II SA/Bd 1044/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2021r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz R. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Burmistrz [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił przyznania skarżącej R. P. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką A. M., wskazując na niespełnienie przesłanki zawartej w art. 27 ust. 5 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej powoływanej jako "u.ś.r." oraz "ustawa o świadczeniach rodzinnych"). W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wyjaśnił, że dnia [...].10.2020 r. do organu wpłynął wniosek o przyznanie wnioskowanego świadczenia złożony przez pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego M. J. - po rozpatrzeniu, którego wydana została decyzja odmowna z dnia [...].01.2021 r., uchylona następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...].03.2021 r. Ponownie rozpatrując sprawę, na gruncie niniejszego postępowania, organ I instancji zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego wystąpił do pełnomocnika skarżącej o przedłożenie stosownego pełnomocnictwa (w celu jego konwalidacji). W odpowiedzi na wezwanie do organu przesłane zostało to samo pełnomocnictwo z dnia [...].08.2020 r., które załączone było do złożonego wcześniej wniosku i które dotyczyło tylko reprezentowania w zakresie przyznania świadczeń rodzinnych w tym do dokonania wyboru jednego ze świadczeń rodzinnych w przypadku ich zbiegu. Wobec tego organ uznał, że pełnomocnik nie posiada stosownego pełnomocnictwa, by reprezentować stronę w zakresie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji od zasiłku dla opiekuna, przyznanego na mocy ustawy z dnia [...] kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Od powyższej decyzji skarżąca, działając przez pełnomocnika, wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia i przyznania wnioskowanego świadczenia. Podniosła przy tym zarzuty naruszenia: - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez pominięcie celów ustawy i przyjęcie, że okoliczność, że skarżąca pobiera zasiłek dla opiekuna, stanowi negatywną przesłankę do przyznania wnioskowanego świadczenia i że okoliczność ta ma przesądzające znaczenie dla oceny wniosku skarżącej; - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. polegające na nieprzyjęciu, że w sprawie nastąpił zbieg prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna, implikujący prawo do wyboru jednego ze świadczeń oraz doprowadzeniu do błędnej konstatacji, że w sprawie nie jest możliwe przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek złożony w trakcie pobierania zasiłku dla opiekuna, co skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem strony; - art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przyjęcie, że sam fakt pobierania przez skarżącą zasiłku dla opiekuna skutkuje brakiem prawa do wnioskowanego świadczenia i zwalnia organy z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącej. W uzasadnieniu odwołania wskazała ponadto, że złożony do organu wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego złożony został wraz z wnioskiem o wcześniejsze uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna i że tym samym skarżąca dokonała wyboru świadczenia w rozumieniu art. 27 ust. 5 u.ś.r. Podniosła jednocześnie, że wbrew stanowisku organu, udzielone w sprawie pełnomocnictwo obejmuje uprawnienie dotyczące uchylenia decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, co wynika z jego treści, gdzie wskazano, że pełnomocnictwo to udzielone jest m.in. "do dokonania wyboru jednego ze świadczeń rodzinnych w przypadku ich zbiegu, poprzez złożenie wniosku o uchylenie decyzji administracyjnej ustalającej prawo do świadczenia, którego się zrzekam". W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania, SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że dołączone do akt pełnomocnictwo z dnia [...].08.2020 r. - złożone przez pełnomocnika skarżącej na wezwanie organu I instancji, w toku ponownie prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego - nie obejmuje uprawnień dotyczących zasiłku dla opiekuna przyznanego na podstawie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, w związku z czym pełnomocnik ten, zdaniem organu, nie jest uprawniony do reprezentowania strony skarżącej w zakresie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o zasiłku dla opiekuna. Organ podkreślił jednocześnie, że strona działa w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, a skutki działań i zaniechań pełnomocnika obciążają