VI C 1081/25

Sądy powszechne2026-05-04

Sygnatura

VI C 1081/25

Data orzeczenia

2026-05-04

Rodzaj

REASONS

Sędziowie

Maciej Świder (PRESIDING_JUDGE)

Podstawa prawna

Streszczenie

Przepisów dotyczących nieautoryzowanych transakcji płatniczych nie stosuje się do czynności polegających na zawarciu umowy kredytu, w sytuacji, gdy osoba trzecia podszywa się pod pożyczkobiorcę, gdyż w takim wypadku nie dochodzi do złożenia oświadczenia woli przez osobę, której przypisywane są skutki tej czynności.

Treść orzeczenia

Sygn. akt VI C 1081/25/S <div> <h2>UZASADNIENIE WYROKU</h2> Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z 17 kwietnia 2026 roku Pozwem z 5 sierpnia 2024 roku (data nadania w placówce pocztowej) strona powodowa Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. wniosła o zasądzenie od pozwanej K. F. kwoty 5.789,21 zł z tytułu należności głównej wraz z dalszymi odsetkami umownymi za opóźnienie w zmiennej wysokości odpowiadającej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 2(1))">art. 481 § 2 1 k.c.</a>), która na dzień wniesienia pozwu wynosiła 22,50% od 26 lipca 2024 roku do dnia zapłaty, kwoty 339,69 zł z tytułu odsetek umownych, naliczonej od należności głównej według stałej stopy procentowej w wysokości 7,20% od 1 grudnia 2020 roku do 19 lipca 2021 roku, kwoty 3.702,65 zł z tytułu odsetek za opóźnienie w płatności (odsetki przeterminowane) naliczone od należności głównej za okres od 2 stycznia 2021 roku do 25 lipca 2024 roku według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 2(1))">art. 481 § 2 1 k.c.</a>). Strona powodowa domagała się również zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, wraz z opłatą od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W uzasadnieniu powód wskazał, że 9 listopada 2020 roku lutego zawarł z pozwaną umowę pożyczki nr (...), na mocy której udzielił pozwanej pożyczki w łącznej kwocie 7.073,13 zł. Pozwana nie dokonywała regularnych wpłat, co doprowadziło do powstania zadłużenia przeterminowanego. Pismem z dnia 2 marca 2021 roku powód wezwał pozwaną do spłaty zadłużenia, a następnie pismem z 27 maja 2021 roku wypowiedział umowę pożyczki. Według powoda wypowiedzenie stało się skuteczne, a całość zadłużenia wymagalna w dniu 20 lipca 2021 roku. W dniu 24 września 2024 roku referendarz sądowy wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (sygn. akt VI Nc 1416/24/S), którym nakazał pozwanej zapłatę na rzecz powoda kwoty 9.831,55 zł wraz z odsetkami oraz kwoty 1.717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pozwana pismem z 3 czerwca 2025 roku (data nadania) wniosła o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od nakazu zapłaty, jednocześnie składając sprzeciw od tego nakazu. Postanowieniem z 2 grudnia 2025 roku referendarz sądowy przywrócił pozwanej termin do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego w dniu 24 września 2024 roku w sprawie o sygn. akt VI Nc (...)/24/S. W sprzeciwie od nakazu zapłaty z 3 czerwca 2025 roku (data nadania) pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości jako bezzasadnego oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko, pozwana podniosła, że padła ofiarą oszustwa. Wskazała, że w sprawie z powództwa Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w N. o zapłatę kwoty 6.000 zł, prowadzonej przed Sądem Rejonowym dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, VI Wydział Cywilny, pod sygn. akt VI C (...)/24/S, powództwo zostało oddalone jako bezzasadne, albowiem kredyt został zaciągnięty przez nieznanych sprawców pochodzących z Dniepropietrowska. Pozwana podała nadto, że Prokuratura Rejonowa A.-Wschód prowadzi postępowanie przygotowawcze z jej zawiadomienia, o sygn. (...) (...), w sprawie oszustwa na jej szkodę. Podkreśliła przy tym, że w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania dochodzonego zadłużenia. Pismem z 12 stycznia 2026 roku strona powodowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko procesowe. Powód wskazał, że pozwana udostępniła swoje dane niezbędne do zawarcia umowy bankowej. Podniósł, że odpowiedzialność banku za obsługę rachunków bankowych nie ma charakteru nieograniczonego, lecz pozostaje związana także z obowiązkiem klienta do należytej ochrony danych umożliwiających dokonywanie operacji na rachunku. Podkreślono, że bank nie ma wpływu na to, komu klient przekazuje indywidualne dane uwierzytelniające, a w konsekwencji nie ponosi odpowiedzialności za skutki takich działań. Powód wskazał ponadto, że kwestia ewentualnego wyłudzenia środków na szkodę pozwanej była przedmiotem postępowania reklamacyjnego prowadzonego przez bank, które zakończyło się odmową uwzględnienia reklamacji. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: 11 maja 2016 roku K. F. zawarła z Bankiem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w N. bezterminową umowę rachunków bankowych oraz karty debetowej. Zgodnie z § 57 ust. 1 regulaminu ogólnego usług bankowych dla osób fizycznych w Banku (...) S.A. posiadacz rachunku i bank mogli poprzez Kanały Bankowości Elektronicznej składać oświadczenia woli w postaci elektronicznej, w tym również dokonywać autoryzacji mobilnej oświadczeń składanych w placówkach banku. W myśl § 58 ust. 1, 4 i 5 regulaminu bank przekazywał użytkownikowi Kanałów Bankowości Elektronicznej R., zaś dostęp do (...) możliwy był po podaniu danych identyfikujących (R. i dodatkowo np. hasło). Złożenie oświadczenia wobec banku było uzależnione od jego potwierdzenia w drodze autoryzacji np. w systemie R., polegającej – zgodnie z komunikatami systemowymi – na zatwierdzeniu operacji poprzez akceptację. (dowód: umowa rachunków bankowych oraz karty debetowej k. 6-8 wraz z regulaminem ogólnym świadczenia usług bankowych dla osób fizycznych k. 23-34) 9 listopada 2021 roku o godz. 16:26 do K. F. zadzwoniła kobieta przedstawiająca się jako D. C. z numeru telefonu (...), podająca się za konsultanta banku (...) S.A. K. F. została nakłoniona do zainstalowania aplikacji (...), umożliwiającej zdalne połączenie urządzeń oraz obsługę jednego urządzenia przy użyciu drugiego. Sprawca posługiwał się adresem IP (...), przypisanym do dostawcy usług internetowych (...) z siedzibą w T., na terytorium Ukrainy. (dowód: postanowienie o wydaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego k. 110-111, postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, II Wydziału Karnego k. 119-122, reklamacja K. F. wraz z odpowiedzią k. 101-103, przesłuchanie pozwanej K. F. k. 123-123v) Tego samego dnia doszło do nieuprawnionej ingerencji w rachunek bankowy K. F., w wyniku której – za pośrednictwem bankowości internetowej R., po zalogowaniu się z użyciem jej danych identyfikacyjnych (R. oraz hasła) – uruchomione zostały dwie pożyczki, w tym pożyczka o numerze (...) na kwotę 7.073,17 zł (autoryzacja oświadczenia odbyła się poprzez przycisk akceptacji oraz podanie hasła SMS). Następnie, przy wykorzystaniu danych K. F., z jej rachunku dokonano wypłat środków w drodze trzech transakcji na kwoty 2.498 zł, 1.495 zł oraz 10.187 (...), a także zarejestrowano transakcję zbliżeniową przy użyciu aplikacji D. (...), dokonaną w X. na terytorium Ukrainy. (dowód: umowa pożyczki gotówkowej wraz z pełnomocnictwem dla banku (...) S.A. k. 9-15, dane systemowe oświadczenia k. 16-17, lista transakcji k. 22, regulamin kredytów i pożyczek wraz z cennikiem pożyczki gotówkowej k. 33-35, reklamacja K. F. wraz z odpowiedzią k. 101-103, postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, II Wydziału Karnego k. 119-122, przesłuchanie pozwanej K. F. k. 123-123v) K. F. powzięła wątpliwości co do prawidłowości zaistniałej sytuacji bezpośrednio po zalogowaniu się na rachunek i skontaktowała się z infolinią banku, gdzie uzyskała informację o uruchomieniu wskazanych wyżej pożyczek oraz dokonanych transakcjach. Okoliczności te zostały następnie opisane w reklamacji złożonej przez K. F. w dniu 10 listopada 2020 roku, która została przez bank rozpatrzona negatywnie. (dowód: reklamacja K. F. wraz z odpowiedzią k. 101-103, przesłuchanie pozwanej K. F. k. 123-123v) K. F. zawiadomiła organy ścigania o popełnieniu na jej szkodę przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> polegającego na doprowadzeniu jej w dniu 9 listopada 2020 roku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 14.800 zł za pośrednictwem sieci Internet poprzez wprowadzenie w błąd co do okoliczności zawarcia dwóch umów pożyczek, a kolejno dokonania trzech przelewów na nieznane rachunki bankowe. (dowód: zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia k. 68-69, przesłuchanie pozwanej K. F. k. 123-123v) Z uwagi na zaległości w płatnościach rat pismem z 2 marca 2021 roku bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. skierował do K. F. ostateczne wezwanie do zapłaty kwoty 321,20 zł oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Przesyłka została odebrana 11 marca 2021 roku przez dorosłego domownika - I. F.. (dowód: wezwanie do zapłaty k. 18, wydruk śledzenia przesyłki k. 21) Pismem z 27 maja 2021 roku Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. złożył K. F. oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pożyczki. Przesyłka została odebrana 2 czerwca 2021 roku przez dorosłego domownika – I. F.. (dowód: oświadczenie o wypowiedzeniu umowy k. 19, wydruk śledzenia przesyłki k. 20, wyciąg z ksiąg bankowych k. 5) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez