I GSK 1366/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. NSA Jacek Surmacz (spr.) Protokolant asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Go 150/21 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Sp. z o.o. w Z. G. na rzecz Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 24 czerwca 2021 r. I SA/Go 150/21 oddalił skargę P. sp. z o.o. z/s w L. (Skarżąca/Spółka) na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Zielonej Górze z [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2018. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (dalej: płatność PRŚ) na rok 2018 do działek rolnych o łącznym obszarze [...] ha. Decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. z/s w S. odmówił przyznania Spółce żądanej płatności. Uznał, że nie jest podmiotem samodzielnie prowadzącym działalność rolniczą. Doszło bowiem do stworzenia sztucznych warunków, o których mowa w art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 2988/95. Skarżąca faktycznie działała w grupie podmiotów tworzących jedno gospodarstwo rolne, powiązanych osobowo i kapitałowo, zarządzanych przez S. T. i J. G. Celem takiego zabiegu było uzyskanie zwiększonej kwoty płatności z licznych tytułów wskutek ominięcia obowiązujących ograniczeń co do powierzchni i degresywnych stawek płatności z różnych tytułów. Ta zamierzona koordynacja działań, w tym zorganizowanie kilku spółek prawa handlowego przez tych samych udziałowców, było sztucznym działaniem w celu obejścia modulacji wynikającej z art. 13 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Zielonej Górze decyzją z [...] stycznia 2021 r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy podzielił ustalenia, że Spółka nie jest samodzielnym podmiotem, a utworzona została i funkcjonuje w celu pozyskania płatności do gruntów rolnych w kwotach większych niż faktycznie możliwe do uzyskania przez osoby kreujące sztuczne warunki poprzez utworzenie odrębnych podmiotów w postaci spółek. O płatności ubiegało się szereg podmiotów powiązanych z J. G. i S. T. (w 10 spółkach, które ubiegały się o płatności, obaj pełniki funkcje wspólnika, udziałowca, prezesa zarządu i/lub prokurenta i mieli na ich działalność wyłączny wpływ). Łącznie wszystkie te podmioty zgłosiły do dopłat z różnych tytułów 1.698,36 ha. Multiplikacja podmiotów służyła obejściu limitów kwotowych płatności obszarowych przysługujących jednemu gospodarstwu rolnemu. Podmiotom tym, podobnie jak Skarżącej, nie można było przypisać statusu gospodarstwa rolnego. Nie posiadały atrybutów odrębności pod względem technicznym i kierowniczym. Poza jedną spółką nie posiadały jakiejkolwiek infrastruktury służącej do prowadzenia działalności rolniczej (maszyn, urządzeń, magazynów przechowalniczych, środków transportu), a wszystkie zabiegi i usługi były zlecane do podmiotów zewnętrznych. Nie zatrudniały pracowników. Miały tych samych kontrahentów, korzystały z usług tych samych doradców rolnych, księgowość zlecały temu samemu podmiotowi. Na tej podstawie uznano, że zgłaszane do płatności grunty wchodziły w skład jednego organizmu gospodarczego - gospodarstwa rolnego, zarządzanego przez S. T. i J. G. Działania polegające na tworzeniu coraz mniejszych gospodarstw służyło dopasowaniu wielkości areałów do zmieniających się przepisów prawa. Złożenie tak wielu odrębnych wniosków o płatności z różnych tytułów przez 14 podmiotów powiązanych personalnie i kapitałowo umożliwiło otrzymanie wyższych płatności w łącznej wysokości, niż gdyby wszystkie te grunty zgłosiła jedna osoba. Łącznie mogło chodzić o 455.972,02 zł więcej. Tymczasem system dopłat został ustanowiony dla wyrównania dochodowości gospodarstw rolnych, poprawy warunków życia, pracy i produkcji w rolnictwie, zwiększenia konkurencyjności pojedynczego przedsiębiorstwa. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał przyjąć, że w ustalonych okolicznościach faktycznych zaistniały przesłanki do odmowy przyznania Spółce płatności rolnośrodowiskowej, o których mowa w art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95. Przy wykorzystaniu określonego mienia (gruntu własnego oraz dzierżawionego) stworzono sztuczne warunki wymagane do uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, sprzeczne z celami prawa wspólnotowego. Powołując się na wytyczne TSUE z wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 i stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku o sygn. I GSK 1772/18, Sąd pierwszej instancji ocenił, że organy wykazały obiektywne i subiektywne przesłanki przemawiające za sztucznym stworzeniem warunków do uzyskania korzyści sprzecznej z celami prawa wspólnotowego. Uznał, że prawidłowo ustalono relacje pomiędzy wymienionymi spółkami i innymi podmiotami powiązanymi z J. G. i S. T. i od nich zależnych. Ustalono powiązania kapitałowe i osobowe między określonymi podmiotami i przeanalizowano sposób powstania zależnych spółek. Właściwie oceniono więzy rodzinne w przypadku osób fizycznych ubiegających się o płatności, słusznie wywodząc o ich uczestnictwie w przedsięwzięciu gospodarczym spójnie kierowanym przez S. T. i J. G. Zasadnie uznano, że wszystkie ustalone podmioty, a ściślej - ich majątek, współtworzyły centralnie zarządzany organizm gospodarczy. Poprzez wykreowanie niektórych podmiotów oraz przesunięcia majątkowe i kapitałowe, odpowiadające zmianom prawnym promującym mniejsze podmioty (wprowadzające ograniczenia obszarowe do uzyskania płatności), doszło do zamierzonej i nakierowanej na korzyści sprzeczne z tymi celami wsparcia koordynacji działań, służącej obejściu mechanizmów modulacji polegającej na zmniejszeniach kwot płatności poprzez zastosowanie: pułapów powierzchniowych, współczynnika redukcji, współczynnika korygującego oraz szczeblowo