II SA/Lu 832/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w L. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 1 lipca 2022 r., znak: PEA-X.7720.9.2022 w przedmiocie wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie od załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Własnościowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w L. (dalej także jako: skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej także jako: Lubelski WINB) z dnia 1 lipca 2022 r. w przedmiocie wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Lubelski WINB wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Jednocześnie wskazał, że na zaskarżone postanowienie nie służy skarga ani zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Kontrola sądu administracyjnego obejmuje wyłącznie te przejawy zachowań organów administracji publicznej, które zostały wymienione w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) oraz w przepisach odrębnych. Ustalenie zatem, że przedmiotem skargi jest akt lub czynność, które nie zostały wymienione w przywołanych przepisach, jest negatywną przesłanką procesową stanowiącą bezwzględną podstawę odrzucenia skargi. Rolą sądu administracyjnego jest wstępne zbadanie dopuszczalności każdej z wniesionych skarg. Dopiero stwierdzenie, że zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej otwiera drogę do merytorycznej oceny skargi. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Lubelskiego WINB wydane na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 w zw. z art. 25 § 1 pkt 2 oraz 24 § 3, art. 26 § 2 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 r., poz. 2000, dalej jako: k.p.a.). Zgodnie z art. 141 k.p.a. stronie służy zażalenie na postanowienie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Rozstrzygnięcia wydawane na podstawie art. 24-27 k.p.a. nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieszczą się w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W szczególności zaskarżony akt nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, gdyż rozstrzyga jedynie kwestię incydentalną (wpadkową). Skoro postanowienie w przedmiocie wyłączenia organu nie podlega kognicji sądu administracyjnego, skarga na to postanowieniu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.