I GSK 852/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 95/15 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] Spółki z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 21 stycznia 2016 r., III SA/Po 95/15 po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi [A.] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2012 na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." oddalił skargę na powołaną wyżej decyzję. 2. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. 2.1.Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Margoninie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. przyznał [...] Sp. z o. o. w M. płatność rolnośrodowiskową w kwocie 21.920 zł z tytułu : 5-ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, Wariant 5.1 ochrona siedlisk lęgowych ptaków Natura 2000, 2-rolnictwo ekologiczne, Wariant 2.3 – trwałe użytki zielone. 2.2.W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po złożeniu wniosku o płatności beneficjent złożył oświadczenie o podtopieniu działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...] i braku możliwości wykonywania zabiegów koszenia łąk na obszarze 85 %. Oświadczenie to potwierdza niemożność koszenia na działkach rolnych zgodnie z realizowanymi wariantami 2.3, 5.1 i 3.1.2 w okresie sierpnia. Zgodnie z protokołem szkodowym zalano powierzchnię 118,31 ha, a do wniosku zadeklarowano pow. 103,65 ha. Według strony zabieg agrotechniczny skoszenia traw udało się wykonać we wrześniu na obszarze 16 ha na działce o nr [...]. Nie udało się jednak zebrać na tej działce skoszonej trawy, a sianokos zebrano dopiero w październiku 2013 r. W ocenie organu płatność należało przyznać jedynie do pow. 16 ha do działki rolnej BB położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Z pakietu 5.1 wykluczono pow. 72,2 ha (działka A i część B ). Dla pakietu 2.3 i 3.1.2 zabieg koszenia nie został przeprowadzony z powodu wskazanych podtopień. Wykluczono pow. 67,05 ha dla wariantu 2.3 i pow. 14,55 ha dla wariantu 3.1.2. 2.3.Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego wymagania dotyczące uzyskania płatności rolnośrodowiskowej nie zostały spełnione wobec działki nr [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...] w całości , w zakresie wymagań dotyczących wariantu 2.3, 3.1.2 i 5.1 – nie wykonano zabiegu koszenia w określonym terminie. 2.4.W skardze do WSA w Poznaniu strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w części dotyczącej umniejszenia płatności rolnośrodowiskowej. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za bezzasadną. 3.1. W ocenie Sądu I instancji ustalenia faktyczne dokonane przez organy orzekające w sprawie nie budzą zastrzeżeń. W sprawie nie jest sporne, iż po złożeniu wniosku o płatności beneficjent złożył oświadczenie o podtopieniu działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...] i braku możliwości wykonywania zabiegów koszenia łąk na obszarze 85 %. W wyniku przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego (po uchyleniu decyzji z dnia [...].06.2013r.) skarżąca oświadczyła, że jedynie we wrześniu 2012 roku udało się wykonać zabieg agrotechniczny skoszenia traw na obszarze ok. 16 ha na działce oznaczonej geodezyjnie jako [...], zaś wobec dużego rozpulchnienia gleby będącego następstwem powodzi, sianokos udało się zebrać w październiku 2013 roku (pismo z dnia [...].01.2014r. w aktach adm.). W ocenie Sądu I instancji należało więc uznać, że skarżąca jedynie wykonała podjęte na rok 2012 zobowiązanie rolnośrodowiskowe w powyższym zakresie, podzielając stanowisko organów, że oświadczenie skarżącej potwierdza niemożność koszenia na działkach rolnych z realizowanymi wariantami 2.3, 5.1 i 3.1.2 . Dla wariantu 2.3- Trwałe użytki zielone realizowanego na działce A, C,D obowiązek koszenia istniał między [...] czerwca a [...] września, zaś dla wariantu 5.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków – NATURA 2000 realizowanego na działce A, B -obowiązek koszenia istniał od dnia [...] sierpnia do [...] września. Wskutek podtopienia zgłoszonych do poszczególnych wariantów działek skarżąca jedynie mogła kosić trwałe użytki zielone częściowo na działce B (BB)- działka ewid. [...] i to na obszarze ok. 16 ha , zaś na pozostałych nie mogła dokonać koszenia. 