II OZ 372/24

SENTENCJA Dnia 8 sierpnia 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 284/24 oddające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 15 grudnia 2023 r. nr SOIa.621.65.2023 w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 29 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 284/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Gliwicach oddalił wniosek D.B. (skarżący) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przezeń decyzji Wojewody Śląskiego z 15 grudnia 2023 r. nr SOIa.621.65.2023, w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że powołaną na wstępie decyzją Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Katowice z 11 października 2023 r., nr SO-V.5343.256.2023.AP, orzekającą o wymeldowaniu D.B. z pobytu stałego w lokalu położonym w K. przy K. W skardze do WSA w Gliwicach na powyższą decyzję D.B. wniósł o wstrzymanie jej wykonania, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą związaną z usługami, która jest jego jedynym źródłem utrzymania. Obecnie skarżący wynajmuje lokal w Ś., jednakże umowa najmu wkrótce ulega wygaszeniu. W piśmie z 11 kwietnia 2024 r. uczestniczka postępowania B.B. opisując cały przebieg postępowania, wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259 ze zm., Ppsa). Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że skarżący posłużył się jedynie ogólnikowymi stwierdzeniami, że wymeldowanie może spowodować brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej; nie przedstawił jednak na tę okoliczność żadnych dowodów, ani nie wyjaśnił na czym polega prowadzenie przez niego działalności gospodarczej. Sąd ten podkreślił, że zaskarżona decyzja nie ma żadnego wpływu na przysługiwanie skarżącemu prawa do przedmiotowego lokalu, a zatem nie wpływa na możliwość korzystania z lokalu, czy prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył D.B., który zarzucił naruszenie art. 61 § 3 Ppsa, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, najem lokalu w Ś., zawarty na czas określony, ulega wkrótce wygaśnięciu i nie będzie przedłużany, jedynym więc lokalem, w którym skarżący miałby możliwość prowadzenia działalności jest sporny lokal w K. przy al. K. W zażaleniu przywołano kilka judykatów mających wzmacniać argumentację żalącego się. W odpowiedzi uczestniczki postepowania – B.D. na zażalenie wniesiono o "utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, która sankcjonuje stan faktyczny". Uczestniczka postępowania nie wyraża zgody na ponowne wprowadzenie się skarżącego do jej mieszkania po 14 latach od rozwodu. Naprowadza, że żalący się ma tytuł prawny do budynku w innej miejscowości, gdzie ma zameldowanie na pobyt czasowy, przypuszcza iż żalący się chciałby prowadzić prace jako architekt, ale w tym celu może wynająć inny lokal. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, Ppsa), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek skarżącego, jak również treść zażalenia na zaskarżone postanowienie WSA w Gliwicach nie zawierają takich argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. Należy mieć na uwadze, że decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają charakteru nieodwracalnego, decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw. Decyzja ta nie rozstrzyga o uprawnieniach danej osoby do lokalu, a ewentualnie spory w tym zakresie rozstrzygane są przez sądy powszechne w postępowaniach cywilnych. W zażaleniu, zdaniem Sądu Naczelnego, nie przedstawiono takich okoliczności które wskazywać miałaby na charakter działalności gospodarczej powiązanej z przebywaniem w spornym lokalu w celu prowadzenia tam działalności gospodarczej, które wskazywać miałyby na spełnienie chociażby jednej z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 Ppsa. Za nietrafny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut o powstaniu znacznej szkody wskutek braku możliwości ewentualnego prowadzenia działalności gospodarczej w przedmiotowym lokalu, jeśli się zważy na fakt niesporny w sprawie, że skarżący w lokalu tym nie zamieszkuje co najmniej od 2009 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.