II OSK 749/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1464/19 w sprawie ze skargi R. P., A. D., A. S., A. O., J. W., L.O., M. W., M. P. T. . Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 17 października 2019 r. nr SKO.415/283/2019 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. P. na rzecz R. P. i M. P. solidarnie kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) zł, na rzecz A. D. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) zł, na rzecz A. S. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) zł, na rzecz A. O. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) zł, na rzecz J. W. i M. W. solidarnie kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) zł, na rzecz L.O. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) zł, na rzecz T. K. i Z. K. solidarnie kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1464/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie ze skargi R. P., A. D., A. S., A. O., J. W., L. O., M. W., M. P., T. K., Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, dalej: "SKO", z dnia 17 października 2019 r., nr SKO.415/283/2019, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa, dalej: "Prezydent", z dnia 14 sierpnia 2019 r., nr AR.6730.61.12.2019.JB61. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. P. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej: "u.p.z.p.", polegającą na przyjęciu, że planowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w powołanym przepisie tzw. warunku "dobrego sąsiedztwa" wobec faktu, że działki sąsiednie stanowią budynki mieszkaniowe, podczas kiedy warunek "dobrego sąsiedztwa" powinien być interpretowany poprzez pryzmat obszaru analizowanego; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że: a) w analizie urbanistycznej obszar analizowany został ustalony nieprawidłowo, gdyż powinien stanowić okręg o promieniu trzykrotności szerokości frontu działki, a przekroczenie wartości minimalnych spowodowało naruszenie powołanego przepisu, podczas gdy prawidłowa jego wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że obszar ten może być wyznaczony nieregularnie, byleby w żadnym miejscu nie był mniejszy od wspomnianej wielkości. Tym samym w niniejszej sprawie spełniony został warunek minimalnego obszaru analizowanego, a jego rozszerzenie o ok. 9 m jest dopuszczalnym rozszerzeniem tego obszaru; b) rozszerzenie obszaru analizowanego miało znaczący wpływ na treść decyzji o warunkach zabudowy, podczas kiedy z analizy wynika, że rozszerzenie obszaru analizowanego nie miało znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy zgodnie z rozporządzeniem w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez niezastosowanie tego przepisu, a w jego miejsce zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Kwalifikacji Obiektów Budowlanych; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że doszło do naruszenia prawa materialnego art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które miało wpływ na wynik sprawy; 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. polegające na: a) niezasadnym przyjęciu, że planowana inwestycja ma być realizowana na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, podczas gdy w analizie urbanistycznej wskazano, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki o innym przeznaczeniu, b) błędne przyjęcie, że objęcie większej części budynków wchodzących w skład kompleksu [...] miało jakikolwiek wpływ na wyniki analizy. d) przyjęciu, że doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący kasację wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie P. P. na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego wg norm prawem przepisanych, z uwzględnieniem uiszczonej przez nich opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 119 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności rozważyć należy zasadność zarzutów podniesionych w procesowej podstawie kasacji. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że podstawowe znaczenie ma analiza urbanistyczna. Wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu są okolicznościami należącymi do wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są one ustalane także na podstawie sposobów przewidzianych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej także: "rozporządzenie MI". Prawidłowość bądź wadliwość analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., jest więc zagadnieniem kluczowym w trakcie kontroli sądowej decyzji o warunkach zabudowy terenu (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1560/14). Analiza, jakkolwiek jej wyniki stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na wymaganie określone w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., ma charakter dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną, a więc zbliżoną do dowodu z opinii biegłego. Projekt decyzji wraz z projektem załączników podlega ocenie organu. Organ ma obowiązek poddania tego dowodu weryfikacji. Nie może, co do zasady, wkraczać w merytoryczną zasadność analizy, w zakresie w jakim przedstawia ona oceny oparte o wiadomości specjalne. Bada natomiast kompletność opinii, jej poprawność metodologiczną i to, czy ocena końcowa jest logicznym następstwem zebranego materiału faktograficznego. Weryfikacja takiego dowodu odbywa się w oparciu o art. 80 i art. 84 