III FZ 503/23

SENTENCJA Dnia 29 listopada 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Zarządcy masy sanacyjnej D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 września 2023 r., sygn. akt I SA/Po 977/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 14 października 2022 r. nr [....], [...], [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 11 września 2023 r., sygn. akt I SA/Po 977/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej: "P.p.s.a.") odmówi wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że złożony przez stronę skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia. Co więcej, strona skarżąca we wniosku nie przywołała nawet przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., a zatem nie wskazała, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym z wniosku w istocie nie wynika z jakiego powodu - zdaniem strony skarżącej - wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest konieczne. W konsekwencji Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, że strona skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wnosząc o przyznanie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez orzeczenie niezgodnie z wnioskiem skarżącego i wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że już sam przedmiot sprawy jak i okoliczności wydania decyzji są podstawą jej wstrzymania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie, może być materiałem, który po części został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej "CBOSA"). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym. Ponadto brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku (por. postanowienia NSA z 31 maja 2016 r., sygn. akt I GZ 339/16 i I GZ 340/16; z 19 lipca 2016 r., sygn. akt I GZ 418/16 i I GZ 417/16; z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 240/19; z 17 września 2019 r., sygn. akt I GZ 297/19; CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni ocenę Sądu pierwszej instancji, że wniosek Strony w istocie nie zawierał uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, które dawałyby podstawę do zastosowania środka ochrony tymczasowej. Skarżący nie poparł swego żądania dokumentami obrazującymi jego sytuację majątkową, ani nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie powołał nawet przesłanek i samego z art. 61 § 3 P.p.s.a Na marginesie należy podnieść, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie tworzy stanu prawnego materialnoprawnej powagi rzeczy osądzonej a więc nie uniemożliwia ponownego wystąpienia z uzasadnionym wnioskiem w tym przedmiocie. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.