II SA/Lu 757/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 5 czerwca 2023 r. nr SKO.ZP/40/2/2023 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu decyzją z dnia 5 czerwca 2023 r. nr SKO.ZP/40/2/2023, po rozpatrzeniu odwołania D. K. (dalej także jako "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Biłgoraj z dnia 20 grudnia 2022 r. nr MG.6730.51.2022.C, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 2 MW, na działkach nr ewid.[...] i [...] położonych w miejscowości W. D., gmina Biłgoraj. Rozstrzygniecie powyższe zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: We wniosku z dnia 4 października 2022 r. (data wpływu do Urzędu Gminy Biłgoraj – 22 grudnia 2022 r.) E. R., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą E. E. (dalej także jako "inwestorka"), zwróciła się do Wójta Gminy Biłgoraj o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 2 MW. Zgodnie z wnioskiem, przedmiotowa inwestycja została zaplanowana na części działek nr ewid.[...] i [...] w miejscowości W. D., stanowiącej grunt o powierzchni 0,999 ha (całkowita powierzchnia ww. działek – 4,0590 ha). Decyzją z dnia 20 grudnia 2022 r. Wójt Gminy Biłgoraj ustalił warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że dla działek nr ewid.[...] i [...] w miejscowości W. D. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren ten nie jest także objęty obowiązkiem sporządzenia takiego planu. Projektowana inwestycja spełnia natomiast wymogi określone w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, aktualny t.j. - Dz.U. 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."), w tym nie wymaga uzyskania zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej lub leśnej, bowiem teren objęty wnioskiem stanowi grunty rolne klasy IV-VI. Wobec powyższego organ pierwszej instancji uznał za zasadne ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestorki. W odwołaniu od powyższej decyzji D. K. (właścicielka działki nr ewid. [...], położonej w sąsiedztwie terenu inwestycji) zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak wyczerpującego, rzetelnego wyjaśnienia sprawy; 2) art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (aktualny t.j. - Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej jako "u.u.i.ś") poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego uzyskania i przedłożenia przez wnioskodawczynię decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 3) art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez poświadczenie nieprawdy w decyzji oraz pominięcie zasady bezstronności w postępowaniu; 4) art. 6 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do przepisów prawa - niedołączenie do decyzji o warunkach zabudowy złączników, a których mowa na str. 4. decyzji, a także "wątpliwe ustalenie kręgu stron biorących udział w postępowaniu". W uzasadnieniu odwołania skarżąca zakwestionowała prawdziwość informacji dotyczących powierzchni zabudowy planowanej inwestycji, przedstawionych na str. 4. wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Podniosła, że zestawienie to uwzględnia jedynie powierzchnię stołów paneli fotowoltaicznych, powierzchnię zabudowy stacji kontenerowej oraz powierzchnię biologicznie czynną, natomiast nie uwzględnia powierzchni drogi technologicznej, drogi przeciwpożarowej, placów manewrowych i parkingów oraz pozostałych elementów infrastruktury. W ocenie skarżącej, powierzchnia zabudowy podana przez wnioskodawczynię została zatem zaniżona w celu ominięcia procedury uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podane we wniosku wartości nie zostały natomiast w żaden sposób zweryfikowane i przeanalizowane przez Wójta Gminy Biłgoraj. W ocenie skarżącej, istotnym aspektem jest również brak poszanowania przez organ pierwszej instancji i inwestorkę elementów przyrody i środowiska. W tym kontekście skarżąca podniosła, że na terenie objętym wnioskiem znajdują się siedliska bobra europejskiego, który objęty jest częściową ochroną gatunkową. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia i powołaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 5 czerwca 2023 r. (zaskarżoną do Sądu) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że co do zasady wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Zgodnie jednak z ust. 3 tego artykułu, przepisów ust. 1 pkt 1 i pkt 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zatem do budowy farm fotowoltaicznych nie stosuje się przepisów dotyczących tzw. zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. W ocenie organu odwoławczego, projektowana inwestycja nie wymaga też uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie jest to bowiem przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, skoro powierzchnia zabudowy przedmiotowej inwestycji nie przekracza 1 ha. Ze sporządzonej w niniejszej sprawie analizy funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu wynika ponadto, że teren inwestycji położony jest w obszarze użytków rolnych klasy IV i V, a zatem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia. Jednocześnie możliwe jest wyposażenia przedmiotowego terenu w infrastrukturę techniczną. Wskazując na powyższe, Kolegium stwierdziło, że brak jest podstaw do negatywnego rozpatrzenia wniosku inwestorki. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy jest wstępnym etapem procesu inwestycyjnego. Na tym etapie organ nie miał obowiązku badania, czy inwestycja jest zgodna z założeniami energetycznymi kraju, czy będzie wymagała mycia paneli za pomocą specjalistycznych środków chemicznych, spowoduje zmianę stanu na gruncie, wpłynie na obniżenie plonów na działkach sąsiednich i ich użytkowanie, wpłynie negatywnie na okoliczną florę i faunę ani też, czy będzie znacząco generować pole elektromagnetyczne. Zatem zarzut braku podjęcia przez Wójta Gminy Biłgoraj wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Kolegium, powyższą ocenę należy odnieść również do zarzutu nieposzanowania przez organ pierwszej instancji elementów przyrody i środowiska (siedlisk bobra europejskiego). Organ odwoławczy wyjaśnił, że bóbr jest zwierzęciem ziemnowodnym, natomiast ze znajdującej się w aktach sprawy mapy zasadniczej wynika, że na terenie inwestycji nie ma żadnych cieków wodnych. Jako bezzasadne organ odwoławczy ocenił również zarzuty skarżącej dotyczące zaniżenia przez inwestorkę powierzchni zabudowy inwestycji, celem uniknięcia obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym kontekście Kolegium podniosło, że decyzja o warunkach zabudowy - pomimo jej informacyjnego charakteru - wiąże organy budowlane w zakresie warunków w niej określonych. Jeżeli więc organ pierwszej instancji ustalił powierzchnię zabudowy do 0,9990 ha, to projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji nie będzie mógł przekroczyć tej powierzchni. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo też ustalił krąg stron niniejszego postępowania, uwzględniając w tym zakresie wnioskodawczynię oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich względem terenu inwestycji, tj. działek nr [...] i nr [...]. D. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. W treści skargi skarżąca podniosła, że jej odwołanie od decyzji Wójta Gminy Biłgoraj z dnia 20 grudnia 2022 r., nie zostało rozpatrzone w całości. W odwołaniu skarżąca podniosła bowiem wiele zarzutów, które zostały najzwyczajniej pominięte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. Skarżąca podtrzymała stanowisko, iż planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreśliła, że sztuczne dzielenie planowanych przedsięwzięć celem ominięcie procedury uzyskania takiej decyzji, jest niedozwolone w świetle prawa. Odnosząc się do twierdzenia Kolegium, jakoby w obrębie terenu objętego wnioskiem nie występowały siedliska bobra europejskiego, skarżąca podkreśliła, że osobiście widziała na tym terenie tamy i żeremie bobra europejskiego. Celem wykazania, że na terenie tym - wbrew stanowisku organu odwoławczego - istnieje ciek wodny, dołączyła do skargi wydruki aktualnych map pozyskanych z baz danych: Geoportal, ISOK Wody Polskie. Ponadto skarżąca zarzuciła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się w niniejszej sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania, nie realizując przy tym obowiązku informowania stron o terminie załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżąca, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej zawiadomienia o wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Co istotne, w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje jedynie wówczas, gdy dokonywana przez sąd kontrola jego legalności wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego bądź kwalifikowane naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają bowiem prawa w stopniu dającym podstawy do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem kontrolowanych decyzji jest ustalenie - na wniosek E. R. - warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 2 MW, na działkach nr ewid.[...] i [...] położonych w miejscowości W. D.. Odnotować w tym miejscu należy, że kontrola legalności podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć odnosić się zatem musi do przepisów obowiązujących w dacie ich wydania, a więc przepisów u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), tj. przed 24 września 2023 r., a także do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć"), w brzmieniu sprzed wejścia w życie rozporządzenia z dnia 10 sierpnia 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1724 ), tj. sprzed 13 września 2023 r. W tym też brzmieniu mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ww. aktów zostaną przytoczone w dalszej części uzasadnienia, jak też do takiego ich brzmienia odnosić się będzie ocena prawna wyrażona poniżej. Poza sporem pozostaje, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga zatem uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W niniejszej sprawie – jak słusznie wskazały organy obu instancji – ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestorki nie było jednak zależne od spełnienia wszystkich warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie bowiem do ust. 3 ww. artykułu (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2016 r. poz. 925), przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1436 ze zm., dalej jako "u.o.z.e.). Językowe znaczenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w brzmieniu nadanym ww. ustawą zmieniającą nie pozostawia wątpliwości, albowiem treść tej regulacji przesądza wprost, że ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Przy czym z przepisu tego nie sposób wywieść, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy. Takiego rozróżnienia nie sposób wywieść również z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Zatem lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy (a więc również farmy objętej wnioskiem inwestora w niniejszej sprawie, której moc przekraczać ma 500 kW), zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady kontynuacji (dobrego sąsiedztwa – art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Wszakże farma fotowoltaiczna stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 lit. "a" u.o.z.e. W myśl bowiem tego przepisu instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Stosownie