I SA/Wa 1507/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Mirosław Gdesz Protokolant Ewa Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Prokuratora [...] w P. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku 1. uchyla zaskarżone postanowienie w zakresie, w jakim orzeka, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosków J. M., R. M., K. M. oraz A. M. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jest Wojewoda [....]; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę; 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie w zakresie opisanym w punkcie 1 wyroku nie podlega wykonaniu. UZASADNIENIE I SA/Wa 1507/09 UZASADNIENIE Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. M., uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] dotyczące potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Wojewoda [...] postanowieniem z [...] listopada 2008 r. przekazał według właściwości Wojewodzie [...] wniosek J. M., R. M., K. M. i A. M. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Uczynił tak, ponieważ złożony wniosek dotyczył dwóch odrębnych majątków, których właściciele mieli różne ostatnie miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. W toku postępowania, Wojewoda [...] ustalił bowiem, że W. M., syn W. urodzony [...] stycznia 1897 r. był właścicielem nieruchomości pozostawionej w miejscowości S., powiat O., województwo [...], o powierzchni [...] ha [...] m2. Natomiast właścicielem nieruchomości [...] o powierzchni [...] ha [...] m2, położonej w S., powiat O., województwo [...], był J. M., również syn W., urodzony [...] sierpnia 1898 r., którego ostatnim miejscem zamieszkania była miejscowość G. w gminie [...]. Wobec tego Wojewoda uznał, że skoro stosownie do art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.) prawo do rekompensaty potwierdza w drodze decyzji wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, to organem właściwym do rozpatrzenia wniosku jest Wojewoda [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem J. M. złożył zażalenie wnosząc o rozpoznanie sprawy przez Wojewodę [...]. W uzasadnieniu podniósł, że wszystkie dokumenty zostały złożone w P., a zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 3 wskazanej ustawy, właściwym w sprawie jest wojewoda ze względu na miejsce I SA/Wa 1507/09 zamieszkania jednego z wnioskodawców. Wskazał również na utrudnienia związane z załatwieniem sprawy w innym województwie. Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia organ odwoławczy uchylił postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2008 r. i stwierdził, że organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku jest Wojewoda [...]. Z uzasadnienia decyzji Ministra wynika, że w toku postępowania przed Sądem [...] w G. ustalono, iż W. M. i J. M. pozostawili na terenach niewchodzących obecnie w skład obszaru państwa polskiego nieruchomości w miejscowości S., powiat O., województwo [...]. Każdy z nich był właścicielem odrębnej nieruchomości, a więc sprawa potwierdzenia prawa do rekompensaty dotyczy także dwóch odrębnych nieruchomości. Właściciele tych majątków mieli różne ostatnie miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Ostatnim miejscem zamieszkania J. M. była miejscowość G., położona na terenie województwa [...], a ostatnim miejscem zamieszkania W. M. była miejscowość M. znajdująca się na terenie województwa [...]. Prawa wnioskodawców do całego spadku po W. M. i [...] spadku po J. M. zostały udokumentowane odpowiednimi sądowymi stwierdzeniami nabycia spadków. W tej sytuacji w ocenie Ministra zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 pkt 1-3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiotowej sprawie nie można ustalić właściwości wojewody na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 1-3 lecz na podstawie art. 5 ust 3 pkt 4 tej ustawy. Oznacza to, że właściwym w sprawie organem jest wojewoda ze względu na miejsce złożenia wniosku. Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty został złożony w 1991 r. przez A. M. (której spadkobiercami są J., R. i K. M. oraz A. M.) w Urzędzie Rejonowym w M., a zatem właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Wojewoda [...]