II FZ 39/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na zarządzenie Przewodniczącego wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1440/14 o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2018 r. wraz z uzasadnieniem w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Przewodniczący wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarządzeniem z dnia 9.03.2022 r. na podstawie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3.06.2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. poz. 1090) wezwał pełnomocnika skarżącej M. P. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem, wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dnia 7.12.2018 r. w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...].09.2014 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. W zażaleniu na to zarządzenie skarżąca zarzuciła naruszenie § 2 wymienionego rozporządzenia oraz błędne skierowanie pisma do jej pełnomocnika, który nie był umocowany do reprezentowania jej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; wniosła również o zwrot kosztów poniesionych z tytułu nadania zażalenia do Sądu za pośrednictwem poczty w wysokości 6,50 zł. Podniosła, że opłatę kancelaryjną Sąd powinien pobrać przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie, to jest przy piśmie z dnia 12.12.2018 r., a ponadto brak jest podstawy prawnej do pobierania opłaty kancelaryjnej w okresie od 16.05.2018 r. do 12.06.2019 r. z uwagi na uchylenie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.12.2003r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. 2003 Nr 221, poz. 2192) oraz obowiązywanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3.06.2019 r. dopiero od dnia 13.06.2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje: Niezasadny jest zarzut dotyczący nieprawidłowego zaadresowania wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Ze znajdującego się w aktach sądowych odpisu pełnomocnictwa szczególnego z dnia 15.02.2019 r. (k. 439 akt), udzielonego przez skarżącą adw. J. S., wynika wprawdzie upoważnienie tylko do reprezentowania jej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w zakresie sporządzenia, podpisania i złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7.12.2018 r., jednakże skarżąca udzieliła również temu pełnomocnikowi pełnomocnictwa ogólnego w dniu 7.02.2019 r. (k. 426), obejmującego umocowanie do reprezentowania jej w sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach pod. sygnaturą akt I SA/Gl 1440/14. Ponieważ pełnomocnictwa tego skarżąca nie wypowiedziała, skierowanie wezwania do uiszczenia opłaty do pełnomocnika było więc prawidłowe. Nie znajduje też uzasadnienia wątpliwość skarżącej co do podstawy (braku podstawy) prawnej do żądania uiszczenia opłaty kancelaryjnej na dzień złożenia przez nią wniosku, bowiem przytoczone wcześniej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16.12.2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych obowiązywało do dnia 12.06.2019 r. Jakkolwiek bowiem na mocy art. 4 pkt 17 w związku z art. 11 ustawy z dnia 10.01.2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 183) uległo zmianie ustawowe upoważnienie do wydania rozporządzenia w sprawie omawianej opłaty, co doprowadziło do uchwalenia cytowanego rozporządzenia z dnia 3.06.2019 r., niemniej weszło ono w życie dopiero z dniem 13.06.2019 r. Dlatego nieprzerwanie przez cały czas, także we wskazanym przez skarżącą okresie od dnia 16.05.2018 r. do dnia 12.06.2019 r., istniała podstawa prawna do pobierania opłat kancelaryjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym opłaty za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczany na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia. Można dodać, że na podstawie każdego z tych rozporządzeń omawiana opłata kancelaryjna wynosiła 100 zł. Prawidłowe też było wezwanie skarżącej do uiszczenia opłaty po zakończeniu zainicjowanego przez nią postępowania o przyznanie prawa pomocy. Dopiero wtedy, wobec uprawomocnienia się orzeczenia odmawiającego przyznania skarżącej tego prawa, opłata kancelaryjna stała się ponownie wymagalna, co zrodziło obowiązek wezwania skarżącej do jej uiszczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.01.2009r., II GZ 12/09). Brak podstaw prawnych do przyznania stronie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym poniesionych z tytułu nadania do sądu przesyłki pocztowej – i to niezależnie od okoliczności, czy postępowanie zażaleniowe strona ta wygrywa, czy też (jak w niniejszym przypadku), gdy zażalenie okazało się nieskuteczne. W takiej sytuacji zgodnie z ogólną regułą, wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, poniesione przez skarżącą koszty postępowania zażaleniowego obciążają skarżącą. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. zażalenie skarżącej oddalił.