3.2.Następnie WSA w Poznaniu powołując na przepisy prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie, stwierdził, iż zasadnie uznały organy, że płatność należało przyznać jedynie do pow. 16 ha do działki rolnej B/BB położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Z pakietu 5.1 wykluczono pow. 72,2 ha ( działka A i część B ). Dla pakietu 2.3 i 3.1.2 zabieg koszenia nie został przeprowadzony z powodu wskazanych przez samą stronę podtopień. Wykluczono wobec tego pow. 67,05 ha dla wariantu 2.3 i pow. 14,55 ha dla wariantu 3.1.2.Sąd podkreślił, że postępowanie dowodowe potwierdziło ostatecznie jedynie wykonanie koszenia w roku 2012 r. na powierzchni 16 ha na działce ewidencyjnej nr [...] ( wariant 5.1 ), albowiem podtopienie spowodowało zalanie 85 % powierzchni dzierżawionej przez stronę. Bez znaczenia jest to czy osiągnięte zostały inne cele przyznanej płatności, gdyż warunkiem jej otrzymania jest precyzyjne wykonanie i spełnienie wszystkich wymagań określonych w przepisach prawa (w tym dotyczących obowiązkowego koszenia działek ). Rolnik dostaje określone środki finansowe by realizować obowiązki w ramach zadeklarowanych wariantów i deklaruje wykonanie wszystkich wymaganych czynności agrotechnicznych. 3.3.Odnosząc się do kwestii, czy organy słusznie nie wzięły pod uwagę podnoszonych przez skarżącą okoliczności wyjaśniające przyczyny nie spełnienia przez stronę warunków uzyskania płatności tj, że siła wyższa lub inne okoliczności nadzwyczajne są bez znaczenia bo w sprawie chodzi o przyznanie płatności a nie zobowiązanie beneficjenta do zwrotu przyznanych płatności, a rozporządzenie Rady (WE) nr 1122/2009 nie ma zastosowania przy płatnościach rolnośrodowiskowych, Sąd I instancji odwołał się do § 35 rozporządzenia z dnia 26.02.2009 r. oraz w art. 47 rozporządzenia Komisji WE nr 1974/2006 z dnia 15.12.2006 r., w których wskazano na konieczność obowiązkowego zgłaszania przypadku siły wyższej w terminie do 10 dni od jej wystąpienia ( w takiej sytuacji nie jest konieczny zwrot płatności już otrzymanej ). Zdaniem Sądu przepisy te nie regulują bezpośrednio kwestii przyznania pomocy w danym roku, a jedynie dotyczą potencjalnego braku konieczności zwrotu płatności już otrzymanych przez beneficjenta. Tak więc w istocie okoliczności na które powołuje się skarżąca mają znaczenie i organ bierze je pod uwagę w postępowaniu dotyczącym zwrotu przyznanych płatności, która to sytuacja nie miała miejsca w omawianej sprawie. 3.4.W konsekwencji za trafne Sąd I instancji uznał, stanowisko organów w kwestii dotyczącej pozostawania bez znaczenia dla sprawy okoliczności podtopienia działek rolnych w kontekście bezspornego niewykonania warunków w ramach zadeklarowanych wariantów podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego. Także za prawidłową uznał wykładnię przepisów prawa prezentowaną przez organy. W ocenie Sądu wymagania dotyczące uzyskania płatności rolnośrodowiskowej nie zostały spełnione definitywnie wobec działki nr [...], [...], [...], [...], [...],[...],i [...] w całości lub w zakresie wymagań dotyczących wariantu 2.3, 3.1.2 i 5.1 – nie wykonano zabiegu koszenia w określonym terminie. Tak więc brak było podstaw do prowadzenia przez organ postępowania w celu ustalenia , że pomimo podtopienia działek rolnych skarżąca zrealizowała wymogi programu kosząc w innym terminie działki rolne skoro koszenie w innym terminie nie jest wypełnieniem wymogów programu. 3.5.Sąd I instancji nie dopatrzył się też w działaniu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania, jak i nie stwierdził naruszeń prawa materialnego jak i procesowego. 4.Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K., w której zarzucono Sądowi I instancji: 4.1. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.), tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie skutkujące bezzasadnym oddaleniem skargi z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz art. 145 § 1 ust. 1 poprzez brak jego zastosowania, czego konsekwencją było nieuwzględnienie skargi przez WSA w Poznaniu i utrzymanie w mocy decyzji organów I instancji (tj. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]) oraz organu II instancji (tj. Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]) w przedmiocie przyznania Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej płatności za rok 2012, pomimo iż obie decyzje w zaskarżonym zakresie powinny podlegać uchyleniu ze względu na ich wadliwość przejawiającą się w naruszeniu przez organy administracji publicznej I i II instancji przepisów postępowania administracyjnego (tj. art. 7 w zw. z art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej "k.p.a.", "Kodeks postępowania administracyjnego" oraz art. 77, 80 k.p.a.), które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, 4.2. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.), tj.: 4.2.1. – § 2 pkt 4 oraz § 35 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (Dz.U. z 2009 r. Nr 33, poz. 262 ze zm.) dalej "rozporządzenie z dnia 26 lutego 2009 r." oraz art. 47 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15.12.2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich dalej "rozporządzenie nr 1974/2006" 4.2.2. – § 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 oraz w zw. z załącznikiem nr 3 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. poprzez niewłaściwą ich interpretację, skutkująca uznaniem, iż przyznanie płatności rolnośrodowiskowej wymaga bezwzględnego spełnienia wszystkich wymogów w ramach określonych pakietów lub ich wariantów bez względu na zaistnienie takich okoliczności jak realizacja celu rolnośrodowiskowego, poniesienie w związku z powyższym strat przez beneficjenta oraz zaistnienie siły wyższej uniemożliwiającej realizację wymogu w terminach wynikających z tychże przepisów (bez uszczerbku dla realizacji celu rolnośrodowiskowego), 4.2.3. – art. 18 ust. 2 Rozporządzenia nr 65/2011 18 Rozporządzenia Komisji UE nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich dalej "rozporządzenie nr 65/2011" – poprzez brak jego zastosowania skutkujący nieuwzględnieniem skali i skutków naruszeń przy ocenie zasadności i przyznania Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości oraz stopnia tego pomniejszenia, 4.2.4. – art. 47 rozporządzenia nr 1974/2006 w zw. z § 35 pkt 8 rozporządzenie z dnia 26 lutego 2009 r. poprzez brak ich odpowiedniego zastosowania w przedmiotowej sprawie 4.3. Przedstawiając powyższe Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o: 4.3.1. zmianę zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu poprzez uwzględnienie żądania Skarżącego wyrażonego w skardze z dnia [...] grudnia 2014 r. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wydanej w dniu [...] listopada 2014 r. (nr [...]) i uchylenie przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z dnia [...] czerwca 2014 r. (nr [...]) w zakresie, w jakim na ich podstawie doszło do przyznania Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej za rok 2012 w pomniejszonej wysokości, 4.3.2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, 4.3.3. zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. 4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. 5.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, podlega więc oddaleniu. 5.2. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd kasacyjny jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., I FSK 1536/11, Lex nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). 5.3. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). 5.4. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, Lex nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14, Lex nr 1658243). 5.6. Skarga kasacyjna została więc zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd I instancji, nie naruszył bowiem przywołanych przepisów prawa w sposób podnoszony w skardze kasacyjnej i jednocześnie taki, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 5.7. W skardze kasacyjnej zawarto zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania ponieważ fakt i sposób ustalenia stanu faktycznego sprawy determinuje sposób stosowania prawa materialnego. Analiza podanych w skardze naruszeń prawa materialnego może nastąpić dopiero po uznaniu, że stan faktyczny został w sprawie ustalony w sposób prawidłowy lub ustalonego przez organy i zaaprobowanego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego skutecznie nie podważono. (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, Lex nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, Lex nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, Lex nr 1488113). 5.8. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, skutkujące bezzasadnym oddaleniem skargi na decyzję w przedmiocie pomniejszenia płatności rolnośrodowiskowej oraz art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. poprzez brak jego zastosowania, czego konsekwencją było nieuwzględnienie skargi i utrzymanie w mocy decyzji organów I i II instancji, mimo iż obie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (tj. art. 7 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 77, art. 80 k.p.a.). Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów w skardze kasacyjnej wskazać należy na odrębności postępowań administracyjnych związanych z przyznawaniem rolnikom między innymi płatności rolnośrodowiskowych w oparciu o ustawę z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 173 ze zm.), dalej "ustawa wspierająca". Nie ulega bowiem wątpliwości, że kwestia przyznania rolnikowi płatności rolnośrodowiskowej, czy odmowy przyznania takiej płatności jest indywidualną sprawą administracyjną rozstrzyganą w postępowaniu administracyjnym według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do dyspozycji przepisu art. 21 ust. 1 ustawy wspierającej, na co wskazał również organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji wydawanych przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy tejże ustawy stanowią inaczej. Według art. 21 ust. 2 ustawy wspierającej, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Powyższe reguły stanowią powtórzenie zasad zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, z jednoczesnym zaznaczeniem ich pewnej odrębności. Pierwszą z tych reguł jest zasada praworządności, którą odzwierciedla regulacja art. 6 i częściowo art. 7 k.p.a. Według zaś reguły drugiej, organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Warto tu przypomnieć, że druga z zasad została ograniczona w stosunku do ogólnej reguły ujętej w art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ na organ został nałożony obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, jednakże bez zobowiązania tego organu do podejmowania z urzędu wszelkiej inicjatywy co do zebrania tego materiału. Wprowadzenie takiego uregulowania nie może pozostać bez związku z zasadą rozłożenia ciężaru dowodu. Rozwiązania przyjęte w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazują, że to strona musi wykazywać się wzmożoną aktywnością w gromadzeniu oraz przedstawianiu dowodów i nie może oczekiwać, że organ prowadzący postępowanie będzie z urzędu podejmował wszelkie środki dowodowe niezbędne do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Jak stanowi art. 21 ust. 3 ustawy wspierającej, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Na organach nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodu na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., II GSK 241/12, Lex nr 1337138, wyrok NSA z dnia 25 października 2011r., II GSK 1075/10, Lex 1070205). Innymi słowy nie można w sprawie dotyczącej płatności rolnośrodowiskowej postawić skutecznie zarzutu braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego przez organy administracji, skoro przepisy na organy takiego obowiązku nie nakładają. 