IV SA/Gl 764/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi C. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. nr [...]. UZASADNIENIE W dniu 2 maja 2017 r. C.O. (dalej: "skarżący"), złożył w Urzędzie Miasta J. wniosek o ustalenie uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką – A.O. (ur. [...] r.). Do wniosku załączył m.in. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności matki wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. nr [...] z dnia [...]r., na podstawie którego zaliczona została do znacznego stopnia niepełnosprawności oraz orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności skarżącego i świadectwo pracy z firmy z "A" Sp. z o.o., z którego wynika, iż był w niej zatrudniony w okresie od 01.04.2015 r. do 26.04.2017 r. Prezydent Miasta J. decyzją z dnia: [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 17 ust.1 i art. 17 ust. 1b, ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1518 z późn. zm.) w związku z art. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 559) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 08.12.2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284), odmówił skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny - matką A.O. Organ I instancji stwierdził, że ustalony stopień znacznej niepełnosprawności matki skarżącego datuje się od 6 marca 2017 r. i nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności (por. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...]r.). Wobec powyższego, skarżący nie spełnia przesłanek ustawy o świadczeniach rodzinnych do przyznania wnioskowanego świadczenia, gdyż niepełnosprawność matki nie powstała do ukończenia przez nią 18 roku życia, jak również w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia. Z drugiej strony niezaprzeczalnym jest, iż wymaga ona konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Opierając się o treść art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i brak spełnienia wymienionej w nim przesłanki organ odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, domagając się odmiennej interpretacji przepisów z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.10.2014 r. o sygn. akt K 38/13. Poinformował, że jego matka wymaga stałej opieki, którą on sprawuje samodzielnie, gdyż jego brat sam wymaga opieki, dlatego nie może uczestniczyć w tej opiece. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r., powołując się na obowiązującą treść art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dokonało analizy akt sprawy, w tym orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. z dnia [...] r., z którego wynika, iż nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność A.O., a ustalony stopień datuje się od 6.03.2017 r. W związku z tym, uznało, że nie zostały spełnione przesłanki ustawowe do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Nawiązując do treści odwołania przypomniało, że w wyroku z dnia 21.10.2014 r. o sygn. akt K 38/13 Trybunał Konstytucyjny uznał, iż art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. Jednak orzeczono w nim jedynie o częściowej niekonstytucyjności wprowadzenia do ustawy o świadczeniach rodzinnych kryterium wieku powstania niepełnosprawności, jako przesłanki uzależniającej uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego. Wyrok ten nie oznacza usunięcia tego kryterium z ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie stanowi również podstawy uchylenia decyzji, które już przyznały prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a ponadto nie kreuje nowego prawa do żądania świadczenia przez opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność ich podopiecznych powstała już po okresie dzieciństwa. Jak wskazał organ odwoławczy, związane powołanymi przepisami prawa nie może skutkować odstąpieniem od ich stosowania. Nadto, do dnia rozstrzygania niniejszej sprawy powyższe przepisy nie zostały zmienione, stąd opierając się o treść wymienionego wyroku nie ma podstaw prawnych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli nie są spełnione przesłanki zawarte w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. jeżeli niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skarżący zaznaczył, że jego mama legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz wymaga stałej i długotrwałej opieki w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji zarówno w dzień, jak i w nocy podczas codziennych, podstawowych czynności. Opiekę nad nią skarżący sprawuje samodzielnie, bo nie ma innych osób, które mogłyby ją zapewnić. Zdaniem skarżącego, skoro art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych został uznany za niezgodny z artykułem 32 ust. 1 Konstytucji RP i omawiane zagadnienie było już przedmiotem rozważań Wojewódzkich Sądów Administracyjnych np. WSA w Bydgoszczy z dnia 03.06.2015 r. o sygn. akt II SA/Bd 406/15 i WSA w Łodzi wyrok z dnia 29.07.2015 r. o sygn. akt II SA/Łd 425/15, to nie można różnicować opiekunów osób niepełnosprawnych ze względu na wiek powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki, tak jak ma to miejsce w jego sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, jednocześnie uznając, że stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powinno ulec zmianie w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. W myśl wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 września 2016 r. o sygn. akt II SA/Rz 1656/15 (cytat): "Pominięcie przez organy orzekające w sprawie derogacyjnego skutku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w postaci eliminacji niekonstytucyjnej treści normatywnej z art. 17 ust. 1b u.