V SA/Wa 295/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]; L.dz.[...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2019 r., 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 6.917 (słownie: sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Wsparcie [...]sp. z o.o. z siedzibą w T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2018 r. nr [...], nakazującą zwrot nienależnie pobranych środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy grudzień 2017 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia wpłaty na rachunek Funduszu. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. PFRON uzyskał informację z Kompleksowego Systemu Informatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zwanego dalej: "ZUS", iż Skarżąca nie opłaciła składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP w terminie wynikającym z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300, z późn. zm.); dalej: "u.s.u.s." za okres rozliczeniowy styczeń 2018 r. W celu weryfikacji spełniania przez ww. płatnika przesłanek do otrzymywania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w okresie rozliczeniowym: styczeń 2018 r., Fundusz pismem z dnia [...] lutego 2019 r. zwrócił się do właściwego oddziału ZUS, z prośbą o udzielenie informacji, czy strona opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki na FUS, FUZ oraz FP i FGŚP za wskazany powyżej okres rozliczeniowy. W dniu [...] marca 2019 r., do Funduszu wpłynęła odpowiedź udzielona przez Oddział ZUS w S. z dnia [...] lutego 2019 r., w której przekazano sposób rozliczenia należności płatnika Wsparcie [...] Sp. z o.o. za okres rozliczeniowy styczeń 2018 r. Organ, pismem z dnia [...] marca 2019 r., zwrócił się do strony, z prośbą o przesłanie oświadczenia zawierającego informację, w których deklaracjach składanych do ZUS wykazane zostały składki na FUS, FUZ oraz FP i FGŚP od wynagrodzeń za pracę pracowników niepełnosprawnych m.in. za okres sprawozdawczy w PFRON: styczeń 2018 r. Z oświadczenia zawartego w ww. piśmie strony z dnia [...] marca 2019 r. wynika, że wynagrodzenia płacone były w miesiącu następującym po miesiącu, za który pracownicy pobierali wynagrodzenie. Na podstawie złożonych załączników INF-D-P do wniosku o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jak i oświadczenia zawartego w piśmie z dnia [...] marca 2019 r., organ stwierdził, że wnioskowi Wn-D za okres sprawozdawczy: grudzień 2017 r. odpowiada deklaracja rozliczeniowa w ZUS za styczeń 2018 r., gdyż strona dokonywała wypłaty wynagrodzenia na rzecz pracowników niepełnosprawnych w miesiącu następującym po miesiącu, za który pracownik pobierał wynagrodzenie. Zastosowanie mają w tym przypadku przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509, z późn. zm.); dalej: "PDOF". Zgodnie z art. 11 ust. 1 PDOF przychodami (także ze stosunku pracy) są otrzymane bądź pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne. Podstawę naliczenia składek ZUS stanowi przychód w rozumieniu PDOF z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy. W związku z powyższym obowiązek zapłaty składek powstaje z chwilą wypłaty wynagrodzenia. Z danych znajdujących się w posiadaniu organu wynika, że strona otrzymała środki PFRON przekazane tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy grudzień 2017 r. w wysokości [...]zł (słownie: [...]). Skarżąca pismem z [...] marca 2019 r. została wezwana do zwrotu środków Funduszu wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy grudzień 2017 r. Spółka w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. zakwestionowała zasadność przedmiotowego wezwania do zwrotu środków, wskazując na fakt, "(...) że konieczność korygowania składanych do ZUS deklaracji miata charakter incydentalny i związana była ze specyficzną sytuacją Spółki wynikającą z faktu przejęcia przez Spółkę początkiem 2018 roku w trybie art. 23(1) Kodeksu pracy dużej grupy pracowników oraz koniecznością uregulowania zasad ich wynagradzania zgodnie z obowiązującymi przepisami (...)". Do pisma została załączona kserokopia pisma z Oddziału ZUS w T. z dnia [...] czerwca 2019 r. