II SA/Gl 738/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonanych robót budowlanych na skutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu p o s t a n a w i a: ustanowić skarżącemu adwokata z urzędu. UZASADNIENIE Wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia fachowego pełnomocnika skarżący wskazał w urzędowym formularzu druku PPF, że samotnie mieszka w lokalu o powierzchni 41,91 m2, a w skład jego majątku wchodzi nieruchomość gruntowa niezabudowana o pow. 182 m2 . Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1525 zł brutto miesięcznie. Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy ponoszone przez skarżącego koszty to: 370 zł czynsz, 160 zł media, 150 zł lekarstwa, 52 zł rata kredytu. Nadto skarżący jest osobą niepełnosprawną. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Skarżący w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, w którym zwrócił uwagę, że przy osiąganym dochodzie w wysokości 1259 zł netto nie jest w stanie poczynić żadnych oszczędności aby mieć możliwość skorzystania z usług fachowego pełnomocnika z wyboru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc się zatem do wniosku skarżącego, stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, w świetle art. 245 § 3 Ppsa, obejmującym m. in. ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przenosząc te uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że powyższa przesłanka przyznania prawa pomocy została w stosunku do skarżącego spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego wniosku. Wskazać bowiem należy, że osiągany przez wnioskodawcę miesięczny dochód to kwota zaledwie 1259 zł, z której skarżący musi ponieść wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, takie jak czynsz i media, spłacić kredyt oraz z uwagi na zły stan zdrowia pokryć koszty zakupu niezbędnych lekarstw. Trzeba przy tym także uwzględnić wydatki na zakup żywności oraz podstawowe środki czystości. Choć w istocie, jak zauważył referendarz sądowy, skarżący w dniu 3 października 2014 r. wpłacił na rachunek sądowy opłatę w kwocie 500 zł, jednakże zgodnie z jego wyjaśnieniami kwota ta pochodzi z zaciągniętej pożyczki bankowej i nie zmienia jego rzeczywistej sytuacji finansowej. Sam zaś referendarz sądowy w prawomocnym postanowieniu z dnia 9 września 2014 r. stwierdził, że uiszczenie przez skarżącego kwoty 500 zł jest zbyt dużym obciążeniem dla budżetu skarżącego, gdyż pochłonęłoby niemalże 40 % jego dochodu. Ocena stanu rodzinnego (skarżący pozostaje sam w gospodarstwie domowym) i majątkowego wnioskodawcy, jak również jego możliwości finansowych – dokonana w oparciu o podniesione przez niego okoliczności poparte załączonymi dokumentami – prowadzi zatem do wniosku, że wykazał on w sposób dostateczny i przekonujący, że jego miesięczny dochód nie pozwala mu na opłacenie fachowego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata. W świetle przywołanych okoliczności Sąd uznał, że wniosek skarżącego zasługiwał na uwzględnienie i orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa.