II K 472/25

Sądy powszechne2026-05-04

Sygnatura

II K 472/25

Data orzeczenia

2026-05-04

Rodzaj

REASONS

Podstawa prawna

art. 217§1 kk, art. 216§1kk

Treść orzeczenia

<table> <colgroup> <col width="32"/> <col width="30"/> <col width="35"/> <col width="118"/> <col width="11"/> <col width="42"/> <col width="15"/> <col width="123"/> <col width="5"/> <col width="11"/> <col width="2"/> <col width="8"/> <col width="114"/> <col width="71"/> <col width="99"/> </colgroup> <tr> <td colspan="15"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> Formularz UK 1 </td> <td colspan="5"> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> II K 472/25 </td> </tr> <tr> <td colspan="15">  R. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1. USTALENIE FAKTÓW </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="2"> Oskarżony </td> <td colspan="11"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.1.1. </td> <td colspan="2"> A. H. </td> <td colspan="11"> Występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 1)">art. 217 1 KK</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 1)">art. 216 1 KK</a> polegający na tym, że w dniu 01 lipca 2025 roku około godziny (...) przy ul. (...) w G. naruszyła nietykalność cielesną D. L. w ten sposób, że po otwarciu drzwi samochodu osobowego marki T. (...) o nr rej. (...) należącego do D. L., w którym ta siedziała na fotelu kierowcy i rozmawiała przez telefon, wyrwała D. L. z ręki telefon, złapała ją za głowę szarpała jej głową i uderzyła głową o kierownicę, wyrywała jej torebkę oraz znieważyła wyzywając ją od "(...)". </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="12"> Pokrzywdzona D. L. zamieszkuje w tym samym bloku co H. K. (1). Przez pewien okres utrzymywali bliższe kontakty i oskarżycielka prywatna uważała, iż jest w związku z sąsiadem. Gdy H. K. (1) związał się z A. H. i zamieszkali razem, oskarżycielka prywatna źle to przyjęła. Zaczęła wysyłać do H. K. (1) masę wiadomości tekstowych, wielokrotnie dzwoniła do niego, nachodziła go, śledziła po mieście, jeżdżąc za nim samochodem. W rezultacie H. K. (1) złożył przeciwko D. L. doniesienie do organów ścigania i aktualnie w (...) toczy się postępowanie o czyn z art. (...). D. L. została w nim przesłuchana w charakterze podejrzanej i częściowo przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, to jest do kierowania do H. K. (1) wiadomości (...). </td> <td colspan="2"> zeznania świadka H. K. (1) </td> <td> 101 v. - 102 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zeznania świadka D. L. </td> <td> 100 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> wydruki SMS-ów </td> <td> 108 - 112 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> kserokopie akt 4210-0.Ds.(...).(...) </td> <td> 124 - 191 </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> W dniu 01 lipca 2025 roku q godzinach popołudniowych pokrzywdzona D. L. jechała swoim samochodem osobowym przez G.. Około godziny (...)oskarżycielka prywatna zatrzymała pojazd na parkingu na ulicy (...) ((...) nieopodal kancelarii (...) oraz stacji paliw (...). Tam zaczęła rozmawiać przez telefon ze znajomą G. C. mieszkająca na stałe w K.. </td> <td colspan="2"> zeznania świadka D. L. </td> <td> 100 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zeznania świadka G. C. </td> <td> 214 v. - 215 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> wydruk połączeń </td> <td> 200 - 203 </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> W tym czasie samochodem osobowym kierowanym przez H. K. (1) jechały oskarżona A. H. oraz H. B. (1). Pojazd poruszał się ulicą (...) od strony galerii handlowej (...) w kierunku ulicy (...) z zamiarem skrętu w lewo o miejsca zamieszkania matki oskarżonej. Na skrzyżowaniu ulic (...) zauważył zaparkowany samochód D. L., w związku z czym skręcił w prawo i