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. Fundusz, na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy grudzień 2017 r. Skarżąca w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. wskazała m. in., że: "Rozbieżność pomiędzy kwotą należnych składek wykazanych przez Spółkę w deklaracji za [...]roku oraz faktyczną wpłatą wynikała przy tym z faktu, iż Spółka na przełomie lat 2017/2018 przejęła w trybie art. 23(1) Kodeksu pracy dużą (ok. [...]) grupę pracowników, w stosunku do których - pomimo wezwań - nie otrzymała od dotychczasowego pracodawcy kompletnej dokumentacji pracowniczej. Powodowało to brak możliwości prawidłowego wypełnienia przez Spółkę imiennych deklaracji miesięcznych w programie Płatnik oraz złożenia deklaracji obejmującej wszystkich pracowników. W związku z ww. trudnościami oraz upływem terminu wskazanym w art. 47 ust. 1 pkt 3 usus, spółka dokonała wyliczenia należnych składek ZUS z tytułu zatrudnienia wszystkich pracowników i dokonała płatności należnych składek w kwocie wyższej, aniżeli wynikało to z deklaracji za okres 1.2018 roku obejmującej jedynie tych pracowników, dla których Spółka posiadała kompletne dane". Do pisma został załączony wydruk z systemu PUE ZUS, potwierdzenie dokonania przelewu za miesiąc styczeń 2018 r., pismo z ZUS z dnia [...] maja 2019 r., Decyzją z dnia [...] września 2019 r. Prezes Zarządu PFRON nakazał Spółce zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy grudzień 2017 r. Rozpoznając sprawę w następstwie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Zarządu PFRON zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2019 r. W uzasadnieniu wskazano, iż z rozliczenia konta płatnika jak i ze wskazanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wpłat zaewidencjonowanych na kontach ubezpieczonych przez stronę pracowników niepełnosprawnych wynika, że kwota składek ZUS opłacona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 26a ust. 11 pkt 3 ustawy o rehabilitacji za okres sprawozdawczy w PFRON grudzień 2017 r. (co odpowiada okresowi składkowemu w ZUS styczeń 2018 r.) wynosi [...]zł, co stanowi powyżej 2 % składek należnych za dany miesiąc. Organ zauważył, że od 1 stycznia 2018 r. zasadą jest, iż wpłaty należnych składek dokonuje się w łącznej kwocie za wszystkich ubezpieczonych, razem na poszczególne fundusze, tj. Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Kolejność zaliczania wpłat składek na poszczególne fundusze oraz innych należności, do których poboru jest zobowiązany ZUS, jeżeli płatnik składek opłaca je i przekazuje niezgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, określają za okresy objęte postępowaniem rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U z 2017 r. poz. 1831), zwane dalej: "rozporządzeniem". Zarówno w u.s.u.s. jak i wskazanym wyżej rozporządzeniu, brak jest norm prawnych, czy też odniesienia do przyznania pierwszeństwa w rozliczaniu składek na ubezpieczenia społeczne dla osób niepełnosprawnych, a potem na pozostałych zatrudnionych. Ponadto, zgodnie z § 16 rozporządzenia z dnia 21 września 2017 r.: Jeżeli kwota wpłaty w części przypadającej na ubezpieczenie zdrowotne jest niższa od kwoty należnych składek, rozliczonych w deklaracji za dany miesiąc kalendarzowy, to w odniesieniu do każdego ubezpieczonego podlega ona rozliczeniu proporcjonalnie do należnej kwoty składek na ubezpieczenie zdrowotne za danego ubezpieczonego do łącznej kwoty należnych składek na ubezpieczenie zdrowotne. Z treści zacytowanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że skoro na koncie płatnika - Wsparcie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością za okres objęty postępowaniem zaewidencjonowano wpłaty, które zostały dokonane z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, to informację tę należy utożsamić ze stanem widniejącym na koncie każdego ubezpieczonego zgłoszonego w danym okresie, w tym również ze stanem widniejącym na koncie ubezpieczonych posiadających orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Organ zaznaczył, że z informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń społecznych jednoznacznie wynika, że składki za poszczególnych pracowników niepełnosprawnych zostały opłacone z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów przekraczającym 14 dni, a wpłaty dokonane przez stronę z uchybieniem terminu przekroczyły wysokość 2% składek należnych za dany miesiąc. Przy czym pisma z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych znajdujące się w aktach sprawy są dokumentami urzędowymi, wobec czego stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym korzystają z domniemania prawdziwości, tj. pochodzenia od właściwego organu oraz zgodności ze stanem faktycznym złożonego w ich treści oświadczenia. Wskazano, iż przedstawione przez stronę, deklaracje ZUS P RCA za okres składkowy styczeń 2018 r. oraz tabela z zestawionymi kosztami płacy z tytułu zatrudnienia osób niepełnosprawnych nie są dokumentami potwierdzającymi terminowe opłacenie składek ZUS za okres objęty niniejszym postępowaniem. Ponadto przedstawione przez stronę potwierdzenia dokonania przez Skarżącą przelewów bankowych tytułem wpłat należnych składek ZUS za miesiąc styczeń 2018 r. nie znajdują potwierdzenia w danych przekazanych przez ZUS. W związku z powyższym organ odmówił im waloru wiarygodności. W skardze na powyższą decyzję Prezesa PFRON Spółka zarzuciła: 1) naruszenie art. 7, 10, 77 § 1, 2 i 4, 75 § 1, 78 § 1 i 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy polegającego na zebraniu i rozważeniu wyczerpująco materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, niezbadanie a następnie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innych dowodów nie przeprowadził, a w konsekwencji brakiem wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych; 2) naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez wydanie i doręczenie decyzji zawierającej istotne błędy w ustalonym stanie faktycznym sprawy, m.in. w zakresie kwestii nieterminowości poniesienia przez stronę kosztów płac w postaci należności składkowych na pracowników niepełnosprawnych w spornym okresie; 3) naruszenie art. 80 w zw. z art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 45a ust. 3a i art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, przez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i oparcie rozstrzygnięcia na dowodach w postaci pism ZUS, które mogą stanowić jedynie dowody na ogólne rozliczenie stanu konta skarżącej w ZUS, jako płatnika składek, a tym samym nie są jednoznacznymi i kompletnymi dowodami zmierzającymi do udowodnienia, w jakich terminach skarżąca poniosła koszty płac w postaci składek na odpowiednie fundusze ZUS na pracowników niepełnosprawnych w spornych okresach rozliczeniowych; 4) naruszenie art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 i art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z § 2 ust. 1, 5 i 6, § 3 ust. 3 i 4, § 6 ust. 1 i 6 oraz § 25 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych w zw. z art. 41 ust. 7a i 7b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jak również art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2, art. 7, art. 8 ust. 1 oraz art. 32 Konstytucji RP, przez przyjęcie przez organ niekonstytucyjnej wykładni ww. przepisów w zakresie przesłanek pozbawienia prawa do otrzymania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych na skutek nieuzasadnionego, automatycznego przyjęcia określonych w rozporządzeniu wykonawczym zasad księgowania składek ponoszonych przez płatników składek będących pracodawcami pracowników niepełnosprawnych oraz przyjęcie, iż wpłata dokonana przez płatnika składek powodująca nadwyżkę na koncie ZUS płatnika - w związku z faktem braku możliwości złożenia przez płatnika wszystkich indywidualnych deklaracji pracowników pełnosprawnych - łączy się z obowiązkiem zwrotu całego dofinansowania wypłaconemu danemu pracodawcy. W oparciu o powyższe Spółka wniosła o: rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji wydanej w pierwszej instancji; zasądzenie od Prezesa PFRON kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz. kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325); dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że Prezes PFRON naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Odnosząc się do istoty spornej w sprawie kwestii wskazać należy, że kontrolowana przez Sąd decyzja wydana została