zaś do art. 2 pkt 22 u.o.z.e., odnawialne źródła energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Podkreślenia wymaga, iż powyższe stanowisko jest aktualnie dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2706/22; z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21, z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1482/21, z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2130/22, z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2249/22, z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2619/22, z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 159/23, z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 202/23 - opubl. w CBOSA). Wniosek inwestorki podlegał zatem ocenie jedynie pod kątem warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Stanowisko organów, iż w niniejszej sprawie warunki te są spełnione, uznać natomiast należy za prawidłowe. Dokumentacja przedstawiona przez inwestorkę potwierdza możliwość wyposażenia terenu objętego wnioskiem w infrastrukturę techniczną niezbędną dla realizacji projektowanego przedsięwzięcia, co świadczy o zachowaniu warunku z pkt 3 ww. przepisu. Bezsporne jest również spełnienie warunku z pkt 4, albowiem teren planowanej inwestycji położony jest w obszarze użytków rolnych klasy IV i VI, a zatem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze (a contrario art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych – Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 ze zm.). Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że teren planowanej inwestycji nie znajduje się w żadnym z obszarów wymienionych w pkt 6 analizowanego przepisu. W ocenie Sądu, prawidłowa jest również pozytywna ocena organów odnosząca się do przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Wbrew bowiem zarzutom skarżącej, podjęta w sprawie decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy podejmowana jest na wniosek inwestora i jako taka determinowana jest treścią wniosku. To w gestii wnioskodawcy pozostaje natomiast określenie we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (m.in.) granic terenu objętego wnioskiem (art. 52 ust. 2 pkt 1a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Organ planistyczny nie jest uprawniony do ingerencji w treść wniosku w tym zakresie. Rolą organu jest wyłącznie ocena dopuszczalności realizacji danej inwestycji - w kształcie określonym we wniosku, w tym w granicach terenu inwestycji określonych przez wnioskodawcę - pod kątem ładu przestrzennego i zgodności z przepisami odrębnymi. Przy czym wymaga podkreślenia, że w świetle art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., właściwy organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną. Jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. oraz z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, jak również czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną (zob. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, s. 220-222). W niniejszej sprawie inwestorka - zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 52 ust. 2 pkt 1 lit. "b" w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p - załączyła do wniosku o ustalenie warunków zabudowy mapę zasadniczą w skali 1:1000, pochodzącą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na której oznaczyła granice terenu inwestycji. Jednocześnie w treści wniosku, a także w załączonej do niego charakterystyce inwestycji, określiła całkowitą powierzchnię terenu przeznaczonego pod przedmiotowe przedsięwzięcie, jako 9.990 m2. Organ planistyczny tak określonym przez inwestorkę obszarem terenu inwestycji był natomiast związany i taki też obszar wskazał w treści decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 grudnia 2022 r. Przy czym powierzchnia 0,9990 ha została wskazana w tej decyzji jako maksymalna powierzchnia zabudowy wraz z pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji inwestycji. Oznacza to, że parametr ten został określony jako całkowita powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji i jako taki będzie wiążący przy sporządzaniu projektu budowlanego. W związku z tym nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej, jakoby wskazana przez inwestorkę powierzchnia zabudowy 0,9990 ha, nie obejmowała wszystkich elementów projektowanej inwestycji, jak też i z zarzutem, jakoby inwestycja ta została przez inwestorkę podzielona celem uniknięcia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z warunkami zabudowy ustalonymi decyzją organu pierwszej instancji, wszystkie elementy projektowanej inwestycji (w tym również obiekty infrastruktury towarzyszącej) będą musiały zmieścić się w granicach wskazanego wyżej obszaru o powierzchni 0,9990 ha. Nie budzi przy tym zastrzeżeń Sądu okoliczność, iż wyznaczony przez inwestorkę teren inwestycji, obejmuje jedynie część działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...]