II SA/Wa 1511/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu postanawia - odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi - UZASADNIENIE Pismem z dnia 1 października 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi wniesionej w niniejszej sprawie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 października 2015 r. W dniu 15 października 2015 r. skarżący uzupełnił braki formalne skargi i nadesłał do Sądu pełnomocnictwo. Następnie w dniu 19 października 2015 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że w dniu 8 października 2015 r., w godzinach wieczornych, został poinformowany przez kancelarię jego pełnomocnika o konieczności uzupełnienia braków formalnych skargi. Tego samego dnia wydrukował przesłany za pośrednictwem poczty elektronicznej dokument, podpisał go, a następnie wysłał tą samą drogą do kancelarii z informacją, że oryginał tego dokumentu dostarczy osobiście do Sądu. Skarżący podał, że w związku z tym, iż w dniach od 9 do 14 października 2015 r. codziennie pełnił dwunastogodzinną służbę w ramach zabezpieczania imprez masowych oraz prewencyjnego zabezpieczenia na terenie podległym pod Komisariat Policji w [...], pełnomocnictwo umieścił w kopercie zaadresowanej do Sądu i poprosił żonę o jej wysłanie za pośrednictwem poczty. Po kilku dniach znalazł tę kopertę w innym miejscu, a żona poinformowała go, że z uwagi na rehabilitację jednego z jego synów oraz zapalenie ucha drugiego, zapomniała ją wysłać. Skarżący wskazał, że tego samego dnia, tj. 15 października 2015 r., wysłał pełnomocnictwo do Sądu. Skarżący wskazał, że podana przez niego przyczyna uchybienia terminu z pozoru jest błaha, jednakże w połączeniu z jego sytuacją prywatną i zawodową jest ona uzasadniona. Wskazał, że zmaga się z zaburzeniami integracji sensorycznej oraz wadami wzroku jednego z jego synów, a ponadto jest niesprawiedliwie, wręcz poniżająco, traktowany przez przełożonych, co zakończyło się załamaniem nerwowym oraz degradacją w służbie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) sąd postanowi o przywróceniu terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Art. 87 § 2 cytowany ustawy stanowi, iż we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym w ustawie terminie. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi ustała w dniu 15 października 2015 r., tj. w dniu, w którym dowiedział się, że pełnomocnictwo dla jego pełnomocnika nie zostało przesłane do Sądu. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, złożony w dniu 19 października 2015 r., wniesiony został w terminie określonym w art. 87 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu argumentów wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy stwierdzić, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przez stronę przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi było w niniejszej sprawie niezawinione. Skarżący powierzył nadanie przesyłki pocztowej zawierającej odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi swojej żonie, która jednak tego nie uczyniła. Skarżący ponosi pełną odpowiedzialność za zaniedbania żony w tym zakresie. Do uchybienia terminu mogłoby nie dojść, gdyby skarżący, wiedząc o problemach zdrowotnych jego dzieci i związanym z tym większym obciążeniem żony, sam nadał w urzędzie pocztowym tę przesyłkę. Dwunastogodzinna służba w tym okresie nie powinna być przeszkodą albowiem funkcjonują urzędy pocztowe czynne całą dobę. Ponadto skarżący, powierzając żonie nadanie przesyłki, mógł się upewnić, czy przesyłka ta została wysłana. Ponadto, co istotne, skarżący jest w niniejszej sprawie reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. To właśnie ten pełnomocnik został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi. Odpowiedź na to wezwanie mogła zatem być udzielona przez pełnomocnika, bez koniczności osobistego angażowania skarżącego w czynność nadania do Sądu przesyłki zawierającej tę odpowiedź. Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, wskazują, iż uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło na skutek przeszkód, które były możliwe do przezwyciężenia. Uchybienie terminu do dokonania powyższej czynności miało zatem charakter zawiniony. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.