. Mając powyższe na uwadze organ II instancji uchylił postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2008 r. Na postanowienie Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w P. wnosząc o stwierdzenie jego nieważności. Postanowieniu temu zarzucił, że zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z I SA/Wa 1507/09 tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał na naruszenie prawa na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zim.). Skarżący podkreślił, że z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego Minister Skarbu Państwa wywiódł nieprawidłowy wniosek dotyczący właściwości organu, a wynikający z błędnej interpretacji art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, co skutkowało uznaniem przez ten organ, że nie można ustalić właściwości wojewody stosując art. 5 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 powołanej ustawy. Nieprawidłowość poglądu prawnego organu odwoławczego jest uzasadniona tym, że z art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy wynika, że prawo do rekompensaty poświadcza w drodze decyzji wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, jeżeli o zaliczenie ubiegają się spadkobiercy tej osoby. Zdaniem Prokuratora oznacza to, że postanowienie Ministra stwierdzające, że właściwym do rozpoznania sprawy poświadczenia prawa do rekompensaty po J. M. zmarłym dnia [...] września 1946 r. w M., ostatnio zamieszkałym w G. w województwie [...] jest Wojewoda [...], rażąco narusza przepis art. 5 ust. 3 powołanej ustawy. Powyższe uchybienie zawarte w zaskarżonym postanowieniu stanowi wadę kwalifikowaną skutkującą koniecznością stwierdzenia nieważności takiego postanowienia. Ponadto skarżący podał, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] pozytywnie ocenił spełnienie wymogów do uzyskania przez J. M. udziału w wysokości [...] części prawa do rekompensaty i przez R. i K. M. i A. M. po [...] części prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. M. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał przy tym, że zarzuty podniesione w skardze są całkowicie bezzasadne, gdyż nie można zgodzić się z twierdzeniem Prokuratora Apelacyjnego w P., że w jednej sprawie administracyjnej można ustalać właściwość organów odrębnie dla każdego z jej uczestników, z uwagi na odmienne miejsca ich zamieszkania. Gdyby uznać zasadność tych zarzutów, to również w przypadku utrzymania w mocy postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] I SA/Wa 1507/09 listopada 2008 r. przekazującego Wojewodzie [...] wniosek J. M., R. M., K. M. oraz A. M., musiałoby ono zostać zaskarżone, jako rażąco naruszające przepis art. 5 ust. 3 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż stwierdzałoby, że właściwym do rozpoznania sprawy przyznania rekompensaty po W. M., ostatnio zamieszkałym w miejscowości M., znajdującej się na terenie województwa [...], jest Wojewoda [...]. Ponadto przepis art. 5 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy wyraźnie wskazuje, że jeżeli współwłaściciele nieruchomości mieszkają lub mieszkali w różnych województwach to prawo do rekompensaty potwierdza wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania jednego z wnioskodawców wskazanego przez pozostałych, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło, a zatem nie mógł mieć zastosowania w/w przepis. Z uwagi na powyższe Minister podkreślił, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i nie można podzielić zarzutów, że rażąco narusza przepisy prawa, co skutkuje koniecznością stwierdzenia jego nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na częściową zasadność skargi. Wydając bowiem zaskarżone postanowienie organ II instancji naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 oraz 80 oraz 107 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy. Przede wszystkim jednak należy wyjaśnić, że na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. skarżąca Prokurator wyjaśniła, że złożona skarga dotyczy tylko tej części postanowienia Ministra Skarbu Państwa, która wiąże się z przekazaniem Wojewodzie [...] do rozpatrzenia wniosku o przyznanie rekompensaty za mienie pozostawione przez J. M. poza obecnymi granicami państwa. I SA/Wa 1507/09 W tej sytuacji przypomnieć należy, że postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie prowadzone było przez Ministra Skarbu Państwa na skutek złożenia przez J. M. w imieniu własnym oraz pozostałych współspadkobierców, zażalenia na postanowienie Wojewody [...] wydane w trybie art. 65 § 1 kpa dotyczące przekazania według właściwości do rozpatrzenia Wojewodzie [...] wniosku J. M., R. M., K. M. i A. M. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Materialno-prawną podstawą rozpatrzenia złożonego wniosku stanowi w tej sprawie ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.). Zgodnie z art. 19 kpa organy administracji publicznej są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Po wpłynięciu każdego wniosku organ administracji publicznej jest zatem obowiązany w pierwszej kolejności dokonać oceny wniesionego podania strony pod kątem swojej właściwości w sprawie będącej przedmiotem żądania. W przypadku gdy organ, do którego wniesiono podanie, uzna się za niewłaściwy (rzeczowo, miejscowo, instancyjnie) do załatwienia tej sprawy w formie decyzji, wówczas jest obowiązany do niezwłocznego przekazania podania do organu, który w jego ocenie jest właściwy w sprawie. Przekazanie takie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego (art. 65 kpa). Organ, któremu w trybie art. 65 § 1 kpa zostało przekazane podanie, jest związany treścią postanowienia. Obalenie mocy wiążącej takiego postanowienia może nastąpić w wyniku wniesienia zażalenia bądź w trybach nadzwyczajnych, jak również w drodze rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego na zasadach wynikających z art. 22 kpa. W przedmiotowej sprawie niesporne są następujące ustalenia: wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (a w zasadzie 4 oddzielne wnioski, o prawie jednobrzmiącej treści, datowane na dzień [...] lipca 2008 r., z wyjątkiem wniosku A. M., który nie został opatrzony datą) złożyli J. M., R. M., K. M. i A. M., współspadkobiercy W. M. oraz J. M., dawnych właścicieli nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej I SA/Wa 1507/09 Polskiej. W. M. był właścicielem nieruchomości pozostawionej w miejscowości S., powiat O., województwo [...], o powierzchni [...] m2., natomiast J. M. był właścicielem nieruchomości [...] o powierzchni [...], położonej także w S., powiat O., województwo [...]. W. M. i J. M. mieli różne ostatnie miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Ostatnim miejscem zamieszkania W. M. była miejscowość M., znajdująca się na terenie województwa [...], zaś J. M. miejscowość G. w gminie [...], położona na terenie województwa [...]. Kwestią sporną między organami pozostaje natomiast fakt, czy bracia W. M. i J. M. byli współwłaścicielami obu nieruchomości, o powierzchni odpowiednio [...] m2 i [...] m2, które pozostawione zostały w miejscowości S., powiat O., województwo [...] (takie stanowisko zajął Minister Skarbu Państwa), czy też (jak twierdził Wojewoda [...]) nieruchomości te stanowiły dwa odrębne majątki, mające dwóch różnych właścicieli. Rozstrzygnięcie tej kwestii ma zaś podstawowe znaczenie dla właściwego określenia, który z dwóch Wojewodów ([...] czy też [...]) jest właściwy do rozpatrzenia wniosku współspadkobierców W. i J. M., a w konsekwencji, czy w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 5 ust. 3 pkt 2, za którym to stanowiskiem opowiedział się Wojewoda [...] w wydanym postanowieniu pierwszoinstancyjnym, czy też przepis art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jak uznał organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu drugoinstancyjnym. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty składa współwłaściciel lub spadkobierca, lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty. Prawo do rekompensaty potwierdza, w drodze decyzji: 1) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy będącego właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej albo I SA/Wa 1507/09 2) wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli o zaliczenie ubiegają się spadkobiercy tej osoby, albo 3) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania jednego z wnioskodawców wskazanego przez pozostałych, jeżeli współwłaściciele nieruchomości mieszkają lub mieszkali w różnych województwach, albo 4) wojewoda właściwy ze względu na miejsce złożenia wniosku, jeżeli nie można określić właściwości zgodnie z pkt 1-3. Z nadesłanych do Sądu (k-43 do k-59 akt sądowych), potwierdzonych za zgodność z oryginałem, kserokopii dokumentów, a w szczególności kserokopii wyroku Sądu [...] w G. z [...] grudnia 1993 r. sygn. akt [...] wynika, że sąd ten ustalił, iż W. M. pozostawił na terenach niewchodzących w skład Państwa Polskiego w miejscowości S. nieruchomość [...] o powierzchni [...] m2, stanowiącą jego własność, natomiast J. M. pozostawił w tej samej miejscowości nieruchomość [...] o powierzchni [...] m2, stanowiącą jego własność. Również z treści wyciągu "Rejestru pomiarowego" sporządzonego [...] maja 1935 r. wynika, że J. M. był właścicielem wymienionych w rejestrze działek stanowiących [...] o ogólnej powierzchni [...] m2, natomiast W. M. był właścicielem wymienionych w rejestrze działek stanowiących [...] o ogólnej powierzchni [...] m2. Dokumenty te świadczą o tym, że nieruchomości rolne będące własnością braci J. i W. M. stanowiły dwa odrębne majątki i nie były ich współwłasnością, lecz każdy z braci był właścicielem odrębnego majątku. W tej zaś sytuacji złożone przez J. M., R. M., K. M. i A. M. wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dotyczą