degresywnych stawek płatności. Działalność zaangażowanych podmiotów, w tym Skarżącej, nie miała charakteru rzeczywistego, była podporządkowana interesom całej grupy. Ustalono okoliczności świadczące o zależności prawnej Spółki i jej faktycznej gospodarczej niesamodzielności, podporządkowaniu interesom całej grupy tworzącej faktycznie jedno gospodarstwo oraz braku cech prawnych pozwalających na przypisanie jej statusu "rolnika". Nie prowadziła działalności rolniczej w znaczeniu wynikającym z art. 4 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 1307/2013. Wszystkie ustalone podmioty prowadziły działalność w niemal identyczny sposób, mając zasadniczo ten sam adres siedziby i posługując się tym samym adresem do korespondencji. Obrotu płodami rolnymi dokonywano z tymi samymi kontrahentami. Korzystano z usług agrotechnicznych tych samych podmiotów i tych samych doradców rolnych oraz podmiotu prowadzącego księgi rachunkowe. Skarżąca, podobnie jak inne podmioty, nie posiadała zaplecza koniecznego do prowadzenia działalności rolniczej, a wszystkie zabiegi i usługi zlecano tym samym podmiotom zewnętrznym. Na gruncie płatności rolnośrodowiskowej korzyść płynąca z odrębnego aplikowania o płatności przez sztucznie wyodrębnione podmioty wynikała z tego, że umożliwiła jednoczesne kontynuowanie zobowiązań podjętych we wcześniejszej perspektywie (2007-2013) wraz z podejmowaniem na gruntach formalnie przysługującym innym podmiotom zobowiązań w zakresie rolnictwa ekologicznego oraz zobowiązań rolno-środowiskowo-klimatycznych. Pozwalało to ominąć zakaz łączenia programów PE i PRSK z wcześniej podjętym zobowiązaniem PRŚ. Niektóre z podmiotów z grupy takie wnioski o te płatności złożyło. Podział taki umożliwiał również uzyskanie wyższych płatności PRŚ. Nieuprawniona korzyść dla całej grupy, na gruncie wszystkich płatności, mogła wynieść w roku 2018 aż 552.546,04 zł. Sąd podkreślił, że okoliczności podjęcia deklarowanej działalności rolniczej prawidłowo oceniono w kontekście działalności całej grupy i w szerszej perspektywie czasowej. Nie uznano argumentacji, że powołanie 10 spółek było podyktowane tylko względami biznesowymi. Działalność Spółki nie służyła wzrostowi konkurencyjności. Celem nabycia przez nią gruntów na własność lub na podstawie dzierżawy było upozorowanie działalności rolniczej w celu maksymalizacji korzyści z płatności. Inne cele, jeżeli były, nie przekreślają istnienia ustalonego mechanizmu zmierzającego do osiągnięcia skutków zakazanych przez prawo. Tymczasem wszystkie ustalone podmioty współpracowały ze sobą. O strukturze zasiewów, nabywaniu nawozów i materiałów siewnych, wykorzystywaniu i sprzedaży płodów rolnych, we wszystkich powiązanych spółkach decydowała ta sama osoba. Okoliczności te świadczą o tym, że ustalone podmioty nie stanowią odrębnych gospodarstw rolnych. Od ww. wyroku Skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego uchylenia i rozpoznania skargi, a ponadto zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego i rozpoznania sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów: I. prawa materialnego poprzez: 1) niezastosowanie art. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej (...) oraz art. 4 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, art. 3 pkt 1, 2 i 3 lit. b) ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, art. 2 ust. 1a i 1d rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 oraz rozporządzenia nr 1166/2008 oraz art. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 2018/1091 z 18 lipca 2018 r. w sprawie zintegrowanych statystyk dotyczących gospodarstw rolnych oraz uchylenia rozporządzeń (WE) nr 1166/2008 i (UE) nr 1337/2011 i przyjęcie, że Skarżąca nie jest producentem rolnym, rolnikiem beneficjentem i nie posiada gospodarstwa rolnego, pomimo że zgodnie z ww. przepisami posiada status rolnika, producenta rolnego, beneficjenta wsparcia, który prowadzi gospodarstwo rolne i ma prawo do otrzymania płatności, 2) niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do istniejącego stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że nie ma prawa do płatności, 3) niezastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 i przyjęcie że nie spełnia warunków przyznania wnioskowanej pomocy, 4) niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego PROW na lata 2014-2020 i przyjęcie że nie przysługują Skarżącej płatności rolnośrodowiskowe, 5) niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (wg wersji Traktat Amsterdamski art. 33 ust. 1) oraz art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 poprzez przyjęcie, że nie wypełnia celów wspólnej polityki rolnej, 6) niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 i bezpodstawne przyjęcie, że podjęto działanie skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, 7) niewłaściwe zastosowanie art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 poprzez przyjęcie, że stworzono sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści, w sprzeczności z celami prawodawstwa rolnego, 8) niewłaściwą wykładnię art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 poprzez niewłaściwe zdefiniowanie przesłanki subiektywnej koniecznej dla możliwości zastosowania tej normy i przyjęcie, że wystarczające jest wykazanie istnienia elementów obiektywnych dla przypisania cech subiektywności, zamiaru działania i intencjonalności przesłanek działania w sztucznych warunkach w celu pozyskania nienależnych płatności, jak również poprzez wyłączenie z przesłanki subiektywnej konieczności wykazania wyłączności takiego celu działania, który determinuje wszelkie działania skarżącego, tak w chwili powstania "skarżącej spółki", jak i w chwili składania wniosku o przyznanie płatności, 9) niezastosowanie art. 20 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zakresie, w jakim odmówiono przyznania płatności poprzez przyjęcie, że nie była posiadaczem samoistnym ani zależnym gruntów, a faktycznym ich posiadaczem był S. T. lub J. G. lub spółka R.