w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Tym samym, zważywszy na jej przedmiot, podstawę jej wydania mógł stanowić (współstanowić) i stanowił (współstanowił) określający przesłanki jej podjęcia art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, z którego wynika, że środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Jeżeli w rozpatrywanej sprawie - jak wynika z jej akt - przesłanką wydania zaskarżonej decyzji nie było, ani wykorzystanie środków Funduszu niezgodnie z przeznaczeniem, ani też pobranie ich w nadmiernej wysokości, lecz stwierdzone w wyniku kontroli nieprawidłowości, to za oczywiste należy uznać, że obowiązkiem organu orzekającego w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków było ustalenie podlegającej zwrotowi kwoty środków Funduszu w relacji do nieprawidłowości stwierdzonych w odniesieniu do nich, a więc w odniesieniu do środków przyznanych. Tylko bowiem środki przyznane podlegają zwrotowi. Tym samym, za oczywiste trzeba uznać, że w świetle przywołanego przepisu prawa nie chodzi - jak sugeruje to organ - jakiekolwiek nieprawidłowości, lecz tylko o takie, które pozostają w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z przyznanym pracodawcy wsparciem. Powyższy argument znajduje swoje uzasadnienie w przepisach ogólnych ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. tj. art. 1, który to przepis wskazuje zakres podmiotowy, a dotyczy on osób, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności określonych w art. 3 lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia, zwanych "osobami niepełnosprawnymi". Jednym zaś z celów tej ustawy – jak wynika to już chociażby z jej tytułu oraz szczegółowych rozwiązań prawnych zawartych w jej Rozdziale 4 – jest aktywizacja osób niepełnosprawnych na rynku pracy, która jest realizowana, między innymi, poprzez tworzenie różnego rodzaju mechanizmów ukierunkowanych na realizację tego celu (np. art. 12a - jednorazowa pomoc; art. 13 - dofinansowanie działalności gospodarczej, art. 25a - refundacja składek na ubezpieczenie społeczne osobie niepełnosprawnej wykonującej działalność gospodarczą oraz niepełnosprawnemu rolnikowi), w tym również mechanizmów adresowanych do pracodawców, co jasno i wyraźnie wynika ze szczegółowych przepisów Rozdziału 5 - Szczególne obowiązki i uprawnienia pracodawców w związku z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych - przywołanej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2020 r., I GSK 354/20, CBOiS). Jednym z takich mechanizmów jest ten, o którym stanowi - usytuowany w przywołanym Rozdziale 5 - art. 26a ustawy, a mianowicie dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. Z art. 26a ust. 1 ustawy wynika, że pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego - w kwocie determinowanej stopniem niepełnosprawności pracownika - o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Wymienione dofinansowanie nie przysługuje natomiast pracodawcy w sytuacjach enumeratywnie wymienionych w art. 26a ust. 1a i ust. 1a¹ pkt 1 - 3, a jego przyznanie mimo zaistnienia tych sytuacji lub zaistnienia ich (lub ujawnienia zaistnienia) po jego przyznaniu, stanowi podstawę wydania decyzji, o której mowa w przywołanym już powyżej art. 49e ust. 1, a mianowicie decyzji zobowiązującej do zwrotu środków Funduszu w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Za podlegającą zwrotowi "kwotę środków Funduszu ustaloną w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości", o której mowa w art. 49e ust. 1 przywołanej ustawy, należy uznać kwotę środków, która jakkolwiek została przyznana i wypłacona, to jednak pracodawca - jako beneficjent tych środków -naruszył obowiązki, o których mowa w pkt 3 ust. 1a¹ art. 26a, a mianowicie poniósł miesięczne koszty płacy z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, z zastrzeżeniem ust. 1a². Zgodnie z art. 26a ust. 1a² ustawy kwota miesięcznych należnych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a¹ pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. Potwierdza to więc wniosek, że nie chodzi o jakąkolwiek nieprawidłowość, lecz tylko o taką, która pozostaje w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z