II FSK 410/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędziowie NSA Jacek Brolik, WSA del. Alina Rzepecka, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 133/11 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 czerwca 2010 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. Stan sprawy Sąd przedstawił następująco: Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 1 lutego 2010 r. ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 5.058 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że organ pierwszej instancji wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy, ponieważ od 2001 r. posiadany przez niego lokal nr [...[ przy ul. [...] w K., jak również pozostałe dwa znajdujące się tam lokale, zostały pozbawione mediów i ze względów technicznych nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Ponadto w 2001 r. obiekt został całkowicie wyłączony z bieżącej eksploatacji. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które w decyzji z dnia 8 czerwca 2010 r. wskazało, że skarżący jest użytkownikiem wieczystym 283/1000 części gruntu położonego w K. przy ul. [...] oraz właścicielem lokalu nr [...] znajdującego się w budynku posadowionym na tym gruncie. W zeznaniu podatkowym z dnia 28 grudnia 1995 r. podatnik do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości zadeklarował budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 73 m2 i pozostałe 607 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow.140 m2 i pozostałe o pow. 1260 m2. Decyzją z dnia 13 maja 1997 r. podatnik został z dniem 30 kwietnia 1997 r. wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej w K. przy [...] oraz [...]. Niewykonywanie działalności gospodarczej w nieruchomości przy ul. [...] zostało potwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 10 grudnia 1998 r. przez pracowników Urzędu Miasta K.. Wbrew argumentacji zawartej w odwołaniu, budynek, w którym znajduje się opodatkowany lokal, nie utracił jednak cech pozwalających zakwalifikować go jako obiekt budowlany. Zdewastowanie budynku czy częściowe pozbawienie dachu nie oznacza, że obiekt budowlany automatycznie traci w całości bądź w części cechy budynku. Stan techniczny budynku czy też jego części może być natomiast przyczyną wyłączenia tego budynku lub jego części z opodatkowania stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Uwzględniając fakt, że nieruchomość nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, podatek od nieruchomości na rok 2010 ustalono z zastosowaniem stawek przewidzianych dla pozostałych budynków i gruntów. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 2 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.) przez błędne przyjęcie, że lokal nr [...] znajduje się w budynku, który podlega opodatkowaniu stosownie do art. 5 ust 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l, 2) art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez błędną jego wykładnię i uznanie, iż opodatkowany budynek spełnia wymagane przepisami funkcje pozwalające zakwalifikować go jako obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l, 3) art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) przez brak wyczerpującego rozpatrzenia sprawy pod względem faktycznym i merytorycznym oraz właściwego uzasadnienia zajętego stanowiska. Uzasadniając skargę skarżący przedstawił własną ocenę stanu faktycznego sprawy, wskazując, że obiekt położony przy ul. [...] w K. po jego zakupie w dniu 18 czerwca 1993 r. wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu został na podstawie umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokali z dnia 27 września 1994 r. podzielony na trzy lokale. W lokalu nr [...], należącym do skarżącego, nigdy nie była prowadzona działalność gospodarcza. W 2001 r. lokal nr [...], jak i dwa pozostałe, należące odpowiednio do spółek: K. S.A. w W. oraz T. Sp. z o.o. w W., Oddział w K., pozbawione zostały mediów. W tym samym roku obiekt został wyłączony z bieżącej eksploatacji, a złodzieje pozbawili go części dachu, schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego oraz okien. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), aprobując ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe, uznając, że oparły się one na bezspornych danych co do podmiotu opodatkowania i jego statusu (podmiot nie prowadzący działalności gospodarczej) oraz dokonały prawidłowych ustaleń co do spornej kwestii,. czy część budynku będąca własnością podatnika stanowi przedmiot opodatkowania. Sąd nie podzielił argumentów skarżącego, który przekonywał, że obiekt przestał być budynkiem ze względu na zły stan techniczny, ponieważ okoliczność, że budynek jest w złym stanie technicznym, nie pozbawia go jednak cech budynku. Dopiero brak elementów wskazanych w definicji ustawowej budynku (trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni przegrodami budowlanymi, posiadanie dachu i fundamentów) mógłby prowadzić do uznania, że danego obiektu nie można zakwalifikować jako budynku. Wbrew twierdzeniom skarżącego takich cech budynek przy ul [...] w K. nie utracił. Do czasu wydania zaskarżonej decyzji podatkowej nie wydano nakazu jego rozbiórki, ani też takiej rozbiórki nie przeprowadzono. Budynek nadal istnieje, a pozostali właściciele deklarują i uiszczają należny podatek od nieruchomości. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie: 1) art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. przez błędne przyjęcie, że lokal znajduje się w budynku, który podlega opodatkowania stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l.; 2) art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. postanowieniami uchwały Rady Miasta K. z dnia 26 października 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2010 r. obowiązujących na terenie miasta K. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że obiekt spełnia wymagane przepisami funkcje pozwalające zakwalifikować go jako "pozostały budynek" podlegający podatkowaniu w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l.; 3) art. 6 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. przez błędne przyjęcie, że w stosunku do obiektu, w którym znajduje się lokal skarżącego, nie wygasł obowiązek podatkowy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicja legalna budynku sformułowana została w art. 1a ust. 1 pkt 1) u.p.o.l., który stanowi, że budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej skarżący, powołując się na zarzuty naruszenia przepisów materialnego prawa podatkowego, tj art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.o.l., art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. oraz art. 6 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., kwestionuje zaaprobowane przez Sad pierwszej instancji stanowisko organów podatkowych, że obiekt, którego właścicielem jest skarżący, nie posiada cech budynku wskazanych w jego definicji legalnej. Należy w tym miejscu podkreślić, że w sprawie nie jest sporna wykładnia definicji legalnej budynku, lecz ustalone przez organy podatkowe okoliczności faktyczne, które świadczą o stanie obiektu należącego do podatnika. Podważenie ustaleń przyjętych przez organy podatkowe obu instancji i zaaprobowanych jako prawidłowe przez Sąd pierwszej instancji mogło nastąpić wyłącznie w ramach zarzutu skargi kasacyjnej wywiedzionego z podstawy określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., czego jednak w rozpoznawanej sprawie nie uczyniono. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje w niej ustaleń (organów podatkowych) i ocen (sądowych) w przedmiocie stanu faktycznego sprawy, który przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przypomnieć w tym miejscu należy, że na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a. poza wskazanymi w art. 183 § 2 P.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami wynikającymi z unormowań przekazanych do obowiązywania przepisami art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Taka konstrukcja zarzutów kasacyjnych uniemożliwiła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu weryfikację przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku stanu faktycznego sprawy. Dlatego też wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a.