. W świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie jest bowiem wykluczone wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy (por. wyroki (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1322/22; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 729/22 – opubl. w CBOSA). Skoro ustalona przez organ planistyczny łączna powierzchnia zabudowy projektowanej farmy fotowoltaicznej, obejmująca również obiekty infrastruktury towarzyszącej, jest mniejsza niż 1 ha, zasadnie organy uznały, że inwestycja ta nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle zaś przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, projektowana inwestycja nie należy do żadnej z tych kategorii. Z § 3 ust. 1 pkt 54 lit "b" ww. rozporządzenia wynika bowiem, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy zabudowa przemysłowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, jedynie wówczas, gdy jej powierzchnia zabudowy nie jest mniejsza niż 1 ha. Przeszkody dla uwzględnienia wniosku inwestorki o ustalenie warunków zabudowy nie mógł stanowić argument skarżącej dotyczący występowania siedlisk bobra europejskiego na terenie objętym tym wnioskiem. W tym kontekście zauważyć należy, że niezależnie od oceny prawdziwości powyższego twierdzenia, w sprawie nie budzi wątpliwości, że teren inwestycji nie stanowi obszaru objętego jedną z form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ani też otuliny form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Jedynie zaś ustalenie, że teren inwestycji należy do tych kategorii form ochrony przyrody, miałoby dla sprawy istotne znaczenie, albowiem stanowiłoby o konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (§ 3 ust. 1 pkt 54 lit "a" rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć). Sama zaś ewentualna obecność na terenie inwestycji zwierząt objętych ochroną gatunkową (a więc formy ochrony przyrody wskazanej w art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o ochronie przyrody), pozostaje bez wpływu na możliwość ustalenia warunków zabudowy. Przy czym podkreślić trzeba, że oczywiście, w przypadku uzyskania pozwolenia na budowę i przystąpienia do realizacji przedmiotowej inwestycji, inwestorka zobowiązana będzie do respektowania zakazów określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. 2022 r. poz. 2380). W związku z powyższym kwestia prawidłowości twierdzenia Kolegium, jakoby na terenie inwestycji nie występowały żadne cieki wodne (co, według Kolegium, miałoby świadczyć o braku obecności na tym obszarze siedlisk bobra europejskiego), pozostaje bez wpływu na ocenę legalności podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium iż na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy badaniu przez organy nie podlegają kwestie, na które skarżąca zwróciła uwagę w odwołaniu, mianowicie kwestia zgodności inwestycji z założeniami energetycznymi kraju, wpływu inwestycji na aktualny stan wody na gruncie, kwestia przyjętych rozwiązań w zakresie sposobu czyszczenia elementów inwestycji, jak również kwestia oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności w wymogami ochrony środowiska. Wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi dopiero wstępny etap procesu inwestycyjnego, którego wynik nie przesądza o realizacji planowanej inwestycji. O tym rozstrzyga kolejny etap procesu inwestycyjnego, tj. zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada warunków technicznych inwestycji, jej zgodności z wymogami ochrony środowiska czy też zakresu oddziaływania inwestycji, a jedynie określa - w kontekście ładu przestrzennego - czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. W postępowaniu tym ochrona interesów osób trzecich nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Dlatego też brak przeprowadzenia w niniejszej sprawie ustaleń odnośnie do ww. kwestii, nie świadczy o wadliwości decyzji podjętych przez organy obu instancji. Podstawy do uwzględnienia skargi nie może stanowić również zarzut dotyczący długości okresu procedowania w sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, albowiem kwestia ta pozostaje bez wpływu na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Zachowanie terminów załatwienia sprawy administracyjnej i efektywność w jej rozpatrywaniu może być przedmiotem kontroli sądowej w postępowaniu ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a nie w postępowaniu ze skargi na decyzję administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 3165/14 – opubl. w CBOSA). Zastrzeżenia Sądu budzi w niniejszej sprawie jedynie sposób realizacji przez organ pierwszej instancji obowiązku wynikającego z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Wyjaśnić należy, że zgodnie z tym przepisem, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Oceniając prawidłowość części graficznej załącznika decyzji organu pierwszej instancji w postaci analizy funkcji i zagospodarowania terenu przeprowadzonej na załączonej do wniosku inwestorki kopii mapy zasadniczej, stwierdzić należy, że oznaczone na tej mapie granice obszaru analizowanego nie spełniają wymogów wynikających z przytoczonego wyżej przepisu. Odległość tych granic od granic terenu inwestycji jest bowiem niewątpliwie mniejsza niż wymagana trzykrotna szerokość frontu terenu inwestycji. W ocenie Sądu, również to uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy i tym samym nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Przeprowadzana przez organ planistyczny w granicach obszaru analizowanego analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, ma bowiem istotne znaczenie przede wszystkim dla oceny warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (zasady dobrego sąsiedztwa), z którego to warunku – jak już wskazano na wstępie – inwestycja będąca przedmiotem niniejszej sprawy jest zwolniona. Nie sposób natomiast uznać, że niezachowanie przez organ pierwszej instancji wymaganej wielkości obszaru analizowanego mogło mieć jakikolwiek wpływ na prawidłowość dokonanej w niniejszej sprawie oceny pozostałych przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., mających zastosowanie w odniesieniu do spornej inwestycji. Reasumując stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie są obarczone wadami, które w świetle art. 145 p.p.s.a. dawałyby podstawę do wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.