprawy nie wynika, aby organ wszczął postępowanie egzekucyjne z ww. nieruchomości. Ponadto posiada 16 pojazdów, a na sześciu z nich Zakład dokonał zastawu. Sąd zauważa, że mimo wskazywania przez skarżącą na problemy ze zdrowiem nie przedstawiła ona dokumentów potwierdzający ten fakt jak i konieczność sprawowania opieki nad członkiem rodziny. Jak wyżej wskazano skarżąca dysponuje stałym dochodem, nieruchomościami oraz ruchomościami (samochody), który stwarza możliwość prowadzenia skutecznej egzekucji. Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko organu, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia należności z tytułu składek. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż brak podstaw do ich uwzględnienia. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa. Ponadto w rozpoznawanej sprawie organ orzekający przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i rzetelny, a także dokonał wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., nie przekraczając granic uznania administracyjnego. W ramach niniejszego postępowania, wbrew oczekiwaniom skarżącej, ne jest możliwe podważanie rozstrzygnięć, z których wynika powinność uiszczania zaległych składek. Tym samym nie mogą być także w tym zakresie skuteczne formułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Zakład prawidłowo też wykazał, że nie doszło do przedawnienia ściągalności składek za okresy wskazane w decyzji. Wbrew zarzutowi Zakład nie naruszył też art. 10 kpa. Pismem doręczonym stronie 25 września 2019 r. poinformowano o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów oraz przedstawienia stanowiska, z czego skarżąca nie skorzystała. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podjęte rozstrzygnięcie nie wykracza poza ramy uznania administracyjnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.