-W., czego Sąd pierwszej instancji nie rozstrzyga, nie wskazując ostatecznie uprawnionego posiadacza gruntów spośród wszystkich podmiotów powiązanych, niekonsekwentnie też przyjmując prawa do posiadania gruntów i odmawiając prawa do przyznania płatności, 10) niezastosowanie art. 24 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zakresie nieterminowego rozpatrzenia sprawy przez organy obu instancji i przyjęcie, że organ prawidłowo wykonywał swoje obowiązki, co stanowi naruszenie prawidłowości kontroli i skutkuje naruszeniem art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, 11) niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy: a) art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z 11 lipca 2013 r. oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia ONW 2007-2013 poprzez przyjęcie, że strona działała w wyłącznym celu pozyskania nienależnych płatności, albowiem jedna ze spółek powiązanych osobowo i kapitałowo dokonała podziału spółki R.-W. w celu uzyskania wyższych płatności ONW, b) regulacji 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 i art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z 11 lipca 2013 r. oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia ONW 2007-2013 poprzez przyjęcie że strona działała w wyłącznym celu pozyskania nienależnych płatności, albowiem jedna ze spółek powiązanych osobowo i kapitałowo (T.) ubiegała się o płatność ONW do dodatkowych 300 ha, a wszystkie inne podmioty powiązane działały w celu obejścia przepisów prawa, c) regulacji 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia ONW 2007-2013 oraz § 13a ust. 1 oraz § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministerstwa Rozwoju i Rolnictwa Wsi z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 poprzez przyjęcie, że strona działała w wyłącznym celu pozyskania nienależnych płatności, albowiem J. G. powiązany osobowo i kapitałowo ominął modulację i limity obszaru oraz limity powierzchniowe, a wszystkie inne podmioty powiązane działały w celu obejścia przepisów prawa, d) art. 26 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 poprzez błędne założenie konieczności zastosowania ograniczeń pułapów płatności i współczynników korygujących dla płatności dla Skarżącej i podmiotów powiązanych z uwagi na założenie że wszystkie podmioty powiązane, wespół ze Skarżącą działały w celu obejścia przepisów prawa, e) § 2 ust. 3 rozporządzenia ONW 2014-2020 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia ONW 2007-2013 poprzez przyjęcie, że spółka P. celowo przejęła program od spółki T. w celu ominięcia limitów powierzchniowych, f) § 3 ust. 3 i 4 rozporządzenia ONW 2007-2013, § 2 ust. 3 i § 3 ust. 4 rozporządzenia ONW 2014-2020, § 13a ust. 1 oraz § 20 ust. 1 rozporządzenia PRŚ, § 3 ust. 3 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia PRSK, § 4 ust. 4 rozporządzenia o płatnościach ekologicznych oraz art. 13, 14 ust. 2 pkt 1 i 2 Ustawy OB, art. 8 rozporządzenia (UE) 1307/2013 w zakresie, w jakim ustalono, że czynności podejmowane przez Skarżącego i powiązane z nim spółki zmierzały do obejścia przepisów prawa w celu uzyskania nienależnych płatności, II. postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) niezastosowanie art. 3 § 1, § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11 k.p.a. poprzez brak właściwej kontroli legalności, praworządności, proporcjonalności i bezstronności działania organów, 2) niezastosowanie art. 3 § 1 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji nie ocenił naruszenia prawa przez organy obu instancji, które odstąpiły od utrwalonej praktyki swego orzecznictwa wydając uprzednio decyzje o przyznaniu płatności za lata poprzedzające złożenie wniosku o przyznanie płatności za rok 2017 oraz w zakresie, w jakim organ przyznał powiązanym podmiotom J. G., L. G. i spółce R.-W. płatności za rok 2020 i o przyznaniu płatności S. T.za wszystkie lata, również sporne, 3) niezastosowanie art. 3 § 1 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z brakiem właściwej sądowej kontroli działalności administracji publicznej - organów obu instancji poprzez błędne przyjęcie przez Sąd za własne wadliwych ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy obu instancji, 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, nierzetelne rozważenie twierdzeń skargi i przedstawionego w niej materiału dowodowego, w tym: a) nieprzedstawienie całego stanu faktycznego sprawy, a jedynie oparcie się na wybiórczych, niekorzystnych dla strony okolicznościach, b) brak odniesienia się do wszystkich złożonych wniosków dowodowych i do twierdzeń skargi, c) pominięcie istotnych okoliczności i dowodów zgłoszonych przez niego w zakresie koniecznym dla wykazania, że ani on, ani żaden z podmiotów uznawanych za powiązane, nie działały w wyłącznym celu uzyskania płatności, a cele i założenia dla prowadzenia odrębnej działalności były inne, jak i w zakresie koniecznym dla wykazania, że strona realizowała cele wspólnej polityki rolnej UE, d) przedstawienie sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym w zw. z niedostrzeżeniem naruszenia przez organy obu instancji przepisów o postępowaniu dowodowym (art. 7, 75, 77 § 1 i 2, 78 i 80 k.p.a.), e) uznania za niewiarygodne i nieznaczące przedstawione przez niego dowody wykazujące, że nie miał świadomości ani woli stworzenia sztucznych warunków, jak również potwierdzające, że nigdy nie działał w wyłącznym celu pozyskania płatności, g) niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego w oparciu o nienależycie zebrane i niewłaściwie ocenione dowody, wobec braku wszechstronności ich rozważenia, h) bezpodstawne przyjęcie, że nie udowodnił twierdzeń i faktów, z których wywodzi skutki prawne, i) nierzetelne uzasadnienie w zakresie, w jakim zawiera ustalenia sprzeczne z materiałem dowodowym sprawy, w tym z treścią dokumentów zebranych w sprawie, j) niewskazanie przyczyn, dla których jego dowodom i twierdzeniom odmawia się słuszności, dając jednocześnie wiarę ocenom i twierdzeniom organów, 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy przepisów art. 7, 75, 77 § 1 i 2, 78 i 80 k.p.a., 6) art. 106 § 3, 4 i 5 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności i dowodów niezbędnych do wyjaśnienia istotnych okoliczności, a w szczególności dowodów zgłoszonych w toku postępowania sądowego, jak i niewłaściwą ocenę dowodów złożonych do akt sprawy w wykonaniu zobowiązań organów, jak i zawnioskowanych w sprawie, co niezasadnie skutkowało przyjęciem, że wespół z innymi podmiotami stworzyła sztuczne warunki w wyłącznym celu pozyskania nienależnych płatności, 7) art. 134 § 1 i art. 106 § 3, 4 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 75, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie oraz niewłaściwą cenę materiału dowodowego, co miało istotny wpływ dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego i bezpodstawne przypisanie jej i powiązanym z nią osobowo i kapitałowo podmiotom celowego działania zmierzającego do uzyskania nienależnych płatności, 8) art. 134 § 1 oraz art. 106 § 3, 4 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227, art. 228 § 1 i § 2 i 278 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na dowolnej ocenie nowych wniosków dowodowych, odmowie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, nierzetelnej ocenie dowodów z dokumentów przedłożonych przed Sądem pierwszej instancji, 9) art. 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji w wyniku: a) niewłaściwego sprawowania przez Sąd kontroli działalności administracji publicznej organów wydających decyzje w obu instancjach, b) nienależytego rozważenia przez Sąd zarzutów podniesionych w odwołaniu i w skardze, przez co Sąd nienależycie zastosował przepisy prawa materialnego będące przedmiotem zarzutów i ustalił niewłaściwy stan faktyczny sprawy, 10) art. 1, art. 3 § 1 w zw. art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 135, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) p.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środków w celu usunięcia naruszenia prawa i nie uchylił decyzji organu odwoławczego, nie dokonał odpowiedniej oceny materiału dowodowego, a tym samym ustalił błędnie stan faktyczny, uznając bezzasadnie na podstawie akt sprawy, że nie ma potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego i ponownej oceny dowodów, 11) art. 1, art. 3 § 1 w zw. art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 135, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) p.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez niewłaściwe i nieterminowe przeprowadzenie postępowania, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności poprzez zaniechanie Sądu I instancji dokonania oceny naruszenia przez organy: a) art. 24 ustawy PROW 2014-2020 zaakceptowanie przez Sąd przewlekłości postępowania w toku postępowań administracyjnych przed organami obu instancji, a tym samym niewłaściwe i nieterminowe przeprowadzenie postępowania z wniosku strony o przyznanie płatności, b) art. 4 i art. 27 ust. 2 i ust. 1 pkt. 2 i 4 ustawy PROW 2014-2020 w zw. z art. 9, art. 10, 75, 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1 i 80 k.p.a. poprzez przyjęcie ustaleń organów za własne, pomimo błędów w ustaleniu stanu faktycznego oraz poprzez pominięcie zgłoszonych przez nią dowodów, twierdzeń i wyjaśnień, poprzez bezpodstawne pominięcie wyjaśnień stron mających oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i samodzielne, bezpodstawne ustalenie rzekomych motywów i intencji strony, a także nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez nieudzielanie żadnych wyjaśnień o przyczynach przedłużającego się postępowania i umożliwiających stronie czynny udział w sprawie, uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów oraz uniemożliwienie przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów i realizacji przez stronę obowiązku przedstawienia wniosków dowodowych, c) art. 27 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020 w zakresie, w jakim Sąd przyjął bezpodstawnie za organami, że ciężar udowodnienia subiektywnego celu towarzyszącego jej i podmiotom powiązanym, występującego zarówno w chwili zawiązywania nowych podmiotów, podziału spółek, tworzenia gospodarstw rolnych i ich prowadzenia przez rolników indywidualnych będących osobami fizycznymi, jak i w chwili składania wniosków, spoczywa wyłącznie na niej, a nie na organie, a także w zakresie, w jakim Sąd za organami bezpodstawnie uznał, że nie sprostał obowiązkowi dowodowemu, pomimo że złożyła szereg dowodów i twierdzeń na etapie postępowania administracyjnego i sądowego, d) art. 27 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy PROW 2014-2020 w zakresie, w jakim orzeczenie narusza praworządność i pozbawia stronę prawa do informacji i obrony swoich praw, e) art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy PROW 2014-2020 w zakresie, w jakim Sąd nie uwzględnił zarzutów postawionych organom dotyczących niewyczerpującego rozpatrzenia całego "materiału dowodowy", zważywszy że również ograniczył się do uwzględnienia dowodów wyłącznie świadczących na niekorzyść strony, a dowodom świadczącym na jego korzyść odmówił wiarygodności lub przypisał im wolę zagmatwania