przyznanym pracodawcy wsparciem finansowym w postaci dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, którego przyznanie skorelowane zostało z nałożonymi na pracodawcę obowiązkami, których naruszenie stanowi nieprawidłowość, w rozumieniu przywołanej regulacji. Ponadto, za uzasadniony należy uznać również wniosek, że warunkiem korzystania przez pracodawcę z dofinansowania do wynagrodzenia osób niepełnosprawnych, stanowiącym jednocześnie warunek skuteczności działania mechanizmu aktywizowania osób niepełnosprawnych jest to, aby właśnie koszty płacy, o których mowa w przywołanym przepisie prawa, a więc koszty płacy związane właśnie z zatrudnianiem pracownika niepełnosprawnego, były terminowo ponoszone przez pracodawcę, jako beneficjenta wsparcia (por. także wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2020 r., I GSK 354/20, wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2020 r., I GSK 2217/19, CBOiS). Wbrew stanowisku organu, zasadności przedstawionych wniosków nie podważa to, że koszty płacy, o których mowa w art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji, to wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Solidarnościowy (art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji). Fakt, że na gruncie przywołanej definicji ustawodawca nie stanowi o "kosztach płacy pracownika niepełnosprawnego", w żadnym stopniu, ani też zakresie nie dowodzi istnienia konsekwencji, które miałyby się wyrażać się w tym, że to każda nieprawidłowość, w tym nieprawidłowość odnosząca się do uchybienia przez pracodawcę terminom ponoszenia kosztów płacy w ogólności - a więc niezależnie od tego, czy odnosi się to tylko do pracowników niepełnosprawnych - stanowi podstawę podjęcie decyzji zobowiązującej do zwrotu środków Funduszu. Sąd wskazuje, że jeżeli pojęcie kosztów płacy zostało zdefiniowane na gruncie art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, zaś przedmiot regulacji tej ustawy - jak wynika to z jej art. 1 - dotyczy osób niepełnosprawnych, przez co tym samym został ograniczony do precyzyjnie określonych nią spraw tych osób, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wymieniona definicja ma charakter definicji projektującej ustanawiającej regułę znaczeniową odnośnie do rozumienia pojęcia kosztów płacy w przywołanej ustawie oraz - co istotne - dla potrzeb jej stosowania. Jeżeli więc ustawa dotyczy osób niepełnosprawnych to dla potrzeb jej stosowania koszty płacy należy rozumieć, jako koszty płacy pracownika niepełnosprawnego. Powyższe podejście do rozumienia pojęcia kosztów płacy oraz prezentowane w jego uzasadnieniu argumenty znajdują swoje potwierdzenie w treści art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, na gruncie którego też jest mowa o kosztach płacy. Logika tej regulacji - z której wynika, między innymi, że kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie poniesionych miesięcznych kosztów płacy - wyraża się przecież w tym, że dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1 art. 26a przywołanej ustawy nie może powodować, że pracodawca nie poniesienie żadnych kosztów płacy zatrudnienia pracownika, to jest - co w świetle przywołanej regulacji uznać należy za oczywiste - kosztów płacy zatrudnianego pracownika niepełnosprawnego, nie zaś jakiegokolwiek pracownika (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2020 r., I GSK 354/20, CBOiS). Uwzględniając wszystkie konsekwencje wynikające z przedstawionego powyżej rozumienia pojęcia kosztów płacy, którym na gruncie ustawy o rehabilitacji dla potrzeb jej stosowania operuje ustawodawca w jej art. 2 pkt 4a i art. 26a ust. 1a¹ pkt 3, trzeba stwierdzić, że zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu prowadzonym w sprawie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu, który wyznaczał art. 49e ust. 1 przywołanej ustawy - w rozpatrywanej sprawie ta część zawartej w tym przepisie wypowiedzi normatywnej, która odnosi się do podlegającej zwrotowi kwoty ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości - aby mógł być uznany za prawidłowy, nie mógł abstrahować od tego, że koszty płacy, o których mowa powyżej, to koszty płacy pracownika niepełnosprawnego, nie