II SA/Sz 1420/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na projekt decyzji Wójta Gminy D. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem dnia [...] r. S. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na projekt decyzji Wójta Gminy D. nr [...], odmawiającej Z. K. ustalenia warunków zabudowy "dla inwestycji polegającej na trzynastu budynkach mieszkalnych, wolnostojących jednorodzinnych z garażami [budynek mieszkalny z garażem na każdej działce] na terenie działek nr: [...], położonych w obrębie ewidencyjnym G., gmina D. [woj. [...]]". Skarżący wskazał, że projekt decyzji otrzymał od organu drogą elektroniczną. Jednocześnie podniósł, że już dwukrotnie gmina D. odmawiała ustalenia warunków zabudowy w postępowaniach z jego wniosku, pomimo uchylania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Do skargi S. K. załączył otrzymany drogą elektroniczną projekt decyzji oraz kopie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy D. wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania Z. K., uchyliło jego decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy z dnia [....] r., na skutek czego ponownie przeprowadził postępowanie administracyjne. Organ potwierdził, iż w dniu [...]r. przekazał wnioskodawcy projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, a w dniu [..] r. wydał decyzję nr [...] w sprawie objętej wnioskiem. W dniu składania odpowiedzi na skargę nie posiadał informacji o dacie doręczenia decyzji stronie. Sumując organ podniósł, że nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 127 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej "K.p.a.", postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Cechą dwuinstancyjności postępowania jest to, że organ drugiej instancji ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę rozpoznaną i rozstrzygniętą przez organ I instancji. Stosownie natomiast do art. 104 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Wymagania stawiane decyzjom administracyjnym określa art. 107 § 1 K.p.a., i tak decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 109 § 1 K.p.a.) Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na decyzję, która nie może być już zaskarżona w administracyjnym toku instancji poprzez odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z tego względu, że taki środek prawny został już w stosunku do kwestionowanego orzeczenia wykorzystany albo dlatego, że postępowanie w danej sprawie jest jednoinstancyjne, co wynikać musi z przepisów szczególnych. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżący wniósł skargę na projekt decyzji, a zatem akt, który nie wszedł do obrotu prawnego i nie wywołał skutków prawnych – takie bowiem wywołuje jedynie prawidłowo sporządzona i doręczona decyzja. Żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości zaskarżania projektów aktów prawnych przez strony, podobnie jak obowiązujące przepisy nie przewidują doręczania stronom projektów decyzji. W omawianej sprawie skuteczne wniesienie skargi, przez osobę bądź podmiot będący stroną postępowania administracyjnego, może zatem dotyczyć jedynie decyzji spełniającej wymagania, o których mowa w art. 107 § 1 K.p.a., doręczonej stronie prawidłowo, co do której wyczerpano środki zaskarżenia. Skarga na projekt decyzji organu I instancji jest zatem niedopuszczalna. Powyższa okoliczność jest podstawą odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tych względów sąd skargę odrzucił.