reprezentowaną stronę. W związku z powyższym, oraz z uwagi na brak konwalidacji pełnomocnictwa w ww. zakresie na gruncie postępowania odwoławczego, SKO uznało, że w niniejszej sprawie na dzień orzekania istnieją przeszkody do przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i podnosząc zarzuty wraz z argumentacją w istocie tożsame z podniesionymi na gruncie odwołania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podnosząc swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku, nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym w niniejszej sprawie został zgłoszony zarówno przez skarżącą - w skardze, jak i przez organ - w odpowiedzi na skargę. W następnej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego, normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach Sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia [...] czerwca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] kwietnia 2021 r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na stwierdzoną przez obydwa organy przesłankę negatywną, tj. pobieranie przez skarżącą zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia [...] kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłku dla opiekunów (organ I instancji wskazał na niespełnienie przesłanki z art. 27 ust. 5 pkt 2 i 5 u.ś.r., a organ II instancji na ziszczenie się przesłanek negatywnych z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r.). Jednak co istotne, zaistnienie ww. przesłanki bezpośrednio uniemożliwiającej przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jak wskazały organy, było w niniejszej sprawie konsekwencją nieprzedłożenia w toku postępowania przez pełnomocnika skarżącej pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w zakresie uprawnień dotyczących zasiłku dla opiekuna. Brak stosownego pełnomocnictwa, jak wskazały organy, uniemożliwił bowiem, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, zgodnie z przedłożonym w sprawie wnioskiem z dnia [...].10.2020 r. (wpływ do organu [...].10.2020 r.), a tym samym wyeliminowanie przeszkody uniemożliwiającej przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się pełnomocnik skarżącej, który kwestionując wydane przez organy decyzje, zarzucił w szczególności błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., niezastosowanie art. 27 ust. 5 u.ś.r. oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i niepodjęcie działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Odnosząc się zaś do wątpliwości organu I instancji wyrażonych w zakresie pełnomocnictwa, pełnomocnik na gruncie odwołania wskazał, że przedłożone do organu pełnomocnictwo obejmuje uprawnienie dotyczące uchylenia decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, co wynika z jego treści. Kwestią wymagającą rozważenia w sprawie jest zatem po pierwsze poprawność zastosowania przez organy przepisów postępowania w sytuacji stwierdzenia braków udzielonego w sprawie pełnomocnictwa, a następnie ocena wydanych w konsekwencji tego rozstrzygnięć. Podstawę materialnoprawną wydanej w sprawie decyzji stanowi art. 17 ust. 1 u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie zaś do art. 17 ust. 5 u.ś.r. świadczenie to nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (pkt 1 lit. b) lub gdy na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (pkt 5). Zgodnie zaś z art. 27 ust. 5 u.ś.r. w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego, lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Z uwagi na okoliczności rozpatrywanej sprawy wskazać należy ponadto, że w myśl art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Działając w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a., pełnomocnik strony winien legitymować się stosownym pełnomocnictwem udzielonym na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszonym do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.), a w przypadku pełnomocnictwa udzielonego na piśmie, winien dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.). Udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną polegającą na złożeniu oświadczenia woli przez mocodawcę i może nastąpić w dowolnej formie, w szczególności nawet w sposób dorozumiany. Wymóg dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy jest tylko deklaratoryjnym potwierdzeniem udzielonego wcześniej pełnomocnictwa w zmaterializowanej formie, która uwzględnia, wynikającą z art. 14 § 1 k.p.a., zasadę formy pisemnej lub dokumentu elektronicznego obowiązującą w postępowaniu administracyjnym. Co istotne, uregulowania odnoszące się do instytucji pełnomocnictwa zawarte w