zaś innego pracownika zatrudnianego przez pracodawcę, o którym mowa w art. 26a ust. 1, a mianowicie przez pracodawcę korzystającego z dofinansowania do wynagrodzenia z tytułu zatrudniania pracownika niepełnosprawnego. Tym samym, tak wyznaczony przepisem prawa materialnego zakres postępowania w sprawie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu, w sensie odnoszącym się do ustalenia prawnie relewantnych dla jego wyniku faktów, powinien przede wszystkim uwzględniać potrzebę (i zarazem obowiązek) wykazania przez organ administracji, że źródłem i przyczyną stwierdzonych nieprawidłowości uzasadniających żądanie zwrotu przyznanych środków jest uchybienie przez pracodawcę terminom ponoszenia kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych, do wynagrodzenia których otrzymał dofinansowanie z Funduszu. W rozpatrywanej sprawie tak się nie stało, co uzasadnia twierdzenie o wadliwości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych. W konsekwencji wadliwego podejścia organu administracji do rozumienia pojęcia kosztów płacy, o którym mowa w art. 2 pkt 4a (w związku z art. 26a ust. 1a¹ pkt 3) ustawy o rehabilitacji, organ administracji publicznej wadliwie określił zakres koniecznych do ustalenia w sprawie faktów, co polegało na przyjęciu, że nieprawidłowością uzasadniającą żądanie zwrotu środków Funduszu jest uchybienie przez pracodawcę terminom ponoszenia kosztów płacy w ogólności, nie zaś - jak prawidłowo należało to przyjąć - uchybienie terminom ponoszenia kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych, do wynagrodzenia których otrzymał on dofinansowanie. Dlatego też, w ocenie Sądu, Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. Organ takiego ustalenia w sprawie jednak nie dokonał i nie przedstawił w zaskarżonej decyzji, czym - w ocenie sądu - naruszył art. 7 k.p.a. i art. 77 w zw. z art. 11 k.p.a. Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie organ zwracał się do oddziałów ZUS o udzielenie informacji czy Strona terminowo i w całości opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne za sporny miesiąc. ZUS w odpowiedzi na zapytania informował, że Strona za wskazany miesiąc nie opłaciła w całości należności składkowych w wymaganym terminie. Sąd stwierdza, że istotnie dowód przedstawiony przez ZUS ma walor dokumentu urzędowego, jednakże jak każdy dowód podlega ocenie przez gospodarza postępowania, w tym wypadku przez Prezesa PFRON. W skardze zasadnie podniesiono, iż dokumentacja przesłana organowi przez ZUS (zaprezentowana w zaskarżonej decyzji) ma charakter zbiorczy i nie dotyczy indywidualnie poszczególnych pracowników niepełnosprawnych (których dotyczyła refundacja PFRON za sporny okres), lecz wszystkich należności skarżącej wobec ZUS za okres rozliczeniowy styczeń 2018 r. Spółka zasadnie wywiodła, iż niezrozumiałe jest dlaczego organ dał wiarę jedynie tym dokumentom, jeżeli były one niekompletne i nie pozwalały poczynić ustaleń w zakresie przewidzianym ww. regulacjami krajowymi. Co istotne przy tym, organ nie uwzględnił wniosków dowodowych Skarżącej, jak również nie wskazał przyczyn, dla których pominął dowody zawnioskowane przez Spółkę. Organ także, zgodnie z obowiązującymi zasadami prowadzenia postępowania i uzasadniania decyzji powinien odnieść się do wyjaśnień skarżącej i przedstawianych przez nią dowodów, które, w ocenie Skarżącej, prowadzą do zupełnie odmiennych ustaleń. W trakcie postępowania przed organem I instancji Spółka przedstawiła dowody, które, w jej ocenie, potwierdzają, że w pierwotnym terminie uregulowała całość należności składkowych wynikający ze złożonych deklaracji (oraz korekt) i po okresie sprawozdawczym nie korygowała deklaracji w stosunku do osób niepełnosprawnych. PFRON pominął w szczególności następujące dowody zgłoszone przez skarżącą: wydruk określający na koniec poszczególnych miesięcy saldo Wsparcie [...] sp. z o.o. na koncie Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wygenerowany w systemie PUE ZUS - na okoliczność występowania po stronie Spółki niedopłaty wobec ZUS z tytułu należnych kosztów płacy za miesiąc styczeń 2018 roku w wysokości nieprzekraczającej limitu, o którym mowa w art. 26a ust. 1a² ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych; potwierdzenia dokonania przez Spółkę przelewów bankowych tytułem wpłat należnych składek ZUS za miesiąc styczeń 2018 roku w terminie do [...] lutego 2018 roku - na okoliczność terminowego uregulowania przez pracodawcę miesięcznych kosztów płacy w rozumieniu art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych; tabeli z zestawionymi kosztami płacy z tytułu zatrudnienia osób niepełnosprawnych (z wykazaną wysokością składek ZUS za okres styczeń 2018 r.) oraz raportów indywidualnych RCA złożonych w terminie dla każdego niepełnosprawnego pracownika (których dotyczyła refundacja PFRON za sporny okres) wydrukowanych przez skarżącą z programu Płatnik. Sąd pragnie w powyższym kontekście zaznaczyć, że jeżeli organ opiera się w sprawie na dowodach w postaci pism ZUS Oddział w S., to powinien szczegółowo wyjaśnić powód uznania danych z ww. pism za wiarygodne, w sytuacji kiedy inne pisma ZUS (Oddział w T.), w sprawie Skarżącej, wykazują nadpłatę w kwocie [...] zł na dzień [...] lutego 2018 r. Prezes PFRON w żaden sposób nie wyjaśnia powyższych sprzeczności zawartych w wydanych decyzjach, a zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanej sprawie są one bardzo istotne do skontrolowania prawidłowości działania Funduszu. Aby bowiem uznać, iż strona skarżąca uchybiła terminowi, o którym mowa w 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji trzeba znać prawidłową kwotę składek, które miała zapłacić strona skarżąca w terminie przewidzianym przepisami prawa. Istotne w sprawie jest również to, że Skarżąca konsekwentnie w toku postępowania wskazuje, że wobec pracowników, objętych dofinansowaniem za sporny okres sprawozdawcze zobowiązania publicznoprawne regulowane były w pełnej wysokości. Sąd podkreśla, iż obowiązujące w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym i adresowane do prowadzącego je organu prawne wymogi ustalania faktów, w tym w szczególności te, o których mowa w art. 80 k.p.a., nawet w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie ustalenia faktyczne miałyby również następować na podstawie danych, o których mowa w art. 49c pkt 3 ustawy o rehabilitacji, nie zwalniają organu administracji publicznej z obowiązku dokonania stosownej oceny konkretnego dowodu (a więc i wymienionych danych, w tym przy uwzględnieniu konsekwencji wynikających z art. 76 § 3 k.p.a., który nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu - por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 października 1995 r., III ARN 38/95), w tym - a to wobec znaczenia regulacji materialnoprawnej dla zakresu koniecznych do ustalenia w sprawie faktów - oceny odnośnie do jego przydatności dla stwierdzenia danej okoliczności, albowiem nie chodzi przecież o jakiekolwiek dane ZUS, lecz o dane istotne dla wykazania nieprawidłowości, o których mowa w art. 49e ust. 1 w związku z art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 przywołanej ustawy, w przedstawionym powyżej ich rozumieniu. Wykazanie nieprawidłowości, o której stanowią przywołane przepisy prawa następuje bowiem bez jakiegokolwiek uszczerbku dla praw pracowników bez niepełnosprawności. Respektowanie zaś wskazanych powyżej wymogów nie oznacza wkraczania w kompetencje organu, od którego, czy też za pośrednictwem którego (por. w tej mierze również art. 7b k.p.a.) dany dowód, w tym przywołane dane ZUS, został pozyskany. To bowiem organ prowadzący postępowanie jest jego gospodarzem, z wszystkimi konsekwencjami - oraz obowiązkami - tego stanu rzeczy. W odniesieniu do ustanowionej na gruncie art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażają się one w zobligowaniu organu administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. np. wyrok NSA z 30 marca 1988 r., SA/Po 1495/87), co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można w przekonujący sposób twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. np. wyrok NSA z 14 stycznia 1994 r., III SA 491/93). Skoro zaś (swobodna) ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie zakłada ze swej istoty przeprowadzenie pewnego procesu myślowego, to w świetle art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. za