5.9. Rozpoznane według powyższych zasad zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły zostać uznane za zasadne. Skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie uzasadniła postawionych zarzutów w odniesieniu do zebranego w sprawie materiału dowodowego, do czego była zobowiązana na podstawie art. 176 p.p.s.a. Z uwagi na to, że jak już wskazał wyżej Naczelny Sąd Administracyjny, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym wysoce sformalizowanym wadliwe sformułowanie zarzutów kasacji powoduje, iż zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., FSK 1657/04; 12 października 2005 r., I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., II GSK 18/06; 4 października 2006 r., I OSK 459/06). 5.10. W skardze kasacyjnej jednak nie przedstawiono jakiegokolwiek uzasadnienia omawianych zarzutów, tym samym skarga kasacyjna w omawianym zakresie nie spełnia wymogu określonego w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji podjęcie merytorycznej polemiki z tym zarzutem jest niemożliwe i wymyka się spod kontroli sądowej. (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r., II GSK 351/16 oraz wyrok NSA z dnia 12 października 2018 r., II FSK 2673/18). 5.11. Oznacza to, że Skarżąca nie podważyła skutecznie stanu faktycznego ustalonego w sprawie przez organy administracji, zaakceptowanego przez Sąd I instancji. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, zobowiązany jest uznać, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd I instancji, za podstawę rozstrzygnięcia, został ustalony prawidłowo i w sposób nie budzący zastrzeżeń prawnych. 5.12. W konsekwencji w tak ustalonym, w sprawie stanie faktycznym, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do uznania zarzutów naruszenia prawa materialnego za zasadne, w szczególności niezastosowania w sprawie art. 18 ust. 2 Rozporządzenia nr 65/2011 poprzez nieuwzględnienie skali i skutków naruszeń przy ocenie zasadności i przyznania Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości oraz stopnia tego pomniejszeni, a także art. 47 rozporządzenia nr 1974/2006 w zw. z § 35 pkt 8 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. 5.13. Za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzuty naruszenia § 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 oraz w zw. z załącznikiem nr 3 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, iż przyznanie płatności rolnośrodowiskowej wymaga bezwzględnego spełnienia wszystkich wymogów w ramach określonych pakietów lub ich wariantów bez względu na zaistnienie takich okoliczności jak realizacja celu rolnośrodowiskowego, poniesienie w związku z powyższym strat przez beneficjenta oraz zaistnienie siły wyższej uniemożliwiającej realizację wymogu w terminach wynikających z tychże przepisów (bez uszczerbku dla realizacji celu rolnośrodowiskowego). 5.14. Zgodnie z § 2 ust. 1, który to przepis ma zastosowanie w sprawie – płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. W myśl § 2 ust. 3 plan działalności rolnośrodowiskowej sporządza się przed upływem 25 dni od dnia, w którym upływa termin, w jakim składa się wnioski o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przy udziale podmiotu prowadzącego działalność w zakresie doradzania odnośnie do sporządzania dokumentacji niezbędnej do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy wspierającej na formularzu udostępnionym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwaną dalej "Agencją". Jeżeli plan działalności rolnośrodowiskowej został sporządzony w tym terminie, uznaje się, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane od dnia 15 marca danego roku. Na podstawie § 4 ust. 1 zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane w ramach co najmniej jednego z następujących pakietów: 1) Pakiet 1. Rolnictwo zrównoważone; 2) Pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne; 3) Pakiet 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone; 4) Pakiet 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000; 5) Pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000; 6) Pakiet 6. Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie; 7) Pakiet 7. Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie; 8) Pakiet 8. Ochrona gleb i wód. W myśl § 4 ust. 2 rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe: 1) zachowuje występujące w gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 1), zwane dalej "trwałymi użytkami zielonymi", oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje dzikiej przyrody; 2) prowadzi na formularzu udostępnionym przez Agencję rejestr działalności rolnośrodowiskowej zawierający wykaz wypasów zwierząt oraz działań agrotechnicznych, w tym zastosowania nawozów i wykonania zabiegów przy użyciu środków ochrony roślin, przy czym rejestr ten w zakresie zastosowania nawozów prowadzi się dla całego gospodarstwa rolnego; 3) przestrzega innych wymogów określonych dla danego pakietu lub wariantu. Wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów są określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia (art. 4 ust. 3). Na podstawie § 9 ust. 3 rozporządzenia w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3 płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do powyższego rozporządzenia obowiązek koszenia trwałych użytków zielonych w przypadku spornych działek istniał między 1 czerwca a 30 września 2012 r. W myśl § 9 ust. 4 rozporządzenia w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych: 1) użytkowanych jako trwałe użytki zielone, na których występują: a) siedliska lęgowe ptaków z gatunków wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia – w przypadku wariantu pierwszego tych pakietów, b) zbiorowiska roślinne wykazujące cechy jednostek fitosocjologicznych i siedlisk przyrodniczych wymienione w załączniku nr 4 do rozporządzenia – w przypadku wariantu drugiego, trzeciego, czwartego, piątego, szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego tych pakietów; 2) na których występują typy siedlisk przyrodniczych wymienione w załączniku nr 4 do rozporządzenia – w przypadku wariantu dziesiątego tych pakietów; 3) położonych: a) poza obszarem Natura 2000 w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody – w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, b) na obszarze Natura 2000 – w przypadku pakietu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 5. Dla wariantu 5.1 ochrona siedlisk lęgowych ptaków w załączniku nr 3 wprowadzono obowiązek koszenia trwałych użytków zielonych od dnia 1 sierpnia do 30 września – koszenie od 5 do 15 cm. W rozpoznawanej sprawie po złożeniu wniosku o płatności beneficjent złożył oświadczenie o podtopieniu działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...] i braku możliwości wykonywania zabiegów koszenia łąk na obszarze 85%. W wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego skarżąca oświadczyła, że jedynie we wrześniu 2012 r. udało się wykonać zabieg agrotechniczny skoszenia traw na obszarze ok. 16 ha na działce oznaczonej geodezyjnie jako [...], zaś wobec dużego rozpulchnienia gleby będącego następstwem powodzi, sianokos udało się zebrać w październiku 2013 r. (pismo z dnia [...] stycznia 2014 r.). Oświadczenie skarżącej potwierdzające niemożność koszenia na działkach rolnych z realizowanymi wariantami 2.3, 5.1 i 3.1.2 nie było przez organy jak i Sąd I instancji kwestionowane. Dla wariantu 2.3 Trwałe użytki zielone realizowanego na działce A, C, D – obowiązek koszenia istniał między 1 czerwca a 30 września, zaś dla wariantu 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków – NATURA 2000 realizowanego na działce A, B – obowiązek koszenia istniał od dnia 1 sierpnia do 30 września. Nie jest też sporne w sprawie to, iż wskutek podtopienia zgłoszonych do poszczególnych wariantów działek skarżąca jedynie mogła kosić trwałe użytki zielone częściowo na działce B (BB) – działka ewidencyjna [...] na obszarze ok. 16 ha, zaś na pozostałych nie mogła dokonać koszenia. 