III OPP 80/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi K.J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygnaturze III SA/Kr 482/21 ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K z dnia 9 lutego 2022 r., nr 6/2021 postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE Pismem z dnia 1 marca 2021 r. K.J. złożył skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr 6/2021 z dnia 9 lutego 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. nr 19/2020/ZAG z dnia 27 października 2020 r. o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Skarżący zażądał zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji do niezwłocznego załatwienia sprawy wniesionego zażalenia, stwierdzenia czy zawisłość sprawy posiada charakter przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznania mu kwoty pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Sprawie nadana została sygn. akt III SA/Kr 482/21. Dnia 25 marca 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. przekazał przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i jednocześnie złożył odpowiedź na skargę, w której wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Organ uzasadnił, że postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 19 października 2020 r. zostało załatwione przez organ właściwy, niezwłocznie oraz merytorycznie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Wskazano, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w dwojaki sposób: wydaniem zaświadczenia lub wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Organ I instancji wydał postanowienie o odmowie, bowiem miał podstawy uznać, że zawarte w nim żądania wykraczają poza ramy zaświadczenia jako aktu wiedzy organu i nie wynikają z posiadanych przez niego danych. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ nie dotyczą w istocie zaskarżonego postanowienia a są jedynie przedstawieniem ogólnych poglądów orzecznictwa i doktryny w wybranych kwestiach, bez faktycznego odniesienia do rozpatrywanej sprawy. Dnia 15 października 2021 r. WSA w Krakowie wydał wyrok, w którym oddalił skargę. Skarżący w dniu 25 października 2021 r. wniósł o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem oraz na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. o uzupełnienie wyroku. Dnia 16 listopada 2021 r. do skarżącego został przesłany wyrok z 15 października 2021 r. wraz z uzasadnieniem, w którym wskazano, że WSA w Krakowie podzielił stanowisko organu II instancji i uznał, że okoliczności, których potwierdzenia skarżący się domagał nie mieszczą się w pojęciu potwierdzenia faktów, ani w pojęciu potwierdzenia stanu prawnego, zatem wykracza poza ramy postępowania o wydanie zaświadczenia wyznaczone przez art. 217 § 2 k.p.a. Skarżący pismem z dnia 22 listopada 2021 r. zawnioskował na podstawie art. 158 P.p.s.a. do WSA w Krakowie o rozstrzygnięcie wskazanych wątpliwości dotyczących wyroku z 15 października 2021 r. Tego samego dnia skarżący złożył ponownie wniosek o uzupełnienie przedmiotowego wyroku ze względu na niewyczerpanie zakresu sprawy przez Sąd I instancji. Postanowieniem z 11 stycznia 2022 r. WSA w Krakowie odmówił uzupełnienia wyroku oraz odmówił wykładni wyroku z 15 października 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wyrok Sądu I instancji jest kompletny – orzeka o całości skargi i nie brakuje w nim żadnego dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinno być w nim zamieszone z urzędu, nie ma zatem podstaw do jego uzupełnienia. Natomiast w związku z wnioskiem skarżącego o wykładnię wyroku WSA uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do dokonania wykładni wyroku, bowiem wyrok, którego wniosek dotyczył nie może nasuwać żadnych wątpliwości, gdyż w sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia. Na postanowienie z 11 stycznia 2022 r. skarżący w dniu 31 stycznia 2022 r. złożył zażalenie żądając jego uchylenia, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i wydania orzeczenia spełniającego wszystkie konstytutywne wymagania dla orzeczenia sądowego (sygn. akt III OZ 348/22). W tym samym dniu skarżący wniósł również na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. o uzupełnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji, poprzez rozstrzygnięcie nierozpoznanej i nierozstrzygniętej kwestii spornej, w zakresie której istnieją szczególne wątpliwości. Dnia 25 lutego 2022 r. WSA w Krakowie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych poprzez sprecyzowanie, czy zawarty w nim wniosek o uzupełnienie dotyczy wyroku z dnia 15 października 2021 r., czy też postanowienia z dnia 11 stycznia 2022 r. - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Dnia 28 lutego skarżący złożył