K.p.a. Kontrola sądowa decyzji o warunkach zabudowy polega zatem również na zbadaniu, czy organ dokonał prawidłowej weryfikacji analizy urbanistycznej. W przypadkach, gdy ocena specjalistyczna zawiera błędy formalne, czy też oparta jest na ustaleniach w sposób oczywisty sprzecznych z rzeczywistością, kontrola sądowa powinna doprowadzić do ponowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3345/18). Było zatem możliwe poddanie przez Sąd pierwszej instancji kontroli zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję o warunkach zabudowy, poprzez zbadanie, czy zaaprobowanie przez organy analizy urbanistycznej odpowiadało wymogom prawa. Jak wynika z § 3 ust. 1 rozporządzenia MI, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. przeprowadzana jest na obszarze analizowanym wyznaczonym wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Wyznaczenie obszaru analizowanego determinuje zatem w znacznym stopniu rezultaty analizy. W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia MI, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W zakresie wyznaczenia granic obszaru analizowanego organowi pozostawiony został wybór, czy skorzysta z możliwości wyznaczenia granic w odległości większej, niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniej niż 50. Taki charakter rozstrzygnięcia wynikającego z § 3 ust. 2 rozporządzenia MI powoduje, jak trafnie skonstatował Sąd pierwszej instancji, że wyznaczenie granic obszaru analizowanego w większym rozmiarze niż minimalny, jakkolwiek dozwolone, powinno to być uzasadnione okolicznościami konkretnego przypadku i jednoznacznie wynikać z części tekstowej i graficznej analizy (por. m.in. wyroki NSA z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3417/18; z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 395/22). Powiększenie obszaru analizowanego ponad podstawowy wymiar musi mieć racjonalne uzasadnienie i wykazanie tych powodów ciąży na organie, który opiera się na opracowaniu profesjonalisty, tj. urbanisty lub architekta (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). Jak stwierdzono w orzecznictwie, wyznaczenie powiększonego obszaru nie może być podyktowane osiągnięciem celu inwestora występującego o ustalenie warunków zabudowy (por. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 1952/21; z dnia 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1167/20), W rozpoznawanej sprawie obszar analizowany został wyznaczony w wymiarze większym, niż trzykrotność szerokości frontu działki. Skoro front ten wynosi 27 m, to jego trzykrotność daje 81 m, zaś wyznaczony obszar analizowany objął obszar o promieniu ok. 90 m. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, różnica pomiędzy trzykrotną szerokością frontu działki a przyjętą w analizie odległością jest na pozór niewielka (9 m w terenie - 0,9 cm na mapie stanowiącej załącznik graficzny do analizy urbanistycznej), niemniej tak organ I, jak i II instancji – mimo ciążącego na nich obowiązku - nie odniosły się do kwestii zasadności wyznaczenia obszaru analizowanego z przekroczeniem wartości minimalnych. Jest to o tyle istotne, że jak wynika z akt sprawy, celem takiego działania było objęcie tym obszarem jak największej części jednego z budynków wchodzących w skład kompleksu [...] (budynku [...]). Nadto, organy zaaprobowały brak jednoznaczności w ustaleniach Analizy urbanistycznej w zakresie sąsiedniej zabudowy. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że stwierdzenia zawarte w Załączniku tekstowym Analizy urbanistycznej nie są jednoznaczne. Na stronie 1 Analizy stwierdzono, że sąsiednia zabudowa jest wyłącznie zabudową mieszkaniową jednorodzinną z usługami w parterach. Następnie zaś stwierdzono, że na wprost terenu inwestycji znajduje się kompleks budynków [...] oraz [...]. W dalszej części rozważanego fragmentu Analizy – 1. Analiza sąsiedniej zabudowy. 1.1. W zakresie kontynuacji funkcji – stwierdzono lakonicznie, że "Budowa budynku zamieszkania zbiorowego z częścią usługowo-handlową jest zgodna z funkcją otoczenia". Sąd pierwszej instancji trafnie dostrzegł zatem uchybienie polegające się na oparciu się organów na Analizie urbanistycznej mimo, że wbrew wymogowi § 3 ust. 1 nie zawierała wyjaśnienia w zakresie kontynuacji funkcji. Jest niewątpliwe, że kontynuacja funkcji nie może być rozumiana jako planowanie obiektu o funkcji tożsamej z funkcja zastaną. Jeśli jednak funkcja zastana to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami w parterze, co mogło sugerować zasadnicze stwierdzenie zawarte w Analizie, to należało, uwzględniając parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i formę architektoniczną obiektów budowlanych, linię zabudowy, a także zastaną funkcję zabudowy, wykazać, że planowana zabudowa kontynuuje określoną wyraźnie funkcję i wskazane cechy oraz parametry. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, takiego wywodu w tym zakresie zabrakło. Jako niewystarczające uznać należy stwierdzenie o tym, że "budowa budynku zamieszkania zbiorowego z częścią usługowo-handlową jest zgodna z funkcją otoczenia". Z Analizy nie wynika przyczyna dla której przyjęto, że funkcja planowanego budynku zamieszkania zbiorowego z częścią usługowo-handlową jest zgodna funkcją otoczenia. Nie jest także jasne, z jakiego powodu organy, w ślad za Analizą urbanistyczną uznały, że kontynuację funkcji oraz parametrów można odnieść do obiektów [...] (wchodzącego w skład zespołu budynków [...]) oraz [...]