k.p.a. nie są jednak kompletne i dlatego w razie wątpliwości należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740; dalej: "k.c."). W sytuacji przekroczenia przez pełnomocnika zakresu umocowania, a więc także w sytuacji, gdy osoba działająca jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, to ważność tych czynności zależy od ich potwierdzenia przez osobę udzielającą pełnomocnictwa (art. 103 § 1 i art. 104 k.c.). Potwierdzenie winno być dokonane w terminie przewidzianym prawem. Potwierdzenie to ma charakter uniwersalny, obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane w niej skutki. Pogląd, iż w sytuacjach wątpliwych należy stosować posiłkowo zasady określone w k.c. wynika także z zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Chodzi o zasadę nakazującą załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), zasadę nakazującą prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 § 1 k.p.a.)(zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1147/20 – dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Ponadto zgodnie z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Podkreślenia wymaga również, że stosownie do art. 79a k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Warto również zauważyć, że zaufanie do organów władzy publicznej to przekonanie, że postępowanie administracyjne prowadzone jest zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa, że respektowane są uprawnienia jego uczestników, oraz że organ wywiązuje się ze swoich obowiązków i dąży do sprawnego i efektywnego zakończenia sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że organy obu instancji – wydając w toku niniejszego postępowania decyzje odmowne w oparciu o zaistnienie w sprawie przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., bez uprzedniego podjęcia wystarczających działań mających na celu potwierdzenie przez skarżącą czynności (wniosku o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna), która jak wskazały organy, dokonana została przez pełnomocnika z przekroczeniem zakresu udzielonego pełnomocnictwa, a zatem bez podjęcia działań zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wolą skarżącej - dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając bowiem po raz kolejny złożony przez pełnomocnika skarżącej wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z dnia [...].10.2020 r., w którym zawarto jednocześnie wniosek o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, organy nie podjęły na gruncie niniejszego postępowania, wystarczających działań w celu jednoznacznego ustalenia woli skarżącej w zakresie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna i w konsekwencji wydały decyzje odmowne z uwagi na stwierdzoną przeszkodę o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Rozstrzygnięcie to uznać należy jednak za przedwczesne przede wszystkim z uwagi na obowiązujące przepisy postępowania, które w zaistniałych w sprawie okolicznościach, obligowały organy do podjęcia dodatkowych działań, i które w razie spełnienia pozostałych przesłanek umożliwiłyby wydanie decyzji zgodnej z żądaniem skarżącej. Jak wynika z analizy akt, w rozpatrywanej sprawie, organ I instancji, ponownie rozpatrując przedmiotowy wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, wystosował do pełnomocnika skarżącej wezwanie z dnia [...].04.2021 r. do dostarczenia stosownego pełnomocnictwa w sprawie reprezentowania skarżącej w zakresie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik ponownie przedłożył odpis pełnomocnictwa z dnia [...].08.2020 r., które już znajdowało się w aktach sprawy i podniósł w piśmie z dnia [...].04.2021 r., że z treści przedłożonego pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnik posiada umocowanie do dokonania wyboru jednego ze świadczeń rodzinnych w przypadku ich zbiegu poprzez złożenie wniosku o uchylenie decyzji administracyjnej ustalającej prawo do świadczenia. W związku z powyższym i z uwagi na odmienne od pełnomocnika przekonanie organu, iż pełnomocnictwo z dnia [...].08.2020 r. nie obejmuje swoim zakresem uprawnienia do złożenia wniosku o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, stwierdzić należy, że w sprawie nadal pozostawały zatem okoliczności wymagające wyjaśnienia, tj. jednoznacznego ustalenia woli skarżącej, co do uchylenia decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna. Skoro zatem na gruncie niniejszej sprawy kwestią sporną i budzącą wątpliwości okazał się zakres udzielonego pełnomocnictwa, to organ winien był zwrócić się do skarżącej i wyjaśnić tę kwestię tak, aby przed wydaniem