II SA/Ol 90/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia UZASADNIENIE Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając w trybie art. 233 § 1 pkt1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty wraz z odsetkami za wydaną w dniu "[...]" kartę pojazdu nr "[...]", dotyczącą rejestracji pojazdu marki "[...]", nr. rej. "[...]". Kolegium wskazało, iż wprawdzie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006r. stwierdził, iż § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310) jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym i art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, lecz wobec odroczenia przez Trybunał Konstytucyjny mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu w sprawie pobierania opłat za wydanie karty pojazdu, nie powstały pozytywne przesłanki warunkujące możliwość rozstrzygnięcia o powstaniu nadpłaty w niniejszej sprawie. W dniu 12 grudnia 2007r. [data nadania przesyłki w UP] J.W., działająca poprzez pełnomocnika Ł.W., wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wskazała na istnienie podstaw prawnych do zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu w dniu "[...]". Podstawę tą według skarżącej stanowi przepisy art. 2 § 2 i art. 74 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazując sprawę Sądowi wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skarżąca została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 12 lutego 2008r. do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem, iż w przypadku nieuiszczenia wpisu skarga zostanie odrzucona. Po doręczeniu tego wezwania pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 lutego 2008r. złożony został wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania J.W. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów, argumentując, iż prawo pomocy przyznawane jest osobom ubogim. Na to postanowienie wniesiony został sprzeciw, który rozpoznano postanowieniem z dnia 20 maja 2008r. odmawiając przyznania J.W. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec wniesionego zażalenia na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 lipca 2008r. o sygn. akt I OZ 561/08 oddalił zażalenie skarżącej podzielając stanowisko sądu wojewódzkiego, iż instytucja prawa pomocy została wprowadzona do postępowania sądowoadministracyjnego celem umożliwienia obrony swoich praw przed sądem osobom o znikomych dochodach, lub dochodów tych pozbawionym i znajdującym się w skrajnie trudnej sytuacji materialnej. Po zwrocie akt do sądu wojewódzkiego pismem z dnia 14 sierpnia 2008r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 lutego 2008r. w sprawie uiszczenia wpisu od wniesionej skargi – pod rygorem jej odrzucenia. Mimo doręczenia tego wezwania w dniu 22 sierpnia 2008r. osobie uprawnionej do odbioru przesyłki wpis nie został uiszczony. Mając zatem na uwadze art. 220 § 1 ww. ustawy, który stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma od którego nie została uiszczona należna opłata, oraz zgodnie z art. 220 § 3 tej ustawy z którego wynika, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd – należało skargę w rozpoznawanej sprawie odrzucić. Wobec tego na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.