sprawy i współtworzenia mechanizmów utrudniających identyfikację celów utworzenia wielu podmiotów, jak również w zakresie, w jakim Sąd w sposób swobodny i dowolny dopuścił się oceny materiałów i dowodów zgromadzonych w sprawie, f) art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy PROW 2014-2020 w zakresie, jakim Sąd pominął okoliczność, że organy nie udzieliły jej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania pomimo, że kilkukrotnie żądanie takie zgłosiła, g) art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy PROW 2014-2020 w zw. z art. 9 i 10 k.p.a. w zakresie, w jakim Sąd nie uwzględnił zarzutu skargi, choć zostało wykazane, że organ nie zapewnił jej - pomimo zgłoszonego żądania, możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak również w jakim ten organ, przed wydaniem decyzji nie umożliwił jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 12) rażące naruszenie przepisów art. 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą ocenę dokonaną przez Sąd w odniesieniu do czynności organów obu instancji i zarzucanych im błędów, takich jak naruszenie: a) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - zasady praworządności, b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - zasady prawdy obiektywnej oraz słusznego interesu społecznego i interesu obywateli, albowiem organy nie zmierzały do ustalenia wszystkich przesłanek przedmiotowo istotnych, pomijały dowody składane przez stronę, nie zmierzały do ustalenia prawdy obiektywnej, lekceważyły słuszny interes strony, c) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, albowiem organy prowadząc postępowanie nie kierowały się zasadami proporcjonalności, bezstronności ani równego traktowania, d) art. 9 i 11 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - zasady informowania stron, albowiem organy nie poinformowały strony - pomimo zgłoszenia żądania - na żadnym etapie postępowania, czego dotyczy postępowanie, jakie ma prawa i obowiązki, uniemożliwiając podjęcie skutecznej obrony i złożenia wniosków dowodowych, nadto w kolejnych zawiadomieniach o niezałatwieniu sprawy w terminie organy wskazywały na konieczność ustalenia powierzchni "kwalifikowanej" do płatności na działkach rolnych, "przez ewidentnie" wprowadzał stronę w błąd, co do zakresu prowadzonego postępowania, a także naruszył zasady zasadności przesłanek, albowiem organ odstąpił od udzielenia stronie wyjaśnień mimo złożonego w tym zakresie żądania, e) art. 7a k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - zasady rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony, albowiem organ przyjął odwrotną zasadę i przyjmował wszelkie wątpliwości na niekorzyść strony, stosował szeroko idące domniemania faktyczne bez przeprowadzenia dowodów, w oparciu o własne przypuszczenia, całkowitą i dowolną uznaniowość, a wszystkie nieudowodnione twierdzenia przyjął za dogmaty rozstrzygające wątpliwości lub pomijając braki, f) art. 12 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - zasady szybkości i prostoty postępowania, albowiem postępowanie przed organami obu instancji trwało wiele miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności, g) art. 75, 77, 78 oraz 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt 2 oraz art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez nienależyte zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności niedopuszczenie wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie, a także niewłaściwe (dowolne, niezgodne z prawem, bezprawne) dokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego. W przekonaniu Skarżącej, w sprawie wystąpiły takie naruszenia przepisów prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. powinny skutkować zastosowaniem przez Sąd pierwszej instancji względem kontrolowanych decyzji środków prawnych w nich określonych. Sąd analizował sprawy wielu podmiotów, choć powinien każdą sprawę rozstrzygnąć indywidualnie. Błędnie przyjął, że organy wykazały stworzenie sztucznych warunków. Organy okoliczności takich nie wykazały, a zgromadzone dowody oceniono wadliwie. Pominięto dowody, z których wynikało, że określone działania przez wymienione podmioty podejmowane były w innych celach niż wyłącznie pozyskiwanie płatności, w tym w celach naprawczych (restrukturyzacyjnych) wskutek wyrządzonych im szkód. J. G. i S. T. zarządzają kilkudziesięcioma spółkami zajmującymi się różną działalnością, także pozarolniczą, np. budowlaną. Niektóre spółki były zawiązywane z zamiarem ich sprzedaży. Ale nie wyłącznie w celu pozyskania płatności. Każdy podmiot był odrębnym rolnikiem, prowadzącym własne gospodarstwo rolne. Same powiązania o charakterze osobowym lub kapitałowym nie dają podstaw do przyjęcia, że kto inny jest rolnikiem, a kto inny prowadzi gospodarstwo rolne. W decyzjach nie wskazano, kto miałby być ostatecznym beneficjentem płatności, które trafiały wyłącznie do podmiotu wnioskującego. Żadna z wypłaconych kwot nie została przeznaczona na inne cele niż prowadzenie działalności rolniczej. W przekonaniu Skarżącej, Sąd utożsamił okoliczności obiektywnie zaistniałe ze stanem świadomości jej i pozostałych ustalonych podmiotów, czego jednak nie wykazano, podczas gdy ich działanie nie było podejmowane wyłącznie w celu pozyskania płatności. Nadal prowadzą faktyczne uprawy rolne. Natomiast wielu rolników działa na podobnych zasadach, korzystając z usług podmiotów zewnętrznych. Przy ocenie materiału dowodowego Sąd popełnił te same błędy, co organy. Nie zweryfikował także zarzucanych przez organy wielkości korzyści, które miano osiągnąć. Podkreślono, że nigdy powstanie spółek nie było związane ze zmianami prawa. Pomimo odebrania im prawa do płatności za lata 2017-2019 nadal prowadzą działalność, wypełniając cele polityki rolnej. Świadczy to o tym, że nie dążono wyłącznie do uzyskania płatności. