III SA/Wa 1841/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Aneta Trochim - Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. na poczet zaległości w tym podatku za 2001 r. postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 10 czerwca 2008 r. R. C., reprezentowany przez doradcę podatkowego J. C., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. na poczet zaległości w tym podatku za 2001 r. Przy piśmie z dnia 11 lipca 2008 r. przesłano stronie skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma – wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwaniem z dnia 11 lipca 2008 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia – w terminie siedmiu dni – braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazanych wyżej pism wynika, że korespondencja ta została doręczona stronie skarżącej na właściwy adres w dniu 17 lipca 2008 r. W dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych na dzień 28 sierpnia 2008 r. nie stwierdzono wpływu kwoty z tytułu wpisu sądowego do sprawy o sygn. akt III SA/Wa 1841/08, do którego uiszczenia strona skarżąca została wezwana. W wyznaczonym terminie nie uzupełniono także braków formalnych skargi. Pismem z dnia 23 lipca 2008 r. strona skarżąca cofnęła powyższą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Zgodnie z dyspozycją art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały; pismem takim jest między innymi skarga. Jeśli zatem należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie wezwano do uiszczenia należnego wpisu oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi w sposób prawidłowy. W wezwaniach zawarto pouczenie o skutkach ich niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu oraz nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie. Powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 17 lipca 2008 r. Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1841/08 zaczął biec w dniu 18 lipca 2008 r. i upłynął w dniu 24 lipca 2008 r. (czwartek, tzw. dzień roboczy), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Jak już wspomniano do dnia 28 sierpnia 2008 r. strona skarżąca mimo wezwania nie uiściła należnego wpisu oraz nie uzupełniła braków formalnych skargi. W tej sytuacji skargę należało odrzucić. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że wniosek o cofnięcie skargi nie mógł być rozpatrywany z uwagi na brak uiszczenia wpisu. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.