II GZ 470/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1531/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 11 lipca 2023 r. nr SKO.407.KO.1492.145.2023 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1531/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił F. K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Sąd I instancji uznał, że analiza wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i nadesłanych akt sprawy nie potwierdziła, aby w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej – "p.p.s.a"). Sąd I instancji wskazał, że brak należytego uzasadnienia wniosku w kontekście wystąpienia ustawowo określonych przesłanek uniemożliwił Sądowi weryfikację, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może w przypadku skarżącego spowodować skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie podjął próby wykazania w jaki sposób zatrzymanie prawa jazdy z powodu niepoddania się badaniom lekarskim może spowodować zaistnienie niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Sąd I instancji takich okoliczności nie stwierdził dokonując również z urzędu weryfikacji akt sprawy, w tym akt administracyjnych. Ponadto, Sąd I instancji uznał, że potencjalna prawa wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może być przedmiotem oceny Sądu przy rozpatrzeniu wniosku o wydanie postanowienia zabezpieczającego, gdyż stanowiłoby to dokonanie oceny legalności decyzji w składzie sądu i na posiedzeniu nieprzewidzianym w art. 10 w zw. z art. 16 § 1 i 2 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę przez WSA w Rzeszowie, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Rzeszowie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 2 pkt 1 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię i dowolne uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 11 lipca 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Mieleckiego z dnia 7 czerwca 2023 r. w całości, a co stało się podstawą do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący – po wyrażeniu obszernego stanowiska o wadliwości zaskarżonej decyzji - wskazał, że "(...) skoro zatem ocena dokonana przez organy obu instancji była przedwczesna, to tym bardziej istnieje podstawa ku temu, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji (...)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano, wnioskodawca musi w sposób wyczerpujący wskazać konkretne relacje zachodzące między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a możliwością wystąpienia zagrożeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący tego nie zrobił, gdyż nie uzasadnił wniosku. Podnoszone dopiero przez skarżącego w zażaleniu okoliczności sprowadzają się do twierdzenia, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia - w ocenie skarżącego – jej wadliwość. Stanowisko takie nie jest prawidłowe. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że zarzucana wadliwość decyzji nie stanowi przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, gdyż na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie jego wykonania sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny skargi (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 9 czerwca 2011 r., sygn. II GZ 306/11, 21 grudnia 2011 r., sygn. II FZ 749/11, 11 stycznia 2013 r., sygn. II OSK 2895/12). Sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie, zatem stanowisko strony nie może odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Zarówno Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny nie może oceniać wpływu potencjalnej wadliwości zaskarżonej decyzji w postępowaniu pobocznym, tj. dotyczącym wstrzymania jej wykonania, a zatem nie można tej – nadal potencjalnej – okoliczności uwzględniać oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W świetle przedstawionych argumentów, nie było podstaw aby zaskarżone postanowienie Sądu I instancji uznać za nieprawidłowe. Wyjaśnienia wymaga również, że nieuwzględnienie żądania strony o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności nie uniemożliwia złożenia ponownie takiego wniosku i udzielenia ochrony tymczasowej, o ile zaktualizują się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. do wykazania których zobowiązany jest wnioskodawca. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.