podjechał do niego. </td> <td colspan="2"> zeznania H. B. (2) </td> <td> 101 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zeznania świadka H. K. (1) </td> <td> 101 v. - 102 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> wyjaśnienia A. H. </td> <td> 99 v. </td> </tr> <tr> <td rowspan="5" colspan="12"> Oskarżona doszła do samochodu D. L., otworzyła gwałtownie drzwi, a następnie wyrwała z jej ręki telefon, który upadł na podłogę pojazdu. G. C. przez chwilę słyszała głosy oskarżonej i pokrzywdzonej, odgłosy szamotaniny, a następnie się rozłączyła. A. H. złapała pokrzywdzoną z tyłu głowy za włosy, szarpała je i uderzyła głową D. L. o kierownicę pojazdu. Następnie próbowała zabrać torebkę, którą D. L. miała przewieszoną przez ramię w poprzek ciała. Zarzucała pokrzywdzonej, że ta zniszczyła jej życie. Nazwała ją „(...)”. Po chwili została odciągnięta od samochodu pokrzywdzonej. D. L. poprosiła przechodzącą kobietę, aby zadzwoniła na numer (...), ale ta odmówiła. Do pokrzywdzonej ponownie zadzwoniła również G. C., spytała o przebieg zajścia i czy może w czymś pomóc pokrzywdzonej. Ta stwierdziła, iż musi o zdarzeniu zawiadomić Policję. W związku z tym pokrzywdzona udała się pieszo do (...)w G.. Nie pojechała tam samochodem, gdyż myślała, że pojazd należy zostawić na miejscu zdarzenia. </td> <td colspan="2"> zeznania świadka D. L. </td> <td> 100 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zeznania świadka G. C. </td> <td> 214 v. - 215 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> częściowo zeznania H. B. (2) </td> <td> 101 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> częściowo zeznania świadka H. K. (1) </td> <td> 101 v. - 102 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> częściowo wyjaśnienia A. H. </td> <td> 99 v. </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> Po zdarzeniu H. K. (1), H. B. (1) i oskarżona wsiedli do samochodu i odjechali z miejsca zdarzenia. </td> <td colspan="2"> zeznania H. B. (2) </td> <td> 101 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zeznania świadka H. K. (1) </td> <td> 101 v. - 102 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> wyjaśnienia A. H. </td> <td> 99 v. </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="12"> Oskarżycielka prywatna zgłosiła się na Policję o godzinie (...). W siedzibie (...) w G. uzyskała informację o sposobie postępowania i trybie ścigania przestępstw z oskarżenia prywatnego. Funkcjonariusze Policji nie sporządzili z tej wizyty dokumentacji służbowej. </td> <td colspan="2"> pismo KPP w G. </td> <td> 16 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zestawienie interwencji Policji </td> <td> 105 </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Oprócz przedmiotowego zdarzenia w 2025 roku D. L. jeszcze (...) ((...)) informowała Policję, prosząc o interwencję w zdarzeniach z udziałem A. H. lub H. K. (1). W dniu (...)roku o interwencję poprosił H. K. (1) z uwagi na nękanie wiadomościami (...) przez oskarżycielkę prywatną. </td> <td colspan="2"> zestawienie interwencji Policji </td> <td> 105 </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="2"> Oskarżony </td> <td colspan="11"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.2.1. </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="11"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 2. OCena DOWOdów </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. faktu z pkt 1.1 </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="10"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td rowspan="10" colspan="3"> 1.1.1 </td> <td colspan="2"> wydruki SMS-ów </td> <td colspan="10"> Treść niekwestionowana w toku postępowania. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> pismo KPP w G. </td> <td colspan="10"> Pismo urzędowe, pochodzące od organu uprawnionego do jego wystawienia, którego treść nie była kwestionowana w toku postępowania. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zestawienie interwencji Policji </td> <td colspan="10"> Pismo urzędowe, pochodzące od organu uprawnionego do jego wystawienia, którego treść nie była kwestionowana w toku postępowania. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> wydruk połączeń </td> <td colspan="10"> Niekwestionowane w toku postępowania. Dokument potwierdza fakt nawiązania w dniu zdarzenia w godzinach wskazanych w zarzucie połączeń telefonicznych pomiędzy pokrzywdzoną D. L., a świadkiem G. C.. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> kserokopie akt 4210-0.Ds.(...).2025 </td> <td colspan="10"> Dokumenty niekwestionowane w toku postępowania. Z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawie przeciwko D. L. o czyn z art. (...) nie zostało zakończone, Sąd traktuje informacje wynikające z tychże dokumentów jedynie pomocniczo, nie chcąc oceniać materiału dowodowego zgromadzonego w innej sprawie, która nie została prawomocnie zakończona. Niemniej jednak dokumenty te potwierdzają fakt, iż oskarżycielka prywatna źle zniosła rozstanie z H. K. (1) i nawiązanie przez niego relacji z oskarżoną, czego efektem była seria działań, które w ocenie Prokuratora stanowiły podstawę do przedstawienia D. L. zarzutu przestępstwa stalkingu. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zeznania świadka D. L. </td> <td colspan="10"> Zeznania pokrzywdzonej D. L. odnośnie przebiegu zdarzenia przypisanego oskarżonej Sąd uznał za wiarygodne. Sąd oczywiście zauważa, iż osobowy materiał dowodowy w sprawie stanowią dwie grupy przedstawiające odmienne relacje, co do przebiegu zdarzenia. Z jednej strony jest to oskarżona, H. K. (2) i częściowo H. B. (1), zaś z drugiej pokrzywdzona oraz G. C.. Jednakże pewne okoliczności w sprawie pozwalają na przyjęcie, iż właśnie depozycje pokrzywdzonej przedstawiają przebieg zdarzenia zgodnie z tym, jak wyglądał on w rzeczywistości. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zeznania świadka D. L. korespondują z zeznaniami G. C.. Ta ostatnia jest osobą, która została trochę przypadkowo wplątana w zdarzenie, bowiem rozmawiała z pokrzywdzoną przez telefon. Oczywiście nie mogła widzieć zdarzenia, jednakże okoliczności które usłyszała, bądź które logicznie wywnioskowała ze słyszanych odgłosów potwierdzają stanowisko D. L.. Pamiętać także należy, iż fakt rozmowy telefonicznej jest bezsporny i potwierdzony wydrukiem z historii połączeń telefonu pokrzywdzonej. Po wtóre bezpośrednio po zdarzeniu D. L. działała w poczuciu doznanej krzywdy i wprost z miejsca zdarzenia udała się na Policję, aby o nim zawiadomić. Nielogicznym wydawałoby się to, iż udała się tam pieszo. Jednakże po pierwsze należy wskazać, iż od miejsca zdarzenia do budynku komendy jest raptem kilkaset metrów, a po wtóre pokrzywdzona - jak sama wskazała - była przekonana, iż auto powinno zostać jako dowód na miejscu zdarzenia. Pamiętać przy tym należy, iż zgłoszenie D. L. zarejestrowano o (...), co koresponduje czasowo z przebiegiem zdarzenia (które miało miejsce około 20.40 - 20.50, co potwierdzają łączenia telefoniczne G. C.). Biorąc pod uwagę czas zajścia, czas na podjęcie decyzji o udaniu się na Policję, dojście do budynku (...) oraz czas oczekiwania na przyjęcie zgłoszenia uznać należy, iż D. L. pojawiła się na Policji w zasadzie bezpośrednio po zajściu. Na wiarygodność zeznań pokrzywdzonej nie może wpływać fakt, iż wskazała ona, że na miejscu zdarzenia miała być B. G., Po pierwsze bowiem wskazać należy, iż sama pokrzywdzona zastrzegła, iż wydaje jej się, że to mogła być B. G., a swoje rozpoznanie opiera na dość wątpliwym rozpoznaniu, jakim jest zdjęcie na (...). Po wtóre pamiętać należy, iż zdarzenie miało charakter dynamiczny, nagły dla pokrzywdzonej, więc