5.15. W § 2 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. wskazano warunki, które musi spełniać rolnik aby została przyznana jemu płatność rolnośrodowiskowa. Te warunki muszą być przez rolnika spełnione łącznie. Jednym z warunków uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, jest wypełnianie warunków w ramach określonych pakietów lub ich wariantów. Szczegółowe warunki określają załączniki rozporządzenia, w tym mający zastosowanie w omawianej sprawie załącznik nr 3. Wskazuje on m.in. terminy koszenia. Niewypełnienie tego warunku skutkuje tym, że płatność nie jest przyznawana. Mając powyższe zasady na uwadze Sąd I instancji nie miał podstaw do zakwestionowania stanowiska organów orzekających w sprawie, iż sporna płatność mogła być przyznana, jedynie do pow. 16 ha działki rolnej B/BB położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Natomiast z pakietu 5.1 należało wykluczyć pow. 72,2 ha (działka A i część B), a dla pakietu 2.3 i 3.1.2 z uwagi na to, że zabieg koszenia nie został przeprowadzony z powodu wskazanych przez samą stronę podtopień, należało zaakceptować wykluczenie pow. 67,05 ha dla wariantu 2.3 i pow. 14,55 ha dla wariantu 3.1.2. 5.16. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, iż brak koszenia w wyżej określonych terminach, w rozpoznawanej sprawie, był usprawiedliwiony siłą wyższą i nie powinien skutkować pomniejszeniem płatności rolnośrodowiskowej wyjaśnić należy, iż podjęte przez skarżącą zobowiązania – jak wynika z tytułu sekcji 2 oś 2 rozporządzenia nr 1698/2005 – mają na celu poprawę środowiska naturalnego i terenów wiejskich. Jest to jeden z celów Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) wynikający z art. 4 ust. 1 pkt b powołanego rozporządzenia. Środkiem do realizacji tego celu są płatności rolnośrodowiskowe (art. 36 pkt a iv rozporządzenia nr 1698/2005), które zgodnie z pkt 35 preambuły do tego rozporządzenia powinny nadal odgrywać znaczną rolę we wspieraniu zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich oraz w udzielaniu odpowiedzi na wzrastający popyt społeczeństwa na usługi środowiskowe. Powinny one dodatkowo zachęcać rolników i inne osoby gospodarujące gruntami do służenia społeczeństwu jako całości poprzez wprowadzanie lub dalsze stosowanie metod produkcji rolnej zgodnych z ochroną i poprawą stanu środowiska naturalnego, krajobrazu i jego właściwości, zasobów naturalnych, gleby i różnorodności genetycznej. W tym kontekście, powinno zwrócić się szczególną uwagę na zachowanie zasobów genetycznych w rolnictwie. Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" płatności te powinny pokrywać jedynie te zobowiązania, które wykraczają poza właściwe normy obowiązkowe. To ostanie stwierdzenie rozwija art. 39 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005, w którym wskazano, iż płatności rolnośrodowiskowe obejmują jedynie te zobowiązania, które wykraczają poza odpowiednie normy obowiązkowe ustanowione zgodnie z art. 4 i 5 oraz załącznikami III i IV rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, jak również minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin oraz inne odpowiednie wymogi obowiązkowe ustanowione ustawodawstwem krajowym i określone w programie. Warunkiem zatem przyznania płatności jest utrzymywanie przez rolnika stanu warunkującego przyznanie tej płatności. Celem programu płatności rolnośrodowiskowych jest bowiem nie tylko uzyskanie przez rolnika ekwiwalentu za utracone dochody, lecz przede wszystkim uzyskanie poprawy stanu środowiska. Okoliczność ta ma istotne znaczenie przy dalszej wykładni przepisów w sytuacjach konfliktowych, a mianowicie, gdy dochodzi do zderzenia się interesu rolnika, który nie wykonał zobowiązania rolnośrodowiskowego z powodu siły wyższej albo innej wyjątkowej sytuacji, a mimo to domaga się płatności rolnośrodowiskowej, z brakiem osiągnięcia celu jaki przyświeca programowi finansowanemu przez EFRROW, realizowanemu przy pomocy środków jakimi są te płatności. 5.17. W niniejszej sprawie mamy do czynienia – jak wskazano już powyżej – z płatnością rolnośrodowiskową na 2012 r. finansowaną ze środków EFRROW, określoną w art. 36 pkt a ppkt iv rozporządzenia nr 1698/2005. Zasady stosowania rozporządzenia nr 1122/2009 r. w odniesieniu do płatności wynikających z rozporządzenia nr 1698/2005 zostały określone w rozporządzeniu nr 65/2011, które zgodnie z art. 35 ust. 2 stosuje się od dnia 1 stycznia 2011 r. W myśl art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011 do celów niniejszego tytułu stosuje się odpowiednio art. 2 akapit drugi pkt 1, 10 i 20, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 12, 14, 16 i 20, art. 25 ust. 1 akapit drugi, art. 73, 74 i 82 