ś.r. i oparcie decyzji odmownych w sprawie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad jej niepełnosprawną w stopniu znacznym matką na przesłance wieku powstania niepełnosprawności stanowi naruszenie prawa materialnego /wadliwe ustalenie zakresu i treści, obowiązywania podstawy materialnoprawnej sprawy/ bezpośrednio wpłynęła na treść wydanych rozstrzygnięć.". Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14.12.2016 r. sygn. akt IOS 1614/16 stwierdził, iż "...w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium". Zdaniem Kolegium przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wymaga stwierdzenia przez organ, iż spełnione zostały kumulatywnie następujące przesłanki: 1) osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, 2) osoba ubiegająca się o świadczenie nie podjęła lub zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, 3) wystąpiła konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem przez osobę ubiegającą się o świadczenie, 4) pomiędzy rezygnacją z pracy bądź jej nie podjęciem a koniecznością opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności występuje związek przyczynowy, 5) nie zachodzą wyłączenia prawa do świadczenia przewidziane w art. 17 ust. 5 ustawy. Tymczasem, organ I instancji przy piśmie z dnia 2.08.2017 r. (data wpływu do Kolegium 7.08.2017 r.) przesłał, w uzupełnieniu przekazanych akt do skargi, uwierzytelnioną kserokopię decyzji Powiatowego Urzędu Pracy J. z dnia [...] r. (włączoną do akt II instancji), mocą której tenże organ orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27.07.2017 r. do dnia 27.04.2018 r. w wysokości 997,40 zł. miesięcznie, tym samym uznało, iż skarżący w obecnej chwili, nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. skarżący podniósł, że aby być objęty ubezpieczeniem zdrowotnym został zarejestrowany jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo materialne w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak również decyzji wydanej przez organ I instancji, stanowiły przepisy art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych". Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przy czym świadczenie pielęgnacyjne, w myśl art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. z dnia [...] r. wynika, iż nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność A.O., a ustalony stopień datuje się od 6.03.2017 r. W tych okolicznościach organy orzekające w obu instancjach odmówiły przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem stwierdziły brak spełnienia przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, czyli powstania niepełnosprawności u osoby wymagającego opieki przed ukończeniem 18 roku życia, bądź do ukończenia 25 roku - w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej. Wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Posłużenie się przez Trybunał techniką "wyroku zakresowego" lub "wyroku interpretacyjnego" powoduje, że nawet przy stwierdzeniu niekonstytucyjności lub nielegalności przepisu w sensie formalnym pozostaje on w systemie prawa (jednostka redakcyjna tekstu aktu normatywnego nie zostaje derogowana), uchylana jest natomiast zawarta w nim norma prawna (jedna z norm prawnych mających - potencjalnie - źródło w treści przepisu) w określonym zakresie przedmiotowym lub podmiotowym. Innymi słowy zostaje ustanowiony powszechnie obowiązujący zakaz "odczytania" i stosowania przepisu w sposób sprzeczny z dyspozycją przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Przepis art. 190 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że wszystkie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, co więcej, w myśl art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, o ile Trybunał Konstytucyjny nie określi innego terminu utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Analiza wskazanych przepisów Konstytucji RP w związku z zasadami: państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP), zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP) i nadrzędności Konstytucji (art. 8 ust. Konstytucji RP) oraz ich rozumienia przez Trybunał Konstytucyjny prowadzi do wniosku, że wykonywanie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego jest obowiązkiem zarówno prawodawcy, jak i organów stosujących prawo, w szczególności sądów. Powszechnie obowiązująca moc orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego oznacza związanie nimi wszystkich sądów, także Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. J. Trzciński, Orzeczenia interpretacyjne Trybunału Konstytucyjnego, "Państwo i Prawo" z 2002, zeszyt 1, str. 6). Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wiążą bowiem wszystkich adresatów bez wyjątku i winny być przez nich respektowane. Zauważyć należy, że interpretacja przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w powołanym brzmieniu (które do daty orzekania przez organy w niniejszej sprawie nie uległo zmianie), w świetle powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, była przedmiotem licznych wyroków wydawanych przez sądy administracyjne. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r. o sygn. akt I OSK 2620/16 został wyrażony pogląd, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 38/13 jest wyrokiem zakresowym, nie wywołuje więc skutku określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, tj. utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego aktu normatywnego, ale konieczność takiej wykładni przepisów, aby jej wynik nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej w skrócie: "CBOS"). W wyroku z dnia 4 listopada 2016 r. o sygn. akt I OSK 1578/16 (CBOS) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że niewątpliwe, w myśl art. 188 pkt 1 Konstytucji RP, to Trybunał Konstytucyjny orzeka o zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją (...). Niezależnie jednak od unormowania art. 188 pkt 1 Konstytucji RP, obowiązuje wynikająca z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP zasada ustrojowa bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji. Jedną z form bezpośredniego stosowania Konstytucji przez sądy jest oparcie wyroku na stanowisku wyrażonym w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. W kontekście powyższych rozważań ugruntowała się linia orzecznicza sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą również podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którą w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych jest zgodny z Konstytucją RP i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., który we wskazanym zakresie stwierdził niekonstytucyjność art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, stworzył nowy stan prawny. Skutkiem tego orzeczenia jest zmiana zakresu zastosowania art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych odnośnie treści w nim ujętej, ponieważ zakwestionowana norma została ostatecznie wyeliminowana z systemu prawnego, co oznacza, że dalsze stosowanie tego przepisu wraz z normą prawną uznaną za niekonstytucyjną prowadzi do niedopuszczalnego - z punktu widzenia zasady równości - ukształtowania sytuacji prawnej opiekunów dorosłych osób niepełnoprawnych. Norma prawna uznana za niekonstytucyjną stanowi zaś wadliwą podstawę prawną, a wydana na takiej podstawie prawnej decyzja administracyjna musi być uznana za wadliwą. Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego, któremu znany był analizowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, podnieść należy, że wskazania zawarte w uzasadnieniu tego wyroku co do jego wykonania nie wyłączają w żadnym zakresie zasad wynikających z przepisów ustawy zasadniczej, stanowiąc o skutkach prawnych tego wyroku dla ukształtowanych po jego ogłoszeniu sytuacji prawnych. Uzasadnienie analizowanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zawiera argumentację mającą przemawiać za wydanym rozstrzygnięciem, nie stanowi ono jednak w jakimkolwiek zakresie uzupełnienia tego rozstrzygnięcia, zatem jego uzasadnienie nie stanowi treści rozstrzygnięcia (zob. wyroki NSA z dnia 7 września 2016 r. o sygn. akt I OSK 755/16 i z dnia 9 maja 2017 r. o sygn. akt I OSK 2370/16, CBOS). Z tych przyczyn, zdaniem Sądu, organy administracji dopuściły się uchybienia prawa materialnego, gdyż nie wzięły pod uwagę treści przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. Zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji, wydały decyzję w oparciu o niekonstytucyjną normę prawną, a naruszenie to ma istotne znaczenie dla treści podjętych decyzji, co skutkowało ich wyeliminowaniem z obrotu prawnego. W świetle przedstawionych rozważań, powstanie niepełnosprawności w okresie nie wymienionym w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych nie stanowi przeszkody do uznania spełnienia przesłanki określonej w tym przepisie, od której zaistnienia uzależnione jest przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Rozpatrując sprawę ponownie, organ I instancji powinien dokonać analizy jej stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wyrażonej przez Sąd oceny prawnej. Nie jest istotne, czy skarżący obecnie spełnia przesłanki do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, albowiem ważne jest, czy miało to miejsce w dacie złożenia wniosku o przyznanie tego świadczenia, a więc w dniu 2 maja 2017 r., kiedy to wszczęte zostało postępowanie administracyjne i jeszcze wówczas nie miał statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, ale zrezygnował z zatrudnienia. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.