. Sąd pierwszej instancji wskazał na sprzeczności oraz brak konsekwencji w stanowisku organów w tym zakresie. Niezależnie od stanowiska Sądu pierwszej instancji, zauważyć można, że według organu pierwszej instancji, planowany jest budynek zamieszkania zbiorowego. Prezydent Miasta Rzeszowa, w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, nawiązał do pisma inwestora z dnia 26 kwietnia 2019 r., w którym inwestor uzupełnił informację dotyczącą funkcji budynku, tzn.: "budynek zamieszkania zbiorowego przewiduję w przyszłości wykorzystać jako: pensjonat, dom studencki lub internat". W uzasadnieniu decyzji SKO z dnia 17 października 2019 r. stwierdzono natomiast,. że planowana przez inwestora zabudowa ma polegać na budowie budynku funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej. Sąd pierwszej instancji podjął próbę zakwalifikowania planowanej zabudowy. Posłużenie się przez Sąd pierwszej instancji, w ramach wykładni systemowej, pojęciami z zakresu Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, nie oznacza, co do zasady, naruszenia § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Zgodnie z § 2 pkt 2 tego rozporządzenia, ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu. Natomiast według § 2 pkt 1 lit. a, ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo: a) zabudowa mieszkaniowa, w tym: – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Pojęcie budynku zamieszkania zbiorowego nie zostało według tego przepisu zaliczone do zabudowy mieszkaniowej. Odnotować można, że rodzaje budynków zostały także zdefiniowane w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.). Zgodnie z § 3 pkt 5 tego rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku zamieszkania zbiorowego - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny. Natomiast w myśl § 3 pkt 4, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku mieszkalnym - należy przez to rozumieć: a) budynek mieszkalny wielorodzinny, b) budynek mieszkalny jednorodzinny. Ocena o kontynuacji funkcji powinna wynikać z rozumienia tego pojęcia odczytywanego z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia MI, z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego, zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Unormowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, a nawet przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie należą do systemu norm planowania i zagospodarowania przestrzennego. Posłużenie się, przy odczytaniu znaczenia pojęcia kontynuacji funkcji, pojęciami normatywnymi zawartymi w przepisach obu rozporządzeń, w ramach wykładni systemowej, w zakresie nieunormowanym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stanowi naruszenia prawa. Jest to zaś nie tylko dopuszczalne, ale wręcz konieczne, gdy inwestor posługuje się określeniem planowanej zabudowy wskazanym wprost w przepisach innych niż akty normatywne z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z Analizy urbanistycznej oraz uzasadnień decyzji organów nie wynika jednoznacznie charakter planowanej zabudowy. Abstrahując od prawidłowości zakwalifikowania "budynku zamieszkania zbiorowego z częścią usługowo-handlową" jako zabudowy mieszkaniowej, w procesie ustalania kontynuacji funkcji należy precyzyjnie i jednoznacznie określić cechy szczególne tej zabudowy. Nie jest to przecież budynek mieszkalny jednorodzinny, ani wielorodzinny. Nie jest w tym zakresie wystarczające stwierdzenie inwestora, że "budynek zamieszkania zbiorowego przewiduje w przyszłości wykorzystać jako: pensjonat, dom studencki lub internat". Po pierwsze, obowiązkiem wnioskującego o ustalenie warunków zabudowy jest jednoznaczne określenie planowanej zabudowy. Po drugie, zamiar ten powinien być wyartykułowany w chwili złożenia wniosku (z możliwością zmiany wniosku w trakcie postępowania), a nie dopiero w przyszłości. Następnie, należy jednoznacznie wskazać, w odniesieniu do jakiej funkcji zastanej następuje kontynuacja funkcji, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tzn. czy do funkcji mieszkalnej pełnionej przez zabudowę mieszkalną jednorodzinną, czy do funkcji usługowej pełnionej w ramach uzupełniającej funkcji przez budynki mieszkalne jednorodzinne, czy w odniesieniu do konkretnie określonej funkcji pełnionej przez konkretnie wskazane budynki w obszarze analizowanym. Oprócz braku wyjaśnienia poszerzenia obszaru analizowanego, również opisana wyżej wadliwość Analizy urbanistycznej mogła mieć wpływ na treść wydanych przez organy rozstrzygnięć. Stwierdzone uchybienia skutkowały koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z obrotu prawnego. Dodać można, że podważenie rezultatów postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy poprzez zakwestionowanie dokumentu w postaci analizy urbanistycznej, a także sprzeczności w sformułowaniach organów odnoszących się do funkcji planowanej i funkcji zastanej, uniemożliwiają ocenę materialnoprawną co do przesłanki kontynuacji funkcji (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), która to ocena jest podejmowana przede wszystkim w oparciu o analizę prowadzoną na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 6, art. 61 ust. 7 ustawy oraz § 3-9 rozporządzenia MI. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.