rozporządzenia (WE) Nr 1122/2009. W odniesieniu do środków, o których mowa w art. 36 lit. b) ppkt (iii), (iv) i (v) rozporządzenia nr 1698/2005, państwa członkowskie mogą jednak ustanowić odpowiednie systemy alternatywne, aby jednoznacznie określać grunty objęte wsparciem. Wspomniany "niniejszy tytuł" odnosi się do wsparcia rozwoju niektórych obszarów wiejskich w odniesieniu do niektórych środków w ramach osi 2 i 4 ; m.in. zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt a rozporządzenia nr 65/2011 ma zastosowanie do wsparcia przyznanego zgodnie z art. 36 rozporządzenia nr 1698/2005. Wśród wymienionych w art. 7 ust. 1 przepisów nie ma odesłania do art. 75 rozporządzenia nr 1122/2009 r. oznacza to, iż przepis ten nie ma zastosowania do płatności rolnośrodowiskowych za 2012 r. Podkreślić ponadto należy, iż wprawdzie rozporządzenie nr 1698/2005 zawiera uregulowania, które uzależniają przyznanie płatności (redukcja albo wykluczenie z płatności) od możliwości przypisania odpowiedzialności beneficjentowi za działania lub zaniechania, jednakże nie dotyczą one niewykonywania zobowiązania rolnośrodowiskowego, lecz nieprzestrzegania w całym gospodarstwie podstawowych wymogów w zakresie zarządzania oraz zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska – zamieszczonych w art. 5 i 6 oraz w załączniku II i III rozporządzenia nr 73/2009 (art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50a rozporządzenia nr 1698/2005). W kontekście powyższych przepisów unijnych realizacja zobowiązań rolnośrodowiskowych w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. polega na ich rzeczywistym wykonaniu. Stąd mając powyższe na uwadze oraz cele płatności rolnośrodowiskowej stwierdzić należy, iż jeżeli na skutek siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych rolnik nie może wykonać w danym roku zadań z tytułu podjętych zobowiązań, nie przyznaje się mu w danym roku płatności rolnośrodowiskowej, gdyż nie poniósł żadnych kosztów ani nie utracił dodatkowych dochodów w wyniku braku możliwości wywiązania się z podjętego zobowiązania. Przy czym zaznaczyć należy, iż w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania powołany przepis art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 1974/2006, który adresowany był nie do organu w indywidualnej sprawie, lecz do państwa członkowskiego, a określone w ust. 2 zasady zgłaszania przypadków siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności odnoszą się do ewentualnie przyjętych przez państwo członkowskie wskazanych w ust. 1 kategorii stanów nadzwyczajnych uzasadniających brak obowiązku częściowego lub pełnego zwrotu już przyznanych płatności, o czym mowa w ust. 1 tego artykułu (por. powołany powyżej wyrok NSA w sprawie II GSK 405/12 oraz wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r., II GSK 183/11). W poddanej kontroli sądowej sprawie rzecz nie dotyczy zwrotu płatności, lecz jej przyznania w pomniejszonej wysokości. Podobnie § 35 Rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. dotyczy kwestii zwrotu płatności, a nie jej przyznania. Przepisy te nie regulują zatem bezpośrednio kwestii przyznania pomocy w danym roku, a jedynie dotyczą potencjalnego braku konieczności zwrotu płatności już otrzymanych przez beneficjenta. Tak więc w istocie okoliczności, na które powołuje się skarżąca mają znaczenie i organ bierze je pod uwagę w postępowaniu dotyczącym zwrotu przyznanych płatności, która to sytuacja nie miała miejsca w omawianej sprawie. Skoro wymagania dotyczące uzyskania płatności rolnośrodowiskowej nie zostały spełnione definitywnie wobec działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w całości lub w zakresie wymagań dotyczących wariantu 2.3, 3.1.2 i 5.1 – nie wykonano zabiegu koszenia w określonym terminie, okoliczność zaistnienia siły wyższej nie mogła stanowić podstawy przyznania płatności rolnośrodowiskowej w przypadku niewykonania zobowiązania przez beneficjenta. 5.18. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną. 5.19. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2005 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).