uprawniony trzeba uznać wniosek, że proces ten powinien być odzwierciedlony w uzasadnieniu podejmowanej w sprawie decyzji. Sąd stwierdza, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego. W rozpoznawanej sprawie natomiast dokumentacja przesłana organowi przez Oddział ZUS w S. (zaprezentowana w zaskarżonej decyzji) ma charakter zbiorczy i nie dotyczy indywidualnie poszczególnych pracowników niepełnosprawnych (których dotyczyła refundacja PFRON za sporny okres), lecz wszystkich należności skarżącej wobec ZUS za okres rozliczeniowy styczeń 2018 r. Podkreślając w tym względzie znaczenie funkcji uzasadnienia wydawanego w sprawie rozstrzygnięcia - zwłaszcza zaś funkcji spełnienia prawnego obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta oraz funkcji kontroli jej trafności - za oczywiste należy uznać, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co oznacza potrzebę zajęcia stanowiska wobec całego materiału procesowego, a w szczególności uzasadnienia, na jakiej podstawie dane fakty i okoliczności uznane zostały za prawdziwe. Zaś uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa, co oznacza, że ograniczenie się przez organ do wskazania danych przepisów prawa nie spełnia warunku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji zakłada bowiem ze swej istoty potrzebę przeprowadzenia wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji i odzwierciedlenia jej przebiegu oraz rezultatu w uzasadnieniu decyzji. Innymi słowy, uzasadnienie decyzji w relacji do zawartego w niej rozstrzygnięcia ma objaśnić tok myślenia organu administracji prowadzący do zastosowania danego przepisu prawa w danej sprawie z uwagi - co trzeba podkreślić - na jej przedmiot. Uwzględniając powyższe, a także odwołując się do wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów, za uzasadnione trzeba uznać twierdzenie, że zestawienie treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji z wymogami, jakim czynić powinno zadość uzasadnienie podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, prowadzi do wniosku o jego wadliwości. Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, w sprawie organ naruszył przepisy materialne (ar. 2 ust. 4a w zw. z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji), gdyż dokonał nieprawidłowej wykładni pojęcia koszty płacy, a także naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organ weźmie pod uwagę wskazaną oceną związaną przede wszystkim z interpretacją pojęcia koszty płacy. Ustali i jeżeli taki fakt będzie miał miejsce przedstawi w zaskarżonej decyzji informację o niedopłacie za sporny miesiąc każdej z niepełnosprawnych osób. Ustali jednoznacznie kwotę składki ZUS od wynagrodzeń za miesiąc styczeń 2018 r. jaką powinna opłacić strona skarżąca. Wskaże należną kwotę składek w decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz szczegółowo wyjaśni sposób ustalenia tej kwoty. Odniesie się także do stawianych przez stronę zarzutów i złożonych dokumentów w kontekście wykładni przepisów ustawy o rehabilitacji dokonanej przez Sąd. Skoro Strona wskazuje i załącza dowody, które w jej ocenie potwierdzają, że w pierwotnym terminie uregulowała całość należności składkowych wynikający ze złożonych deklaracji i po okresie sprawozdawczym nie korygowała deklaracji w stosunku do osób niepełnosprawnych, to rolą organu będzie jednoznaczne ustalenie i przedstawienie stanowiska w decyzji - skąd w takim przypadku pojawiły się niedopłaty na indywidulanych kontach pracownika niepełnosprawnego. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Powołane przepisy stanowią, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), a także gdy stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Sąd stosuje też przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji Sąd zasądził na rzecz strony Skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości [...] zł na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Skarżąca wpłaciła [...]zł tytułem wpisu sądowego oraz [...] zł opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa radcy prawnemu; koszty pełnomocnika z wyboru w wysokości [...]zł zostały ustalone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).