stronę powodową i pozwaną dokumentów prywatnych oraz dowodu z przesłuchania pozwanej K. F.. W zakresie autentyczności dokumentów Sąd nie powziął wątpliwości, nie były one zresztą kwestionowane przez strony postępowania. Dokumenty te zostały sporządzone w formie przewidzianej dla tego rodzaju pism, zawierają oznaczenia ich wystawców oraz daty sporządzenia. Sąd dał wiarę dowodowi z przesłuchania pozwanej K. F. w całości. Relacja ta była spójna, logiczna i konsekwentna, a przedstawiony przez pozwaną przebieg zdarzeń pozostawał zgodny z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Pozwana w sposób szczegółowy i przekonujący opisała okoliczności zdarzenia, w tym przebieg kontaktu z osobą podszywającą się pod pracownika banku oraz skutki tego kontaktu dla jej rachunku bankowego. Z jej relacji jednoznacznie wynikało, że nie podejmowała ona świadomie czynności zmierzających do zawarcia umowy pożyczki. W ocenie Sądu brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności tego dowodu. Sąd nie uwzględnił przy ustalaniu stanu faktycznego postanowienia o zawieszeniu śledztwa (k. 112-123), bowiem nie miało ono istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dla oceny zasadności powództwa kluczowe było bowiem ustalenie, czy po stronie pozwanej doszło do złożenia oświadczenia woli o zawarciu umowy pożyczki. Okoliczność zawieszenia postępowania karnego nie ma znaczenia dla tej oceny, wobec czego pozostaje irrelewantna z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w N. nie zasługiwało na uwzględnienie. Strona powodowa wywodziła swoje roszczenie z umowy pożyczki z dnia 9 listopada 2020 roku, wskazując, że doszło do jej skutecznego zawarcia, a tym samym powstania po stronie pozwanej zobowiązania do zwrotu udostępnionych środków. W konsekwencji istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego można przyjąć, że między stronami doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki, a więc czy po stronie pozwanej doszło do podjęcia czynności prowadzących do wyrażenia woli związania się jej postanowieniami. Rozstrzygnięcie tej kwestii miało charakter podstawowy dla oceny zasadności dochodzonego roszczenia, albowiem tylko w przypadku uznania, że umowa została skutecznie zawarta, możliwe byłoby przypisanie pozwanej obowiązku zwrotu środków dochodzonych pozwem. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 k.c.</a> przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Skuteczne zawarcie takiej umowy wymaga zatem ustalenia, że obie strony złożyły zgodne oświadczenia woli obejmujące jej istotne postanowienia. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a> z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Warunkiem przypisania skutków prawnych określonej czynności jest zatem ustalenie, że dane zachowanie rzeczywiście pochodzi od tej osoby i w sposób dostateczny ujawnia jej wolę wywołania określonych skutków prawnych. W realiach niniejszej sprawy kluczowe było zatem ustalenie, czy czynności skutkujące uruchomieniem pożyczki można przypisać pozwanej jako wyraz jej woli zawarcia umowy. Sam fakt wykorzystania danych identyfikacyjnych pozwanej nie jest wystarczający do przyjęcia, że to ona złożyła oświadczenie woli, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że dane te zostały użyte przez osobę trzecią bez jej rzeczywistego udziału. Z przeprowadzonych dowodów wynika, że działania prowadzące do zawarcia spornej umowy zostały podjęte przez inną osobę, która – wykorzystując uzyskany dostęp do rachunku pozwanej – dokonała operacji w bankowości internetowej. Pozwana nie miała świadomości rzeczywistego charakteru podejmowanych czynności i nie obejmowała swoją wolą skutków w postaci zawarcia umowy pożyczki. Powyższe znajduje potwierdzenie nie tylko w dowodzie z przesłuchania pozwanej, który Sąd ocenił jako w pełni wiarygodny, lecz także w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W szczególności wskazać należy na dokumenty potwierdzające zgłoszenie przez pozwaną nieuprawnionych operacji oraz wszczęcie postępowania przygotowawczego w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa na jej szkodę. Okoliczności te korespondują z opisanym przez pozwaną przebiegiem zdarzeń i wzmacniają wniosek, że doszło do bezprawnego wykorzystania jej danych przez osobę trzecią. W świetle powyższego brak jest podstaw do przypisania pozwanej czynności skutkujących zawarciem spornej umowy. Dla uznania, że doszło do złożenia oświadczenia woli, konieczne jest bowiem ustalenie, że określone zachowanie stanowiło świadome i swobodne wyrażenie woli danej osoby, czego w niniejszej sprawie nie sposób przyjąć. W tych okolicznościach zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania, że po stronie pozwanej doszło do złożenia oświadczenia woli w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a> Skoro zaś nie doszło do złożenia takiego oświadczenia, nie sposób przyjąć, aby między stronami została skutecznie zawarta umowa pożyczki. Jednocześnie należy podkreślić, że przepisów dotyczących nieautoryzowanych transakcji płatniczych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111991175" title="Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych - Dz. U. z 2011 r. Nr 199, poz. 1175 (art. 40)">art. 40 i nast. ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych</a>, t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 611 z późn. zm.) nie stosuje się do czynności polegających na zawarciu lub zmianie umowy kredytu bądź pożyczki w sytuacji, gdy osoba trzecia podszywa się pod kredytobiorcę (pożyczkobiorcę) – por. T. Czech [w:] J. Dybiński (red.),  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111991175" title="Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych - Dz. U. z 2011 r. Nr 199, poz. 1175 ()">Ustawa o usługach płatniczych</a>. Komentarz, wyd. 6, Legalis 2026, komentarz do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111991175" title="Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych - Dz. U. z 2011 r. Nr 199, poz. 1175 (art. 40)">art. 40</a>. W takim przypadku nie dochodzi bowiem do złożenia oświadczenia woli przez tę osobę, której przypisywane są skutki czynności, co prowadzi do uznania, że czynność ta nie zaistniała w sensie prawnym. Okoliczność, że pożyczkodawca działał w dobrej wierze i nie miał możliwości wykrycia oszustwa, pozostaje bez znaczenia dla oceny skuteczności tej czynności. W konsekwencji osoba, pod którą podszył się sprawca, nie jest zobowiązana ani do zwrotu wypłaconych środków, ani do spełnienia innych świadczeń wynikających z takiej – prawnie nieistniejącej – umowy. Jednocześnie wskazać należy, że ewentualna odpowiedzialność za powstałą szkodę może być rozważana wyłącznie na gruncie ogólnych przepisów prawa cywilnego, w szczególności dotyczących odpowiedzialności odszkodowawczej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a>). Roszczenie takie mogłoby być kierowane przeciwko sprawcy zdarzenia albo – przy spełnieniu ustawowych przesłanek – przeciwko użytkownikowi, jeżeli jego zawinione działanie lub zaniechanie doprowadziło do powstania szkody (por. T. Czech [w:] J. Dybiński (red.), Ustawa o usługach płatniczych. Komentarz, wyd. 6, Legalis 2026, komentarz do art. 45). W realiach niniejszej sprawy strona powodowa nie dochodziła jednak roszczenia odszkodowawczego ani nie wykazała przesłanek odpowiedzialności pozwanej na tej podstawie, w szczególności zawinionego działania czy naruszenia obowiązków, które pozostawałoby w adekwatnym związku przyczynowym z powstaniem szkody. Na marginesie wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy brak jest również podstaw do rozważania odpowiedzialności pozwanej na innej podstawie prawnej, w szczególności w oparciu o przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu, albowiem zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że pozwana uzyskała jakąkolwiek korzyść majątkową kosztem powoda. Mając na uwadze powyższe rozważania, w szczególności brak podstaw do przyjęcia, że po stronie pozwanej doszło do złożenia oświadczenia woli o zawarciu umowy pożyczki, Sąd uznał dochodzone roszczenie za niezasadne. W konsekwencji powództwo podlegało oddaleniu w całości, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a>, statuującego zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Zgodnie z powołanym przepisem strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi – na jego żądanie – koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W niniejszym postępowaniu powód przegrał sprawę w całości, gdyż jego powództwo zostało oddalone. Tym samym jest stroną przegrywającą proces w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> i zobowiązany jest do zwrotu pozwanej poniesionych przez nią kosztów procesu. Na zasądzoną od powoda na rzecz pozwanej w punkcie II sentencji wyroku kwotę 1.817 zł składały się: kwota 1.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215)) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. O odsetkach Sąd orzekł zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 1 k.p.c.</a>, stanowiącym, że od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Sygn. akt VI C (...)/25/S Sekretariat proszę: 1. odnotować uzasadnienie wyroku, 2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda przez e-pismo, 3. odnotować pełnomocnika powoda r.pr. R. A. w T., 4. kal. 3 tygodnie + d/d. A., 4 maja 2026 roku SSR Maciej Świder </div>