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Lubuskiego Oddziału ARiMR wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., tak jak w rozpoznawanej sprawie, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Z art. 193 zd. 2. p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Sąd kasacyjny jest zatem uprawniony do ograniczenia argumentacji prawnej do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji, z czego w kontrolowanej sprawie skorzystał. Wskazać jeszcze należy, że w postępowaniu kasacyjnym nie bada się całokształtu sprawy, a tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skargę kasacyjną oparto na obu postawach kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Jednak część zarzutów sformułowano wadliwie. Nie wszystkie powołane przepisy prawa materialnego stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zarzucane ich naruszenie mogło polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu, podczas gdy analiza językowa użytych w zarzutach sformułowań wskazuje, że autor skargi kasacyjnej dążył w istocie do zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia Sądu. Powinien był zatem tego dokonać w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Ale i w tym przypadku zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które nie miały w sprawie zastosowania. Ponadto nie wykazano, w jaki sposób uchybienie przepisom postępowania mogło wpłynąć istotnie na wynik postępowania sądowego. Mając jednak na względzie treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego    z    26 października 2009 r. I OPS 10/09, pomimo stwierdzonych mankamentów, zarzuty skargi kasacyjnej należało rozpoznać łącznie. Dla oceny zasadności skargi kasacyjnej podstawowe znaczenie miało ustalenie, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił kontrolowane decyzje jako zgodne z prawem, tak pod względem procesowym, jak i materialnym. Niezbędne było więc ustalenie, czy organy Agencji prawidłowo uznały, że Skarżąca Spółka, wraz z innymi wymienionymi w decyzjach i uzasadnieniu wyroku podmiotami, uczestniczyła w stworzeniu sztucznych warunków do uzyskania płatności na rok 2018, o których mowa w przepisach art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95. Zaprezentowana w dalszej części uzasadnienia ocena prawna stanowi kontynuację poglądów zaprezentowanych w zakresie zagadnienia "sztucznych warunków" m. in. W wyrokach o sygn. akt I GSK 1912/18, I GSK 2129/18, I GSK 1913/18, I GSK 2009/18, I GSK 2182/18, I GSK 1362/20, I GSK 1363/20, I GSK 1364/20, I GSK 1365/20, I GSK 1368/20, I GSK 1369/20, I GSK 1371/20, I GSK 1372/20, I GSK 1377/20, I GSK 1378/20, I GSK 1380/20, I GSK 1381/20, I GSK 1387/20, I GSK 1338/21, I GSK 1367/21, I GSK 1410/21, I GSK 1441/21, I GSK 1442/21, I GSK 1443/21, I GSK 1478/21, wydanych w sprawach Spółki i innych podmiotów powiązanych tworzących ustaloną grupę podmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim ocenił ustalenia faktyczne organów ARiMR za prawidłowe i znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonych dowodach. Akceptując je uznał, że mogą stanowić podstawę wydania wyroku. Wynikało z nich, że Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2018. Organy Agencji ustaliły, że Skarżąca nie prowadzi samodzielnie działalności rolniczej, określona grupa podmiotów (spółek i osób fizycznych) związana ze S. T. i J. G., stworzyła "sztuczne warunki", o których mowa w przepisach art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95, w celu uzyskania płatności w sposób sprzeczny z celami sektorowego prawodawstwa rolnego UE. Wobec tego, powołując się na ostatnio wymienione przepisy, odmówiły przyznania wnioskowanej płatności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się zarzucanych naruszeń przepisów postępowania. W niezrozumiały sposób sformułowano w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów ustrojowych, ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, które regulują właściwość sądów administracyjnych. Nie wykazano, aby sąd pierwszej instancji zaniechał przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej wskutek rozpoznanej skargi, rozpoznał sprawę nienależącą do jego właściwości, zastosował środek kontroli inny niż określony w p.p.s.a. albo zastosował inne kryterium kontroli niż zgodność z prawem (legalność). Podobna sytuacja wystąpiła w przypadku zarzutu naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku spełnia wymogi ustawowe z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym odniesienie się do stanu faktycznego (w sposób czyniący zadość uchwale NSA o sygn. II FPS 8/09), którego sam nie ustalał, lecz oceniał ten ustalony przez organy, a także zgłoszonych wniosków dowodowych. Argumentacja Sądu jest czytelna i poddawała się weryfikacji. Sąd pierwszej instancji nie pominął żadnych okoliczności faktycznych, ani żadnych dowodów. Zaprezentował natomiast ich ocenę niepodzielaną przez Skarżącą, co nie świadczy jednak o przekroczeniu granic swobody oceny. Sąd nie naruszył także art. 151 p.p.s.a., skoro nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., lecz z powodu jej niezasadności skargę oddalił właśnie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skoro nie uwzględnił skargi i nie stosował przepisów art. 145 § 1 p.p.s.a., to nie mógł również naruszyć art. 135 p.p.s.a. Nie wykazano zresztą w skardze kasacyjnej, aby inne akty administracyjne, niż zaskarżona decyzja, wymagały objęcia kasacyjnym rozstrzygnięciem sądu administracyjnego. Nie doszło również do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., ponieważ  Sąd nie uczynił przedmiotem kontroli innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Nie świadczy o jego naruszeniu zaakceptowanie ustaleń faktycznych organów Agencji, ani ich prawna kwalifikacja (subsumpcja) jako "sztucznych warunków", ponieważ oceny te sformułowano na podstawie materiałów z akt sprawy, które Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe. Wyrok wydany został po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, przy czym, jak wynikało z treści protokołu rozprawy, uzupełniono go w niewielkim zakresie w trybie określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a. (k. 298), który jednak w ocenie Sądu pierwszej instancji nie miał wpływu na treść zasadniczych ustaleń w sprawie, wskazujących na istnienie jednego dużego gospodarstwa rolnego, którego grunty zostały w sposób sztuczny podzielone i rozdysponowane między poszczególne podmioty w celu uniknięcia skutków modulacji i degresywnych płatności. W treści skargi kasacyjnej nie zaoferowano wyjaśnienia, na czym konkretnie miało polegać naruszenie przywołanych przepisów p.p.s.a. i k.p.c. odnoszących się do postępowania dowodowego. W szczególności nie wykazano, aby Sąd pierwszej instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów przez niewłaściwą ocenę dopuszczonych jako dowód dokumentów. Do powyższego dodać należy, że postępowanie przed sądem administracyjnym, mające za przedmiot kontrolę decyzji administracyjnych, nie służy zasadniczo ocenie stanu przewlekłego prowadzenia postępowania. Ocena taka powinna być realizowana przy wykorzystaniu innych środków prawnych (zob. art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Odnośnie do postępowania wyjaśniającego przed organami Agencji wskazać należy, że w świetle art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 562 ze zm.; dalej: "ustawa PROW 2014-2020") organ, przed którym toczy się postępowanie, stoi na straży praworządności, a także jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten modyfikuje obowiązki organów Agencji w stosunku do reguł obowiązujących na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego (k.p.a.). Ograniczeniu uległy niektóre z podstawowych zasad procedury administracyjnej, takie jak prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), informowania stron i innych uczestników postępowania (art. 9 k.p.a.), czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W postępowaniu pomocowym ustaleń faktycznych organy dokonują zasadniczo na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, a konieczność zgromadzenia dowodów ciąży na organie wówczas, gdy zamierza na ich podstawie wywieść określone dla strony skutki prawne. Taki też obowiązek ciążył na organach w kwestii wykazania stworzenia przez Skarżącą i inne podmioty "sztucznych warunków" do otrzymania płatności. Wobec jednoznacznej treści art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy organy Agencji, a w następstwie także Sąd pierwszej instancji, nie mogły naruszyć powołanych w zarzutach kasacyjnych przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Prawidłowo Sąd przyjął również, że dokonana przez organy Agencji ocena zgromadzonych dowodów nie stanowiła naruszenia art. 80 k.p.a. (zasady swobodnej oceny dowodów). Skarżąca nie zdołała wykazać, że zaprezentowane przez organy ustalenia i ich prawna ocena są wadliwe, a działalność Spółki prowadziła do osiągnięcia celu systemu wsparcia. Niezasadne okazały się więc zarzuty naruszenia przepisów postępowania dowodowego, w tym art. 7, art. 7a, art. 8 § 1 i 2, art. 9, art. 11, art. 75, art. 77 § 1 i 2, art. 78 i art. 80 k.p.a. oraz przywołanych przepisów ww. ustawy. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się także zarzucanych naruszeń prawa materialnego. Sąd prawidłowo zinterpretował odnośne przepisy, w szczególności najistotniejsze w okolicznościach sprawy art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwracano już uwagę, że wyrażenie "sztucznego tworzenia warunków" należy do pojęć nieostrych. Wymaga zatem szczególnego procesu wykładni. Sztuczny to przymiotnik określający coś, co zostało wytworzone w sposób nienaturalny, w innym celu, niż nastąpiłoby w ramach normalnego porządku rzeczy. Sztuczny charakter można przypisać takim czynnościom, których sens sprowadza się do wywołania określonego skutku, który nie wystąpiłby, gdyby obrót gospodarczy toczył się swobodnie i uczciwie. Dotyczy to takich sytuacji, w których można przyjąć na podstawie okoliczności faktycznych, że nie miałyby one miejsca, gdyby podmiot działał rozsądnie, kierując się zgodnymi z prawem motywami innymi niż uzyskanie korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia (por. wyroki NSA z 15 listopada 2019 r. I GSK 563/19, z 18 listopada 2022 r. I GSK 2148/18, z 3 czerwca 2022 r. I GSK 2607/18). Kreowanie w ten sposób przesłanek uzyskania pomocy publicznej jest, w świetle art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95, niedopuszczalne. Przepis ten stanowi, że działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Z przepisem tym koresponduje art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, w myśl którego, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że przytoczone przepisy mają chronić wydatkowanie środków unijnych na rzecz podmiotów dopuszczających się obejścia prawa w ramach procedur przyznawania płatności (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2018 r. I GSK 736/18). Natomiast w wyroku C-176/20 TSUE stwierdził, że do uznania zaistnienia sztucznych warunków do uzyskania płatności rolniczych, nakierowanie na pozyskanie tych płatności nie musi być wyłącznym celem wnioskującego o płatności. Analiza zgromadzonych przez organy dowodów dawała podstawę do przyjęcia, że Skarżąca, wraz z powiązanymi podmiotami, uczestniczyła w kreowaniu sztucznych warunków