miała ona prawo nie zapamiętać lub błędnie zapamiętać jakieś szczegóły. Co do kwestii związanych z przebiegiem wcześniejszego związku pokrzywdzonej i H. K. (1) oraz konsekwencji związanych z jego zakończeniem, to poza przyjęciem, iż właśnie ta okoliczność leży u podstaw całego zajścia, Sąd celowo pomija wszelkie ewentualne kwestie sporne, z uwagi na to, iż jest to przedmiotem toczącego się postępowania karnego przeciwko D. L. o czyn z art. (...). </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zeznania świadka G. C. </td> <td colspan="10"> Zeznania świadka Sąd również uznał za wiarygodne. Jak już wskazano powyżej korespondują one z zeznaniami pokrzywdzonej oraz rzeczowym materiałem dowodowym w postaci wykazu połączeń telefonicznych. G. C. oczywiście nie mogła widzieć zdarzenia, jednakże słyszała, że nagle otworzyły się drzwi samochodu pokrzywdzonej, słyszała głos innej kobiety, słyszała uderzenie telefonu, który wypadł z ręki D. L., wreszcie słyszała odgłosy szamotaniny i kłótni. A to w pełni koresponduje z relacją pokrzywdzonej co do przebiegu zdarzenia. Gdy po rozłączeniu po krótkim czasie G. C. ponownie zadzwoniła do pokrzywdzonej, ta "na gorąco" zdała jej relację ze zdarzenia i poinformowała, że udaje się na policję. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zeznania H. B. (2) </td> <td colspan="10"> Zeznania świadka H. B. (1) dla rozstrzygnięcia mają w zasadzie charakter drugorzędny. Mimo, iż świadek jechała samochodem wspólnie z oskarżoną i H. K. (1), to w momencie zdarzenia pozostała wewnątrz pojazdu, a gdy z niego po pewnym czasie wysiadła wszyscy uczestnicy zdarzenia znajdowali się koło samochodu D. L. i nic nie wskazywało, że doszło do jakichkolwiek rękoczynów. Sąd nie wnika, czy świadek rzeczywiście nie widział zdarzenia, czy też z jakiś powodów nie chciał go widzieć. Za tym drugim stanowiskiem przemawia drobna okoliczność. Świadek wskazała bowiem, iż gdy jechali samochodem H. K. (1) zauważył pojazd pokrzywdzonej i postanowił do niego podjechać. Pamiętać przy tym należy, iż samochód H. K. (1) jechał ulicą (...) i skręcił w prawo w ulicę (...), gdzie stał zaparkowany pojazd D. L.. Tymczasem według relacji H. B. (2) pokrzywdzona zaparkowała koło (...), do którego aby dojechać z ulicy (...) musiałby skręcić w lewo w ulice (...). Na marginesie wskazać należy, iż wydaje się, że osoby jadące samochodem H. K. (1) niedokładnie ustaliły wersję, gdzie miał być pojazd pokrzywdzonej - H. B. (1) wskazuje bowiem, iż pojazd ten był w pobliżu (...), H. K. (1), że na wjeździe do stacji (...) (...), zaś oskarżona, że w pobliżu stacji (...). I to właśnie A. H. jest najbliżej prawdy, gdyż samochód D. L. stał przed kancelarią (...) w odległości około 100 metrów od wjazdu na stację (...). </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> zeznania świadka H. K. (1) </td> <td colspan="10"> Za wiarygodne Sąd uznał jedynie te wskazania świadka, które korespondują z zeznaniami pokrzywdzonej D. L.. Pamiętać bowiem należy, iż świadek jest skonfliktowany z oskarżoną (toczy się postępowanie przeciwko D. L. o czyn z art. (...)na jego szkodę) i jest obecnym partnerem A. H., z która planuje dalszą przyszłość. Dlatego naturalnym jest, iż jego depozycje będą starały się przedstawić A. H. w jak najlepszym, zaś D. L. w jak najgorszym świetle. W ocenie Sądu niekwestionowanym jest, iż widząc pojazd pokrzywdzonej świadek podjechał do niego, być może faktycznie z zamiarem porozmawiania, jednakże sytuacja wymknęła się spod jego kontroli o tyle, że nie przewidział nerwowej i agresywnej reakcji swojej partnerki. Sąd również nie kwestionuje faktu, iż świadek (a także oskarżona - jego aktualna partnerka) mogli się czuć nękani i śledzeni przez pokrzywdzoną, czego dowodem jest toczące się postępowanie karne przeciwko D. L. o czyn (...). Również niekwestionowane jest, iż całe zdarzenie trwało krótko ((...)) i po nim D. L. odeszła w kierunku ulicy (...), zaś H. K. (1) i towarzyszące mu kobiety odjechali w przeciwnym kierunku w stronę ulicy (...), gdzie mieszka matka A. H.. Natomiast Sąd nie dał wiary wskazaniom świadka, iż sama rozmowa odbyła się przy samochodzie D. L., nie doszło do żadnej awantury z udziałem oskarżonej. Przeczą temu bowiem zeznania D. L. i G. C., które - z powodów wskazanych powyżej - Sąd uznał za wiarygodne. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> wyjaśnienia A. H. </td> <td colspan="10"> Te same zastrzeżenia, które Sąd miał odnośnie wiarygodności zeznań świadka H. K. (1) odnoszą się do wyjaśnień oskarżonej A. H.. Sąd nie widzi powodu, aby przytaczać je tutaj ponownie. Podkreślić jedynie należy, iż oskarżona przyznała, że była w dużych emocjach, chciała wyjaśnić sprawę i też używała podniesionego głosu. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="10"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> 1.1.1 </td> <td colspan="2"> zeznania świadka B. G. </td> <td colspan="10"> Zeznania świadka nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Świadek nie był bowiem na miejscu zdarzenia i nie widział jego przebiegu. Kwestia, iż D. L. wskazała, że kobietą do której zwróciła się o pomoc w zawiadomieniu Policji mogła być właśnie B. G. została już przez Sąd wyjaśniona powyżej przy ocenie zeznań D. L.. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="5"> Oskarżony </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="6"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☒3.4. Umorzenie postępowania </td> <td colspan="3"> 1 </td> <td colspan="6"> A. H. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 3)">art. 17 § 1 pkt 3 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 kk</a> umorzył postępowanie karne prowadzone wobec A. H. z uwagi na znikomą szkodliwość czynu. Oskarżona dopuściła się co prawda czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 216 § 1)">art. 216 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 1)">art. 217 1 kk</a> (w przypadku gdyby doszło do skazania Sąd z urzędu uzupełniłby kwalifikację prawną czynu oskarżonej o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, jednakże z uwagi na umorzenie postępowania stało się to zbędne), bowiem w dniu 01 lipca 2025 roku około godziny 20.40 przy ul. (...) w G. naruszyła nietykalność cielesną D. L. w ten sposób, że po otwarciu drzwi samochodu osobowego marki T. (...) o nr rej. (...) należącego do D. L., w którym ta siedziała na fotelu kierowcy i rozmawiała przez telefon, wyrwała D. L. z ręki telefon, złapała ją za głowę szarpała jej głową i uderzyła głową o kierownicę, wyrywała jej torebkę oraz znieważyła wyzywając ją od "szmaty". By mówić jednak o przestępstwie poza wypełnieniem znamion ustawowych czyn musi być karygodny tzn. jego społeczna szkodliwość musi być w stopniu wyższym niż znikomym. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 kk</a> przy ocenie stopnia szkodliwości czynu Sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego czynu, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru i motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W realiach niniejszej sprawy biorąc pod uwagę kryteria, które zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 kk</a> decydują o stopniu społecznej szkodliwości czynu, stwierdzić należy, że niewątpliwie czyn cechuje znikoma społeczna szkodliwość. Oskarżona nie była wcześniej karana, w społeczeństwie funkcjonuje prawidłowo. Relacje pomiędzy A. H., a D. L. pozostają trudne i napięte z uwagi na istniejący konflikt związany z osobą H. K. (1). Z udziałem stron toczy się aktualnie postępowanie w Prokuraturze Rejonowej w Bełchatowie. Strony powinny spróbować porozumieć się ze sobą dla dobra ich codziennych kontaktów sąsiedzkich, a tym bardziej