rozstrzygnięcia nie pozostawały w tym zakresie jakiekolwiek niejasności. Biorąc zatem pod uwagę przede wszystkim słuszny interes strony skarżącej, treść złożonego w sprawie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wraz z wnioskiem o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna (z którego treści wynika wola rezygnacji z zasiłku dla opiekuna) oraz to że sytuacjach wątpliwych w zakresie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym należy stosować posiłkowo zasady określone w k.c. (co wynika także z zasad ogólnych postępowania administracyjnego), organ winien - mając na uwadze art. 103 § 1 k.c. - zwrócić się do skarżącej, aby ta potwierdziła ważność czynności dokonanej przez pełnomocnika z przekroczeniem zakresu udzielonego mu pełnomocnictwa, tj. ważność wniosku o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna. Jak wynika jednak z akt administracyjnych sprawy, ani organ I instancji, ani SKO, nie podjęły w tym zakresie jakichkolwiek kroków, poprzestając na założeniu, że skoro z przedłożonego do akt pełnomocnictwa nie wynika umocowanie do działania w imieniu skarżącej w zakresie uprawnień do zasiłku dla opiekuna, to tym samym w sprawie nie jest możliwe uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, a to jest równoznaczne z zaistnieniem przesłanki negatywnej, uniemożliwiającej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Na uwzględnienie nie zasługuje przy tym argumentacja organu zgodnie z którą skutki działań i zaniechań pełnomocnika w sprawie – a więc nieprzedłożenie na wezwanie stosownego pełnomocnictwa przez reprezentującego skarżącą radcę prawnego – obciążają reprezentowaną stronę oraz że z uwagi na ustanowienie pełnomocnictwa pisma w sprawie mogły być doręczane wyłącznie pełnomocnikowi. Powyższe nie uzasadnia bowiem wadliwości działania organów w sprawie, a zwłaszcza niewywiązania się z obowiązku podjęcia działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy – co w niniejszej sprawie było niewątpliwie konieczne – pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Działania te, z uwagi na charakter zaistniałych w sprawie niejasności, winny zaś, pomimo ustalenia przez skarżącą pełnomocnika w sprawie, polegać na zwróceniu się bezpośrednio do skarżącej, w celu wezwania jej do potwierdzenia czynności dokonanych przez pełnomocnika wraz z przekroczeniem zakresu pełnomocnictwa. Rezygnacja organów z uzyskania od skarżącej potwierdzenia czynności polegającej na złożeniu wniosku o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, skutkowała natomiast w zaistniałych okolicznościach przedwczesnym wydaniem decyzji odmownej. Podkreślić należy przy tym, że Sąd nie przesądza niniejszej sprawy co do meritum, a jedynie wskazuje, na dostrzeżone uchybienia organów obu instancji, które mogły mieć istotny wpływ na jej ostateczne rozstrzygnięcie. Wskazane nieprawidłowości jakich dopuściły się organy, prowadzą bowiem do wniosku, że na tym etapie postępowania stanowisko jakie Kolegium przyjęło na gruncie zaskarżonej decyzji – tj. że w sprawie istnieje przeszkoda uniemożliwiająca przyznanie skarżącej wnioskowanego świadczenia, bowiem pobiera ona zasiłek dla opiekuna - jest przedwczesna z uwagi na niepodjęcie wystarczających czynności w celu wyjaśnienia zaistniałych w toku sprawy wątpliwości (w szczególności w zakresie udzielonego w sprawie pełnomocnictwa). Dopiero zatem jednoznaczne ustalenie tego, czy wolą skarżącej jest uchylenie decyzji przyznającej jej zasiłek dla opiekuna i tym samym czy potwierdza ona czynności dokonane przez pełnomocnika bez umocowania, może stanowić podstawę do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z powyższych względów Sąd uznał, że w sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 9 k.p.a. w zw. art. 103 § 1 k.c., co mogło mieć istotny wpływ na jej ostateczny wynik. Rozstrzygając sprawę ponownie, organ odwoławczy uwzględni przede wszystkim wyrażone w niniejszym uzasadnieniu uwagi Sądu, zwłaszcza co do konieczności wyjaśnienia zaistniałych na gruncie niniejszej sprawy wątpliwości związanych z udzielonym pełnomocnictwem. Wskazać należy jednocześnie, że na uwzględnienie w sprawie nie zasłużyły zarzuty skarżącej w zakresie dotyczącym błędnej wykładni przepisów u.ś.r., tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wadliwość wydanych w sprawie decyzji, w których organy odmówiły przyznania wnioskowanego świadczenia w oparciu o ww. przepisy u.ś.r., spowodowana była bowiem uprzednim wadliwym zastosowaniem przepisów postępowania, nie zaś niewłaściwą interpretacją przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.