wymaganych do uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, pozostających w sprzeczności z jego celami. Stanowiło to dostateczną podstawę do odmowy przyznania wnioskowanych płatności na podstawie art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że wskutek zgłoszenia do płatności działek przez kilkanaście podmiotów (14) dążono do ominięcia przepisów określających limity pomocy, kwotowe i powierzchniowe, przewidziane dla pojedynczego gospodarstwa rolnego. W rezultacie ustalone działania powiązanych osób fizycznych i prawnych, zgłaszających do płatności liczne grunty jako odrębne podmioty, miało charakter ukierunkowany na obejście m. in. przepisów § 3 ust. 4 i 6 rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, § 13a ust. 1 i 2 oraz § 20 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013, § 3 ust. 3 i § 16 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowanej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, § 4 ust. 4, § 8 ust. 2, § 12 ust. 3, § 15 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowanej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, a także art. 8 ust. 1 pkt 4, art. 13 i art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Działania te były sprzeczne z celami wspólnej polityki rolnej, ponieważ prowadziłyby do zwiększenia nierówności w dochodowości gospodarstw rolnych poprzez ominięcie przepisów dotyczących limitów powierzchniowych, kwotowych i degresywności obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa. Skarżąca nie zdołała podważyć ustaleń organów, że jej gospodarstwo nie zostało utworzone w celu obejścia przepisów dotyczących modulacji płatności. Nie przedstawiła żadnego wiarygodnego uzasadnienia wskazującego na racjonalność utworzenia tak dużej liczby powiązanych ze sobą gospodarstw rolnych, mogących funkcjonować jako jedno. Jej działalność nie mogła służyć zwiększeniu wydajności rolnictwa przez wspieranie postępu technicznego, racjonalnemu rozwojowi produkcji rolnej, optymalnego wykorzystania siły roboczej, zapewnieniu odpowiedniego poziomu ludności wiejskiej, tworzeniu i utrzymywaniu miejsc pracy, podnoszeniu konkurencyjności. Podkreślić należy, na co uwagę zwrócił Sąd pierwszej instancji, że oceny "sztucznych warunków" należało dokonać nie tylko odnośnie do jednego podmiotu i z punktu widzenia okoliczności jego powołania oraz przez pryzmat okoliczności związanych bezpośrednio z jego tylko funkcjonowaniem. Dla pełnego zobrazowania takich warunków konieczne było uwzględnienie szerszego kontekstu podmiotowego i czasowego, w tym odnoszącego się do pozycji danego podmiotu na rynku rolnym oraz jego relacji (powiązań) gospodarczych i organizacyjnych z innymi podmiotami występującymi na tym rynku (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r. I GSK 1772/18). Ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego wynikało, podobnie jak to miało miejsce w sprawie o sygn. akt I GSK 807/20, że wszystkie wymienione podmioty ze sobą współpracowały, a istotne role w danym układzie pełnili S. T. i J. G., kierujący tym w istocie jednym spójnym przedsięwzięciem gospodarczym. Skarżąca natomiast w rzeczywistości nie prowadziła wyodrębnionego pod względem technicznym i ekonomicznym gospodarstwa rolnego (nie zatrudniała pracowników, nie dysponowała własną bazą techniczną). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę Sądu pierwszej instancji, że wszystkie ustalone jednostki produkcyjne, zarządzane przez te same osoby, tworzyły faktycznie jedno gospodarstwo, prowadzone przez osoby ze sobą powiązane. Zasadnie uznano, że ustalone powiązania organizacyjne, kapitałowe i osobowe świadczą o tym, że poszczególne podmioty występujące o płatności zostały utworzone przede wszystkim w celu uzyskania środków pomocowych z UE, z pominięciem ograniczeń co do powierzchni i degresywności stawek płatności. Dokonana analiza powiązań pomiędzy tymi podmiotami, zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji, wskazująca na sposób ich powstania, sposób prowadzenia przez nie działalności, wspólne adresy korespondencyjne i adresy siedzib oraz łączące je więzi personalne i kapitałowe, pozwalała uznać, że doszło do zamierzonej koordynacji działań tych podmiotów polegających na zgłaszaniu gruntów do płatności, w celu uzyskania korzyści wynikających z uregulowań systemu wsparcia. Korzyści te miały wynikać z uzyskania większych płatności w związku ze zgłoszeniem przez kilka podmiotów podzielonych pomiędzy siebie gruntów, aniżeli byłoby to w przypadku zgłoszenia całości gruntów przez jeden podmiot, co zostało szczegółowo przedstawione przez organ odwoławczy. W rozpoznawanej sprawie nie ustalono okoliczności wskazujących na inne jeszcze uzasadnienie utworzenia przez osoby powiązane z tymi samymi osobami kilku spółek, które podzieliły między siebie grunty. W szczególności nie wskazano na jakiekolwiek korzyści ekonomiczne, które miałyby wynikać z utworzenia i działania takiej liczby podmiotów. Ale, jak już zaznaczono wyżej, z wyroku TSUE w sprawie C-176/20 nie wynika, aby do uznania zaistnienia sztucznych warunków nakierowanie na pozyskanie płatności musi być wyłącznym celem wnioskującego o płatności. Obiektywnie wykazano, że działaniom określonej grupy podmiotów, zarządzanej przez S. T. i J. G., można było przepisać dążenie do maksymalizacji kwot płatności z różnych tytułów. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną podzielił zatem zapatrywania wyrażone w ramach zaskarżonego wyroku co do udziału Skarżącej w stworzeniu sztucznych warunków i braku realizacji celów wsparcia rolników, co stanowiło podstawę do odmowy ich przyznania. A ponieważ skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, to na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).