pismo, w którym zaskarżył zarządzenie Sądu I instancji o wezwaniu do usunięcia braków z 24 października 2022 r. i wniósł o wyłączenie sędziego, który wydał to zarządzenie kwestionując czy sędzia działał zgodnie z prawem i czy miał możliwość nałożenia na stronę obowiązku działania bez wykazania podstawy prawnej. Postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. WSA w Krakowie odmówił wyłączenia sędziego stwierdzając, że wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają przyczyn wyłączenia sędziego zawartych w art. 18 i 19 P.p.s.a., a samo subiektywne odczucie skarżącego, co do trafności podejmowanych przez sędziego rozstrzygnięć nie stanowi o wystąpieniu podstawy wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie. W dniu 31 maja 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia skarżącego z 31 stycznia 2022 r. wydał postanowienie oddalające zażalenie. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący we wniosku o uzupełnienie zmierzał do zakwestionowania rozstrzygnięcia o oddaleniu jego skargi, co jest niedopuszczalne w tym trybie, natomiast we wniosku o wykładnię wyroku skarżący nie wskazał na rzeczywiste wątpliwości, co do treści orzeczenia, a przedstawił zarzuty wobec samego rozstrzygnięcia. W związku z tym oba wnioski jako bezzasadne prawidłowo zostały rozpoznane przez Sąd I instancji. Dnia 28 lipca WSA w Krakowie wydał zarządzenie zgodnie z którym pozostawiono bez rozpoznania pismo skarżącego z 31 stycznia 2022 r. dotyczące wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia, ponieważ skarżący nie uzupełnił we wskazanym terminie braków formalnych. Na w/w zarządzenie skarżący złożył zażalenie w dniu 11 sierpnia 2022 r. twierdząc, że wskazał on w piśmie z 31 stycznia 2022 r., datę orzeczenia, co do którego żądał uzupełnienia na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. W tym samym piśmie skarżący zawarł również skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem I instancji w przedmiocie wystąpienia procesowego z dnia 28 lutego 2022 r., w którym skarżący żądał uchylenia zarządzenia sądu z 24 lutego 2022 r. wzywającego go do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 31 stycznia 2022 r. poprzez sprecyzowanie, czy zawarty w nim wniosek o uzupełnienie dotyczy wyroku z dnia 15 października 2021 r., czy też postanowienia z dnia 11 stycznia 2022 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania, zobowiązanie Sądu I instancji do niezwłocznego rozstrzygnięcia w zakresie wniosku z 28 lutego 2022 r. Dnia 4 października 2022 r. skarga została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego i nadano jej sygnaturę III OPP 80/22. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Pewna wskazówka jaki okres może świadczyć o przewlekłości postępowania wynika z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy. W sprawie niniejszej skarga na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 1 marca 2021 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie w dniu 25 marca 2022 r. (data prezentaty). Po prawidłowym i terminowym wykonaniu wstępnych czynności sądowych, sprawa oczekiwała na wyznaczenie terminu posiedzenia, co miało miejsce 5 października 2021 r. Wyrok w sprawie wydano 15 października 2021 r., zatem w przeciągu 8 miesięcy. Wnioski składane przez skarżącego z 22 listopada 2021 r. dotyczące uzupełnienia i wykładni wyroku zostały rozpoznane 11 stycznia 2022 r., zatem w przeciągu niecałych 3 miesięcy. Natomiast zażalenie złożone 31 stycznia 2022 r. oczekuje na rozpoznanie zgodnie z kolejnością wpływu spraw do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący w skardze na przewlekłość postępowania wskazuje, że jego skarga dotyczy wystąpienia skarżącego z 28 lutego – zatem dotyczy zaskarżenia zarządzenia o wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków pisma z 31 stycznia 2022 r., które jednak nie podlega zaskarżeniu. Należy zauważyć, że jedynie na rozstrzygnięcie o pozostawieniu pisma strony bez rozpoznania służy zażalenie zgodnie z art. 49 § 2 in fine, z którego z resztą skarżący skorzystał. W związku z powyższym w ocenie NSA, wszystkie czynności wykonywane były przez Sąd I instancji terminowo i bez zbędnej zwłoki, a zarzut skarżącego dotyczący jego pisma z 28 lutego 2022 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Warto również zwrócić uwagę na treść art. 12 ust. 3 zdanie drugie ustawy, zgodnie z którą Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę na przewlekłość postępowania nie może wkraczać w zakres oceny faktycznej i prawnej sprawy. Zatem wszelkie argumenty skarżącego odnoszące się do zasadności podjętych rozstrzygnięć lub przyjętych faktów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.