zaprzestać eskalacji negatywnych zachowań. Analiza przedmiotowej sprawy prowadzi do nieodpartego wniosku, że u podstaw zdarzenia leży, ów konflikt między stronami. I gdyby nie jego istnienie i nie wcześniejsze zachowania D. L. kierowane przeciwko H. K. (1) i przeciwko oskarżonej do zdarzenia najprawdopodobniej w ogóle by nie doszło. W ocenie Sądu z tego powodu zachodzą podstawy do przyjęcia, iż zachowanie oskarżycielki prywatnej nosiło cechy prowokacyjne wobec oskarżonej i w pewnym stopniu uzasadniało reakcję A. H.. Takie działanie ze strony D. L. mogło spowodować, iż u A. H. mogło powstać przekonanie, że jest niesłusznie nękana przez oskarżycielkę prywatną, nie wytrzymała ona nerwowo i zdarzenie eskalowało do zdarzenia, w czasie którego padły pod adresem D. L. obraźliwe sformułowania oraz została naruszona jej nietykalność cielesna. Względy doświadczenia życiowego pozwalają przyjąć, iż nawet osoba, którą cechuje wyjątkowa cierpliwość i opanowanie mogłaby zareagować nerwowo, w sytuacji gdy widzi, że druga osoba dopuszcza się nie akceptowanych przez nią zachowań. Strony - jak już Sąd wskazywał - są sąsiadami, z racji tego skazanymi na długotrwałe dalsze kontakty i w ocenie Sądu ich wzajemne relacje, pretensje i animozje winny być rozstrzygnięte przede wszystkim w drodze wzajemnego porozumienia, ewentualnie na gruncie prawa cywilnego, nie zaś karnego. Pamiętając przy tym, iż zachowanie oskarżonej miało charakter incydentalny, nie wywołało w zasadzie większych skutków materialnych (poza urażeniem godności D. L.), zaś A. H. żyła w zgodzie z porządkiem prawnym , Sąd uznał, iż stopień społecznej szkodliwości czynu A. H. była znikoma i umorzył postępowanie karne w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 3)">art. 17 § 1 pkt. 3 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 kk</a>. </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☐3.5. Uniewinnienie </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="6"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="4"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="4"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="4"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="4"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 6. inne zagadnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 7. KOszty procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="12"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> 2 </td> <td colspan="12"> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 628;art. 628 pkt. 1)">art. 628 pkt. 1 KPK</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 629)">art. 629 KPK</a> Sąd zasądził od oskarżonej A. H. na rzecz oskarżycielki prywatnej D. L. kwotę 4.320 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie ze złożonym zestawieniem, albowiem zestawienie to leży w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (t.j. Dz. Ust. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.) w sprawie opłat za czynności adwokackie. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> 3 </td> <td colspan="12"> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 622)">art. 622 KPK</a> z uwagi na umorzenie postępowania Sąd nakazał zwrócić oskarżycielce prywatnej D. L. kwotę 1.000 złotych uiszczonej przez nią zryczałtowanej równowartości wydatków sądowych </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> 4 </td> <td colspan="12"> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 KPK</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 629)">art. 629 KPK</a> Sąd zasądził od oskarżonej A. H. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.000 złotych tytułem obowiązku zwrotu zryczałtowanych wydatków sądowych. </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> 7. Podpis </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> </table>