II SA/Wr 374/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2023 r. sprawy ze skargi E. H. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 17 kwietnia 2023 r. Nr IF-O.7840.1.117.2022.MS w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego, budynku gospodarczego oraz rozbiórkę istniejącego budynku oddala skargę w całości. UZASADNIENIE E. H. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej: wojewoda, organ odwoławczy) z 17 kwietnia 2023 r. (nr IF-O.7840.1.117.2022.MS), którą uchylono decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego (dalej: starosta, organ I instancji) z 4 lutego 2022 r. (nr 360/2022) zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej - na rzecz E. B. - pozwolenia na budowę budynku garażowego wolnostojącego (oznaczonego nr 1), budynku gospodarczego (oznaczonego nr 2) wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną oraz rozbiórką istniejącego budynku garażowego, na działkach nr [...] i [...], w obrębie B., gmina K. i orzekając co do istoty sprawy zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę dla E. B. obejmującego budowę budynku garażowego wolnostojącego (nr 1), budynku gospodarczego (nr 2) wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną oraz rozbiórką istniejącego budynku garażowego, na działkach nr [...] i [...], w obrębie B., gmina K. zgodnie z projektem zagospodarowania terenu oraz projektem architektoniczno-budowlanym oraz z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy - Prawo budowlane. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 12 października 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek E. B. reprezentowanej przez M. Ż. o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzją z 4 lutego 2022 r. (nr 360/2022) starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił - na rzecz E. B. - pozwolenia na budowę budynku garażowego wolnostojącego (oznaczonego nr 1), budynku gospodarczego (oznaczonego nr 2) wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną oraz rozbiórką istniejącego budynku garażowego, na działkach nr [...] i [...], w obrębie B., gmina K. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca. Wojewoda postanowieniem z 16 listopada 2022 r. nałożył na E. B. obowiązek usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości wniosku (inwestor odniósł się do wskazanych nieprawidłowości przy piśmie z 20 grudnia 2022 r.). Pismem z 13 stycznia 2023 r. wojewoda wezwał S. Ż. do złożenia wyjaśnień, czy usytuowanie projektowanych świetlików w dachu budynku garażu wolnostojącego nie narusza § 271 ust. 1 oraz 9 z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, ze zm.) – dalej: r.w.t. W odpowiedzi na powyższe, projektant poinformował, że "w celu spełnienia wyżej wymienionych przepisów, rezygnuje się z sytuowania świetlików w dachu budynku". Projekt architektoniczno-budowlany, we wskazanym zakresie został zaktualizowany 13 lutego 2023 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej wojewoda wydał przywołaną na wstępie decyzję uchylającą rozstrzygnięcie organu I instancji oraz orzekającą co do istoty. W uzasadnieniu wojewoda wskazał, że przedmiotem inwestycji, zgodnie z wnioskiem o pozwolenie na budowę, jest zamierzenie budowlane określone przez inwestora jako budowa garażu wolnostojącego (nr 1), budynku gospodarczego wolnostojącego (m 2) wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną oraz rozbiórką istniejącego budynku garażowego, na działkach m [...] i [...], w obrębie B., gmina K. Wojewoda stwierdził, że zgromadzona dokumentacja związana z przedmiotową rozbiórką jest kompletna. Dalej zauważył organ odwoławczy, że objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę nieruchomość położona jest na obszarze, na którym obowiązują ustalenia uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2013 r. poz. [...]). Teren zainwestowania został oznaczony na rysunku planu symbolem [...]MN. Jak wynika z § 19 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego, podstawowym przeznaczeniem opisywanego terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Po przeanalizowaniu zamierzenia pod kątem zgodności z planem miejscowym wojewoda stwierdził, że spełnia ono założenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda podniósł nadto, że z uwagi na brak pomieszczeń socjalnych, przegród wewnętrznych, brak instalacji wodno-kanalizacyjnej c. o., w niniejszej sprawie brak jest wystarczających dowodów, które sugerowałyby odmienne niż wskazane we wniosku przeznaczenie obiektu. Jednak jak wskazał, nawet w przypadku garaży o standardowych wymiarach, właściciele mają prawo do przeprowadzania prac warsztatowych, remontowych pojazdów na użytek własny, a więc taki który nie stanowi działalności gospodarczej – co wymaga podkreślenia. Wobec powyższego, na gruncie przedmiotowego postępowania, po szczegółowym rozpatrzeniu zebranego, obszernego materiału dowodowego brak było, w ocenie wojewody, podstaw do kwestionowania przez organ administracji i architektoniczno-budowlanej oświadczenia inwestora, co do przedmiotu niniejszego zamierzenia budowlanego. W wyniku sprawdzenia projektu budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że zamierzenie jest zgodne z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, a projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Mając jednak na uwadze, że dokumentacja projektowa była uzupełniana w toku postępowania odwoławczego to koniecznym było uchylenie decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty. W skardze na powyższą decyzję wojewody zarzucono: wydanie zaskarżonej decyzji w warunkach nieważności z przyczyn opisanych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. rażącego naruszenia prawa w postaci naruszenia art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 i 2 k.p.a. w art. 30b ust. 2 oraz 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) - dalej jako: "p.b.") - poprzez przyjęcie, że inwestor dokonała zmiany zakresu zamierzenia budowlanego, w chwili gdy pełnomocnik inwestora, tj. M. Ż., był umocowany do działania w imieniu inwestora wyłącznie przed organem I instancji w celu uzyskania pozwolenia na budowę budynku garażowego i budynku gospodarczego niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] w obrębie B. gmina K., oraz przed wszystkimi urzędami i instytucjami, w celu pozyskania niezbędnych decyzji, uzgodnień, opinii, technicznych warunków przyłączenia do mediów wraz z umowami przyłączeniowymi związanych z realizacją w/w inwestycji, nie był zaś umocowany do występowania w imieniu Inwestora - w tym do zainicjowania, jak i zmiany pierwotnego wniosku inicjującego postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę - w postępowaniu, którego przedmiotem była również rozbiórka budynku garażowego wolnostojącego na działkach nr [...] i [...], w obrębie B., gmina K., jak i do występowania w imieniu Inwestora w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę Dolnośląskiego - w konsekwencji czego organ I instancji (ale i organ odwoławczy) niezasadnie zatem przyjął, że doszło do skutecznej zmiany zakresu zamierzenia budowlanego, w istocie prowadząc postępowanie z urzędu, wbrew zasadzie skargowości, a także uwzględniając czynności osoby działającej bez umocowania, w tym mające istotne znaczenie na gruncie niniejszego postępowania w postaci kierowania szeregu pism w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych, zwłaszcza pisma z dnia 12 stycznia 2022 r., pisma z dnia 20 grudnia 2022 r. oraz pisma z dnia 27 stycznia 2023 r,; wydanie zaskarżonej decyzji w warunkach nieważności z przyczyn opisanych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. rażącego naruszenia prawa w postaci naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. oraz w art. 35 ust. 3 p.b. poprzez przeprowadzenie uzupełniającego postępowania w nadmiernym zakresie ingerującym w zasadę dwuinstancyjności postępowania, czego przejawem jest postanowienie Organu II instancji z dnia 16 listopada 2022 r. w przedmiocie nałożenia na Inwestora obowiązku usunięcia wskazanych tam nieprawidłowości, podczas gdy ewentualne wezwanie do uzupełnienia powyższych nieprawidłowości, w szczególności w trybie art. 35 ust. 3 p.b., powinno zostać dokonane przez Organ I instancji, gdyż Strony (również Inwestor) powinny mieć możliwość ewentualnego kwestionowania stwierdzonych uchybień (a także kwestionowania uzupełnienia uchybień) w trybie instancyjnym przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Nadto zarzucono naruszenie: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez uznanie za wiarygodne oświadczeń i wyjaśnień Inwestora, jakoby będący przedmiotem wniosku inicjującego postępowanie budynek garażowy wolnostojący i budynek gospodarczy, które mają zostać wybudowane na nieruchomości Inwestora w B. na podstawie zaskarżonej decyzji, miały być w przyszłości wykorzystywane na potrzeby niezwiązane z działalnością gospodarczą (prowadzoną przez Inwestora czy inne osoby korzystające z jej nieruchomości), podczas gdy z okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego (w tym fotografii i wyjaśnień przedstawionych przez Skarżącą) wynika, że taka działalność gospodarcza prowadzona jest w aktualnie wybudowanym garażu wolnostojącym - według oświadczenia z s. 3 dokumentu "Opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi mienia" jest on przeznaczony "na cele gospodarcze i jako garaż wolnostojący" – zaś projektowana hala garażowa w dalszym ciągu będzie służyć celom gospodarczym w jeszcze większym zakresie niż aktualnie, a jednoznacznie Organ II instancji błędnie przyjął, że przedmiotem pozwolenia na budowę - w zakresie budynku nr 1 – jest budynek garażowy wolnostojący, podczas gdy w rzeczywistości jest to hala warsztatowa; art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia, czy teren zabudowy ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków lub stanowi obszar wpisany w rejestrze zabytków, podczas gdy w wykazie obszarów zabytkowych wyznaczonych zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 75, poz. 474) – dalej: u.o.o.z., znajduje się historyczny układ ruralistyczny wsi B., zaś w wykazie zabytków archeologicznych m.in. obszary objęte strefą "OW" ochrony konserwatorskiej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co jednocześnie prowadzi do powstania obowiązku uzyskania przez inwestora realizującego roboty budowlane na tym obszarze pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków; art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z § 3 pkt 8 r.w.t. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że projektowane budynki nr 1 i 2 stanowią budynki gospodarcze (w tym odpowiednio - budynek nr 1 to budynek o przeznaczeniu garażowo-gospodarczym, a budynek nr 2 to budynek o przeznaczeniu gospodarczym), przeznaczone do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, w chwili gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, jak i parametrów obydwu budynków (zwłaszcza budynku nr 1) wynika, że przeznaczeniem obydwu budynków będzie zawodowe wykonywanie prac warsztatowych przez synów Inwestora, którzy zresztą prowadzą tego rodzaju niezarejestrowaną działalność aktualnie na przedmiotowej nieruchomości Inwestora w B.; naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowy projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany pozostają zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w rzeczywistości projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany obejmują halę garażową "budynek gospodarczy" przedstawiają zagospodarowanie na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej na rysunku planu miejscowego symbolem [...]MN lokalizację obiektów budowlanych na potrzeby prowadzenia działalności związanej z obsługą i naprawami mechanicznymi, demontażem pojazdów, usługami blacharskimi, lakierniczymi lub wulkanizacyjnymi pojazdów mechanicznych, co pozostaje w sprzeczności z § 19 ust. 1 pkt 1 i 3 planu miejscowego; art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowy projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektonicznobudowlany pozostają zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w treści planu zagospodarowania terenu (s. 7, pkt. 1.13.2 "Dane informujące, czy działka lub teren, na którym jest projektowany obiekt budowlany są wpisane do rejestru zabytków oraz czy podlegają ochronie na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) wskazano, że "Działka leży w strefie obserwacji archeologicznej, poza obszarami udokumentowanych stanowisk archeologicznych", w chwili gdy zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 5 planu miejscowego przedmiotowa nieruchomość E. B. znajduje się w strefie "OW" ochrony konserwatorskiej zabytków archeologicznych, dla której obowiązują ustalenia ust. 3, zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu, obejmującą cały obszar objęty planem, zaś zarówno w sąsiedztwie nagromadzenia udokumentowanych stanowisk archeologicznych, jak i w obszarze wsi o metryce średniowiecznej, dla których wyznaczono strefę "OW" ochrony konserwatorskiej zabytków archeologicznych, w przypadku realizacji inwestycji związanych z pracami ziemnymi, wymagane jest przeprowadzenie badań archeologicznymi, zgodnie z przepisami odrębnymi, a projekt zagospodarowania terenu milczy w przedmiocie tego, czy przedmiotowy teren znajduje się w obszarze wsi o metryce średniowiecznej; art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a p.b. w zw. z art. 39 ust. 1 p.b. przez niezastosowanie, tj. poprzez wydanie przez Organ II instancji inwestorowi decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę pomimo braku uzyskania przez inwestora pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, pomimo że teren zabudowy znajduje się w historycznym obszarze ruralistycznym wsi B., stanowiącym obszar zabytkowy wpisany do rejestru zabytków. W rezultacie wniesiono o: stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji względnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego oraz zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z 19 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 374/23 tut. Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 21 listopada 2023 r. pełnomocniczka skarżącej ponownie wskazała na nieprawidłowe w jej ocenie umocowanie pełnomocnika inwestora na etapie postępowania administracyjnego. W jej ocenie skala nieprawidłowości powinna skutkować wydaniem decyzji kasatoryjnej, a nadto budynek garażowy będzie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi wskazując, że budowa garażu związana jest z realizacją własnych potrzeb. Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie dopuścił wnioskowane w skardze dowody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega opisana na wstępie decyzja wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę budynku garażowego, budynku gospodarczego oraz rozbiórkę istniejącego budynku. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że odpowiada ona prawu. Uzasadnienie niniejszego wyroku w tej części rozpocząć należy od oceny najdalej idącego zarzutu skargi, a mianowicie zarzutu nieważności, której to strona skarżąca dopatruje się w nieprawidłowym jej zdaniem umocowaniu pełnomocnika inwestora – M. Ż. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wydania zaskarżonej decyzji w warunkach nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd uznał, że zarzut ten nie jest zasadny. W ocenie Sądu organy dokonały właściwej oceny prawidłowości umocowania pełnomocnika inwestora, w tym w ramach postępowania odwoławczego. Podkreślić przy tym należy, że w końcowej części upoważnienia z 11 sierpnia 2021 r. znajdującego się w aktach sprawy organu I instancji wyraźnie wskazano, że upoważnia ono do występowania przed wszystkimi urzędami i instytucjami, w celu pozyskania niezbędnych decyzji, uzgodnień, opinii, technicznych warunków przyłączenia do mediów wraz z umowami przyłączeniowymi związanych z realizacją inwestycji na działkach nr [...] i [...] w obrębie B., gmina K. obejmującej budowę budynku garażowego i budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. W ocenie Sądu, nie ma zatem racji skarżąca podnosząc zarzut nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt nieprawidłowego umocowania pełnomocnika inwestora. Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania w nadmiernym zakresie to wskazać należy, że obowiązkiem organu odwoławczego, jest oprócz oceny prawidłowości decyzji organu I instancji, również ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Uwzględniając powyższe oraz wyjątkowy charakter decyzji typu kasacyjnego przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a. stwierdzić należy, że wojewoda był uprawniony do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego oraz wyjaśniającego postępowania w niezbędnym zakresie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, nie zaistniała konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, skutkująca uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniem sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że usunięcie nieprawidłowości poprzez uzupełnienie projektu budowlanego na etapie postępowania odwoławczego nie dotyczyło zmiany przedmiotu zamierzenia budowlanego oraz nie stanowiło ingerencji uzasadniającej ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji. W konsekwencji również ten zarzut nie mógł wywołać zamierzonego skutku. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ odwoławczy zarówno prawidłowo ustalił stan faktyczny, a następnie w oparciu o tak ustalony stan - dokonał subsumpcji prawnej. Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Sąd stwierdza, że wojewoda orzekając w przedmiotowej sprawie, podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego, zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny okoliczności sprawy na podstawie jego całokształtu. Ponadto w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wskazał okoliczności faktyczne sprawy, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wbrew twierdzeniom skargi nie można przyjąć, że w sprawie konieczne było uzyskanie przez inwestora realizującego roboty budowlane stosownego pozwolenia wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora w związku z rzekomym ujęciem działki w gminnej ewidencji zabytków lub stanowi ona fragment obszaru wpisanego w rejestrze zabytków. Sąd z urzędu dysponuje wiedzą, że działki zlokalizowane przy ul. [...], obręb B. nie znajdują się w obszarze historycznego układu ruralistycznego wsi B. Nadto Gmina K. jest w trakcie aktualizowania Gminnej Ewidencji Zabytków, w tym uzupełniana o historyczne układy ruralistyczne wsi. Niezależnie znajdujący się na stronie internetowej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wykaz zabytków (dostępny pod adresem: https://wosoz.ibip.[...].pl/public/[...]) i ujęty w jego ramach historyczny układ ruralistyczny wsi B. obejmuje wyłącznie wpis w wojewódzkiej ewidencji. Tym samym odnosząc się do zarzutu braku uzyskania stosownego pozwolenia stosownie do treści art. 39 ust. 1 p.b. nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, jako że działki, na której zlokalizowana ma być planowana inwestycja nie mieszczą się w ramach jej hipotezy (nie stanowią bowiem ani obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków ani obszaru wpisanego do rejestru zabytków). Nawet gdyby bowiem przyjąć, że działki zainwestowania należą do obszaru ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków to nie zmienia to faktu, że ewidencja zabytków (zarówno wojewódzka jak i gminna) jest pojęciem szerszym niż rejestr zabytków. Rejestr zabytków jest formą ochrony zabytków nieruchomych i wymaga wydania stosownej decyzji. Natomiast w ewidencji zabytków mogą znajdować się zarówno zabytki wpisane do rejestru zabytków, jak i inne zabytki wymienione w art. 22 ust. 5 pkt 2-3 u.o.o.z. Tym samym art. 39 ust. 1 p.b. nie może być wykładany rozszerzający, który uzasadniałby konieczność uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków w przypadku ujęcia układu ruralistycznego tylko w wojewódzkiej ewidencji zabytków. W rezultacie przewidziana rozbiórka obiektu budowlanego, a także budowa dwóch projektowanych budynków nie doprowadzi do zmiany linii zabudowy oraz naruszenia historycznego układu gminy. Nie mogła zadziałać również argumentacja zasadzająca się na przekonaniu strony skarżącej o potencjalnym zawodowym wykorzystaniu projektowanego zamierzenia budowlanego. Przyjdzie zauważyć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do dokonywania prewencyjnej kontroli w zakresie ewentualnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego przez inwestora. Wywód ten pozostaje nadto w sferze spekulacji, a tym samym nie mógł mieć wpływu na wydanie zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd w składzie orzekającym uznał je za chybione. Również w zakresie uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, czy naruszenia przepisów prawa materialnego. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.