rekompensaty za dwa majątki stanowiących odrębna własność: jeden J. M. a drugi W. M. Wniosek ten dotyczy zatem potwierdzenie prawa do dwóch rekompensat z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez dwie różne osoby dwóch różnych nieruchomości stanowiących ich odrębną własność, czyli dwóch rekompensat za tzw. mienie zabużańskie. Złożone wnioski przedmiotowo dotyczą zatem dwóch spraw administracyjnych. Jedna dotyczy rekompensaty za mienie pozosta- I SA/Wa 1507/09 wionę przez W. M., a druga rekompensaty za mienie pozostawione przez J. M. W sprawie nie jest kwestionowane, że właściciele tych majątków mieli różne ostatnie miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej - dla J. M. była to miejscowość G., położona na terenie województwa [...], a dla W. M. miejscowość M. znajdująca się na terenie województwa [...]. Oznacza to, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Skutkiem tego do rozpatrzenia przedmiotowych wniosków w sprawie rekompensaty za mienie pozostawione przez W. M. właściwy będzie Wojewoda [...], jako wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, który jak wynika z nadesłanych sądowi dokumentów pojął już w tym zakresie dalsze działania, które na obecnym etapie postępowania zakończyły się wydaniem przez ten organ postanowienia z dnia [...] maja 2009 r. pozytywnie oceniającego spełnienie wymogów do uzyskania przez J. M. udziału w wysokości [...] części prawa do rekompensaty i przez R. i K. M. oraz A.M. po [...] części prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. M. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast do rozpatrzenia przedmiotowych wniosków w sprawie rekompensaty za mienie pozostawione przez J. M. właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej będzie Wojewoda [...]. Tym samym z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że organ odwoławczy w części dotyczącej przekazania przedmiotowych wniosków o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej do rozpatrzenia Wojewodzie [...], orzekł z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, czyli bez dostatecznego zbadana i przeanalizowania zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślić również należy, że wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił i nie uzasadnił stanowiska, na którym oparł zaskarżone rozstrzygnięcie. W jednym tylko zdaniu stwierdził, że "ponieważ nie można ustalić właściwości wojewody stosując art. 5 ust. 3 pkt od 1 do 3...". Nie wyjaśnił jednak dla- I SA/Wa 1507/09 czego tak uznał i na czym oparł takie stwierdzenie. Czyniąc w ten sposób organ II instancji naruszył również art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji (dotyczy to także postanowień) powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki do wnioskowanego w skardze stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Sąd wziął pod uwagę, że jego częściowa wadliwość wynika z naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które nastąpiło na etapie oceny i analizy zebranych w sprawie materiałów dowodowych. Ponadto w części dotyczącej przekazania wniosku o rekompensatę za tzw. mienie zabużańskie pozostawione przez W. M. sąd uznał prawidłowość tego rozstrzygnięcia. Zwrócić bowiem należy uwagę na fakt, że Wojewoda [...] wydając postanowienie z [...] listopada 2008 r. stwierdził w nim, że przekazuje "wniosek J. M., R. M., K. M. i A. M. w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej", czyli w całości, a nie tylko w części dotyczącej sprawy rekompensaty za tzw. mienie zabużańskie pozostawione przez J. M., mimo że uzasadnienie tego orzeczenia dotyczy jedynie sprawy rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez J. M. W takim samym zatem zakresie orzekał w niniejszej sprawie organ II instancji. Zdaniem Sądu prawidłowe wyjaśnienie podniesionych wątpliwości co do rzeczywistej treści złożonych wniosków oraz dokonanie przed wydaniem rozstrzygnięcia całościowej i wnikliwej analizy i oceny prawnej zebranego w sprawie materiału dowodowego było elementem niezbędnym do właściwego rozstrzygnięcia złożonego zażalenia, którym to wymaganiom w rozpatrywanej sprawie organ nie do końca sprostał. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w części uchylonej przez Sąd dotyczącej określenia organu właściwego do rozpoznania wniosków J. M., R. M., K. M. i A. M. w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia I SA/Wa 1507/09 przez J. M. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, organ odwoławczy rozpatrzy zasadność złożonego zażalenia uwzględniając wyjaśnienia i ocenę prawną zawartą przez Sąd w niniejszym wyroku. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.